Βαθαίνουν επί ΝΔ οι κοινωνικές ανισότητες στην Ελλάδα
Του
ΒΑΣΙΛΗ ΤΑΛΑΜΑΓΚΑ
Τα πρόσφατα στοιχεία των Eurostat και ΕΛΣΤΑΤ αποτυπώνουν με δραματικό τρόπο την πραγματικότητα που βιώνει μεγάλο μέρος των Ελλήνων, καθώς δείχνουν ότι οι κοινωνικές ανισότητες όχι μόνο δεν μειώθηκαν, αλλά επιδεινώθηκαν το 2024. Σύμφωνα με την τελευταία έκθεση της ΕΛΣΤΑΤ, το 26,9% του πληθυσμού (περίπου 2.740.051 άτομα) βρίσκεται σε κίνδυνο φτώχειας ή κοινωνικού αποκλεισμού, ποσοστό αυξημένο κατά 0,8 ποσοστιαίες μονάδες σε σχέση με το 2023.
Σε πανευρωπαϊκή σύγκριση, η Ελλάδα κατατάσσεται ως η τρίτη χειρότερη χώρα σε δείκτη φτώχειας / αποκλεισμού, μετά τη Βουλγαρία και τη Ρουμανία. Ο μέσος όρος στην ΕΕ το 2024 έφτανε το 21%, κάτι που σημαίνει πως το ελληνικό ποσοστό υπερβαίνει κατά πολύ τον ευρωπαϊκό μέσο όρο.
Τα στοιχεία αυτά δείχνουν πως, παρά τις όποιες πολιτικές στήριξης και τις κυβερνητικές εξαγγελίες, η ψαλίδα της ανισότητας διευρύνεται.
Οι πιο ευάλωτες κοινωνικές ομάδες είναι:
– Παιδιά κάτω των 18 ετών: Το 27,9% εξ αυτών κινδυνεύει από φτώχεια ή κοινωνικό αποκλεισμό, ποσοστό ελαφρώς μειωμένο, αλλά εξακολουθεί να είναι υψηλό.
– Μονογονεϊκές οικογένειες ή νοικοκυριά με έναν ενήλικα και παιδιά, όπου ο δείκτης αγγίζει το 43,7%.
– Νοικοκυριά που ζουν σε ενοικιαζόμενη κατοικία (το 32,2% είναι στο κόκκινο) ή γενικά με υψηλή στεγαστική επιβάρυνση.
Αυτό δείχνει πως η κρίση δεν είναι οριζόντια, αλλά χτυπάει δυσανάλογα όσους βρίσκονται ήδη σε ευάλωτη θέση.
Η αύξηση του ποσοστού δεν οφείλεται απλώς σε στατιστική μεταβολή, αλλά υπάρχουν συγκεκριμένοι μοχλοί:
– Το ποσοστό του κινδύνου φτώχειας αυξήθηκε από το 18,9% το 2023 στο 19,6% το 2024.
– Η υλική και κοινωνική στέρηση αυξήθηκε από το 13,5% στο 14%.
– Η συνεχιζόμενη οικονομική αστάθεια, με χαμηλά εισοδήματα, υψηλό κόστος ζωής, ανεπαρκή κοινωνική στήριξη για πολλούς.
Η πραγματική ζωή δεν είναι νούμερα. Παιδιά που δεν έχουν πρόσβαση σε βασικά αγαθά, οικογένειες που δυσκολεύονται να καλύψουν στέγαση και θέρμανση, νέοι με χαμηλές προσδοκίες, η κρίση και ο κοινωνικός αποκλεισμός τους χτυπούν εκεί όπου η φέρουσα ικανότητα είναι ήδη περιορισμένη.
Η επιδείνωση των δεικτών φτώχειας και ανισότητας –εν μέσω, υποτίθεται, οικονομικής ανάκαμψης– προκαλεί ερωτήματα για τις επιλογές και τις πολιτικές του κυβερνώντος κόμματος. Τι νόημα έχει η αύξηση του ΑΕΠ, αν την ίδια στιγμή αυξάνεται η μάχη για την επιβίωση για πάνω από έναν στους τέσσερις κατοίκους.
Η Ελλάδα χρειάζεται μια συνολική αναθεώρηση στην κοινωνική πολιτική: επαρκείς μισθούς, προστασία για ευάλωτες ομάδες, κατοικία με αξιώσεις και πρόσβαση σε υπηρεσίες –σχολεία, υγεία, δημόσιες δομές–, ώστε η οικονομική ανάπτυξη να συνοδεύεται από δίκαιη κατανομή.
Αλλιώς οι δείκτες θα συνεχίσουν να πηγαίνουν πάνω και η ανάπτυξη να παραμένει στα χαρτιά, ενώ η κοινωνική πραγματικότητα θα χειροτερεύει.
