Το διεθνές δίκαιο έχει πάει περίπατο, χρόνια τώρα!
Ο πρωθυπουργός Κυριάκος Μητσοτάκης έσπευσε από την πρώτη στιγμή –ήταν από τους πρώτους ευρωπαίους ηγέτες– να χαιρετίσει την ανατροπή του καθεστώτος Μαδούρο στη Βενεζουέλα και να εκφράσει την αγωνία του για το τι θα γίνει την επόμενη μέρα.
Όμως, αυτό που προκάλεσε αλγεινή εντύπωση ήταν ότι ο Κυριάκος Μητσοτάκης δεν βρήκε ούτε μία κουβέντα να πει για την κατάφωρη παραβίαση της κυριαρχίας μιας ανεξάρτητης χώρας, γιατί αυτό συνιστά η στρατιωτική επέμβαση που πραγματοποιήθηκε προκειμένου να συλληφθεί ο ηγέτης της Βενεζουέλας. Διότι μπορεί πράγματι στη Βενεζουέλα να μην υπήρχε δημοκρατία, αφού είχε εγκατασταθεί ένα φαύλο καθεστώς, που στο εξωτερικό πουλούσε προοδευτισμό και αριστεροσύνη, ενώ στο εσωτερικό επικρατούσε ανελευθερία, καταπίεση, οικονομική δυσπραγία και φτώχεια –αν και Βενεζουέλα είναι η χώρα με τα μεγαλύτερα κοιτάσματα πετρελαίου στον κόσμο–, αλλά ο Κυριάκος Μητσοτάκης φρόντισε απλώς να πει ότι δεν είναι επί του παρόντος το να ασχοληθούμε με τις νομικές διαστάσεις αυτού που συνέβη στη Βενεζουέλα.
Ωστόσο, είναι απαράδεκτο μια χώρα η οποία έχει υποστεί εξωτερικές παρεμβάσεις, και μάλιστα με τρόπο που ήταν οδυνηρός, όπως ήταν η επιβολή της χούντας, που κατέληξε στην τουρκική εισβολή και συνεχιζόμενη κατοχή της Κύπρου, να χαιρετίζει ουσιαστικά και να αποδέχεται μια τέτοια παρέμβαση, όπως αυτή που έγινε στο Καράκας.
Γιατί αν, αύριο – μεθαύριο, ο ηγέτης μιας χώρας αποφασίσει ότι ο ηγέτης μιας άλλης, μικρότερης χώρας είναι επικίνδυνος ή δεν είναι αρκετά δημοκράτης, ποιος θα τον εμποδίσει να κινητοποιήσει τις δυνάμεις μιας συμμαχίας προθύμων, η οποία θα αποφασίσει να τον ανατρέψει για λόγους που αφορούν τα δικά της συμφέροντα; Εκεί, πλέον, θα μιλάμε για την επικράτηση του νόμου της ζούγκλας, όπου ο ισχυρός, όταν βρίσκει την ευκαιρία, μπορεί να επιβάλλει τον δικό του νόμο, χωρίς να υπολογίζει την κυριαρχία και τον σεβασμό της ανεξαρτησίας μιας άλλης χώρας.
Αν σήμερα είναι ο Μαδούρο, ο οποίος ήταν δικτάτορας στη Βενεζουέλα, γιατί η Αμερική και ο κ. Τραμπ δεν δείχνουν την ευαισθησία τους και για άλλες χώρες, όπου η δημοκρατία είναι στον γύψο; Γιατί δεν κοιτάζουν χώρες που είναι σύμμαχοι των Ηνωμένων Πολιτειών και τα καθεστώτα τους δεν έχουν καμία σχέση με τη δημοκρατία; Το μόνο σίγουρο είναι ότι κανείς στον πλανήτη δεν έχει ορίσει τον Ντόναλντ Τραμπ ως κριτή της παγκόσμιας έννομης τάξης, αλλά και ως αυτόν που θα κρίνει κάθε φορά ποια χώρα ξεφεύγει από τα δικά του πλαίσια δημοκρατίας, δίνοντάς του το δικαίωμα να παρεμβαίνει και να επιβάλλει το καθεστώς που αυτός θεωρεί καλύτερο.
Αν, μάλιστα, ο κ. Τραμπ ενδιαφέρεται τόσο πολύ για τη δημοκρατία, δεν έχει παρά να ξεκινήσει από μια αποστολή της δύναμης DELΤΑ στη Μόσχα ή στο Πεκίνο ή στην Κεντρική και στη Δυτική Αφρική, όπου αρκετοί από τους ηγέτες, με τους οποίους θεωρώ ότι βρίσκεται στο ίδιο στρατόπεδο, δεν είναι τίποτε άλλο παρά στυγνοί δικτάτορες.
Διαβάστε τα άρθρα της στήλης “ΥΠΟΥΡΓΕΙΟ Εξωφρενικών” ΕΔΩ
