Τη ζωή μας για μία φωτογραφία;
Δεν ξέρω αν παρακολουθήσατε, την προπερασμένη Κυριακή, την ειδησεογραφία για τον σεισμό στη Βόρεια Εύβοια, αλλά οι εικόνες που είδαμε μας ανησύχησαν, όχι για τη σεισμική δραστηριότητα που βρίσκεται σε εξέλιξη, αλλά για την άγνοια, την αφέλεια, την ανωριμότητα πολλών συνάνθρωπων μας, οι οποίοι την ώρα του σεισμού, την ώρα που τα έπιπλα πήγαιναν πέρα – δώθε, που τα φωτιστικά… χόρευαν στον ρυθμό του Εγκέλαδου και οι σοβάδες έπεφταν, αντί να πάνε να κρυφτούν για να γλιτώσουν, κάθονταν και φωτογράφιζαν ή βιντεοσκοπούσαν τα έπιπλα να πέφτουν και τα φωτιστικά να είναι έτοιμα να ξεκολλήσουν και να πέσουν στο… κεφάλι τους!
Δηλαδή, η εξάρτηση από τα κινητά, από τα social media, από όλα τα συστήματα της σύγχρονης τεχνολογίας μας έχει κάνει τόσο πλαδαρούς, τόσο αναποφάσιστους, που έχει αδυνατίσει ακόμα και το ένστικτο της αυτοσυντήρησης, που είναι αρχέγονο σε όλα τα όντα, γιατί σε περίπτωση κινδύνου τα οδηγεί να προστατευθούν χωρίς σκέψη, αυτόματα, για να γλιτώσουν.
Εμείς, όμως, το υποτιθέμενο ανώτερο είδος των όντων, αντί να ενισχύσουμε το ένστικτο αυτό, το αποδυναμώνουμε σταδιακά, σαν να θέλουμε να το εξαλείψουμε.
Δηλαδή, την ακαριαία αντίδραση σε κάτι κακό που έρχεται, αντί να την ενισχύσουμε, την προσπερνάμε, και μάλιστα διαμέσου της τεχνολογίας, που υποτίθεται ότι πρώτο της μέλημα είναι η ασφάλειά μας.
Φαίνεται, όμως, ότι το ένστικτο της αυτοσυντήρησης δεν μπορεί να λειτουργήσει με τα κινητά και χάνεται. Το να αναδειχθούμε μέσα από το διαδίκτυο, να δείξουμε ότι έχουμε την καλύτερη πόζα, την πιο αυθεντική αποτύπωση της στιγμής του σεισμού μετράει περισσότερο από τη ζωή ή την αρτιμέλειά μας.
Είμαστε, δηλαδή, έτοιμοι να θυσιαστούμε για μία καλή φωτογραφία, για ένα τέλειο βίντεο, που σε τελική ανάλυση δεν πρόκειται να μας αποφέρει και τίποτα περισσότερο από την ικανοποίηση ότι έχουμε κάνει μία μοναδική λήψη.
Και λοιπόν; Επειδή ικανοποιούμε τη ματαιοδοξία μας, αξίζει να διακινδυνεύσουμε, να θέτουμε σε άμεσο κίνδυνο τη ζωή μας;
Αυτό, βέβαια, δεν προλαβαίνουμε να το σκεφτούμε, γιατί το ένστικτο που λέγαμε το έχει υποκαταστήσει η εξάρτηση, το μυαλό το έχει εγκλωβίσει το διαδίκτυο, τη λογική την έχει παραμερίσει η ματαιοδοξία.
Αυτή είναι μία παράμετρος που δεν την είχαμε αντιμετωπίσει. Δεν τη γνωρίζαμε. Και ήρθε μέσω του Εγκέλαδου να μας… συστηθεί.
Αλήθεια, καταλάβαμε κάτι; Πήραμε κάποιο μήνυμα; Ακούστηκε κάποιο καμπανάκι; Αν όχι, θα πρέπει να προβληματιστούμε, να ανησυχήσουμε.
Γιατί έχουμε γίνει, ψυχή τε και σώματι, όμηροι της τεχνολογίας, για ένα κινητό, μία φωτογραφία, ένα βίντεο δίνουμε και τη ζωή μας, δεν λογαριάζουμε τίποτα, δεν σκεφτόμαστε τίποτα.
Δεν μιλάμε για εξάρτηση πλέον. Μιλάμε για αρρώστια, και μάλιστα βαριά, ίσως και ανίατη. Και καταλαβαίνουμε την ανισορροπία του σύγχρονου ανθρώπου από το γεγονός ότι ενώ από τη μία ψάχνει, ξοδεύεται, ερευνά για να ανακαλύψει φάρμακα για την αντιμετώπιση δύσκολων ασθενειών, από την άλλη είναι έτοιμος να αυτοκτονήσει για ένα καλό βίντεο, για μία μοναδική λήψη.
Σε αυτήν την παράνοια βρίσκεται σήμερα η ανθρωπότητα. Και αυτή η παράνοια έχει οδηγήσει την κοινωνία στο χείλος του γκρεμού.
Το θέμα είναι να το αντιληφθούμε και να μην κάνουμε το επόμενο βήμα μπροστά, για να μη βρεθούμε στο χάος. Αν και, όπως πάνε τα πράγματα, οι πιθανότητες δεν είναι με το μέρος μας…
