Τι γίνεται με το νερό;
Τώρα που άρχισαν τα πρωτοβρόχια –όπως λένε οι μετεωρολόγοι, θα έχουμε αρκετές βροχές φέτος– σταματήσαμε να ασχολούμαστε με το νερό. Έγιναν τον Οκτώβριο, όσο κρατούσε το… γαϊδουροκαλόκαιρο, κάποιες ανακοινώσεις για να δικαιολογηθεί η αύξηση στα τιμολόγια της ΕΥΔΑΠ, που θα τη δούμε οσονούπω, μας διαβεβαίωσαν ότι θα γίνουν έργα για να μη διψάσει η Αθήνα και κάποιες παρεμβάσεις που θα ανακόψουν τη διάχυση νερού λόγω διαρροών, που προέρχονται από φθορές του δικτύου ή των ταμιευτήρων. Ανακοινώθηκε, βέβαια, και ευρύτατο πρόγραμμα αφαλάτωσης θαλασσινού νερού, για να καλυφθεί η υδροδότηση των νησιών.
Εκείνο που περιμέναμε να ακούσουμε, αλλά δεν το ακούσαμε, παρόλο που το συζητούσαν πολύ τελευταία, ήταν η αξιοποίηση των νερών που προέρχονται από τον Βιολογικό Καθαρισμό της Ψυττάλειας. Όπως είναι γνωστό, τα νερά αυτά, που ισοδυναμούν με το νερό που συγκεντρώνεται σε δύο ξεχειλισμένες λίμνες Μαραθώνα κάθε χρόνο, το πετάμε στη θάλασσα, ενώ μπορεί να χρησιμοποιηθεί για να ποτιστούν τα βουνά και να πρασινίσει όλο το Λεκανοπέδιο.
Χώρια που θα είναι πάντα υγρά τα δάση και δεν θα πιάνουν εύκολα φωτιά. Στο Ισραήλ καλλιεργούν οπωροκηπευτικά στην έρημο, την οποία μετέτρεψαν σε όαση με τα νερά των βιολογικών. Εμείς αφήνουμε τα δάση να ξεραθούν, αφήνουμε την Αθήνα να διψάσει πετώντας τόσα χρόνια εκατομμύρια τόνους νερού στη θάλασσα, επειδή δεν θέλουμε να το αξιοποιήσουμε.
Έχουμε νερό στην πόρτα μας και το πετάμε και για να μη διψάσουμε φέρνουμε νερό από την… Πίνδο.
Οι τελευταίες κυβερνητικές ανακοινώσεις μιλούσαν μόνο για τη διάθεση κάποιων εκατοντάδων εκατομμυρίων ευρώ προκειμένου να διοχετευτούν τα νερά των ποταμών Καρπενησιώτη και Κρικελιώτη στον Εύηνο και από κει στην Υλίκη, βάσει του Σχεδίου «Εύρυτος». Για την Ψυττάλεια… ούτε λέξη.
Τελευταία, το γερμανικό ειδησεογραφικό δίκτυο RND παρουσίασε μελέτη πανεπιστημιακών καθηγητών από τη Μάλτα, που αναφέρει ότι κάτω από τον πυθμένα του Κορινθιακού Κόλπου υπάρχουν τεράστια αποθέματα νερού, που θα μπορούσαν να καλύψουν τις ανάγκες όλης της χώρας για μία δεκαετία τουλάχιστον. Ούτε γι’ αυτό υπήρξε κάποια αναφορά, κάποια συζήτηση.
Φαίνεται ότι οι εύκολες λύσεις απορρίπτονται χωρίς συζήτηση, δεν αναφέρονται καν, δεν μπαίνουν στο τραπέζι. Γιατί, άραγε; Είναι φθηνότερη λύση να έρθει το νερό από τα Άγραφα από το να έρθει από την Ψυττάλεια; Γιατί αυτή η επιμονή στις πολυδάπανες λύσεις; Κάποιος λόγος θα υπάρχει, δεν γίνεται. Ποιος είναι αυτός όμως;
Τελικά, φαίνεται πως και με το νερό… κάτι τρέχει. Κάτι παίζεται.
Είναι γεγονός ότι δεν θα σκεφτόμασταν να θέσουμε αυτά τα ερωτήματα, δεν θα μας περνούσε από το μυαλό ότι μπορεί να γίνονται… παιχνίδια και με το νερό.
Όμως, μετά τον ΟΠΕΚΕΠΕ, μετά τα ΕΛΤΑ, ύστερα απ’ όλα αυτά που ακούμε και βλέπουμε, ο νους μας πάει πάντα στο κακό. Και γεννώνται ερωτήματα για όλα.
Δυστυχώς, έχουμε γίνει καχύποπτοι. Οι εκάστοτε κυβερνώντες μάς έκαναν έτσι. Μας φύτεψαν το ζιζάνιο της αμφιβολίας. Για να μην μπορούμε να χαρούμε τίποτα. Να ψάχνουμε να βρούμε ψεγάδι ακόμα και στα καλύτερα.
Γι’ αυτό δεν τους… ξεπλένει τίποτα. Όσο νερό και να φέρουν, είτε από τα Άγραφα είτε από την Πίνδο.
