Η Τουρκία είναι… Τουρκία. Δεν αλλάζει ποτέ. Και είναι ίσως το μόνο… θετικό στοιχείο που μπορεί να της αναγνωρίσει ο εκνευρισμένος και… μπαϊλντισμένος –για να μιλήσουμε στη γλώσσα της– γείτονάς της…
Γι’ αυτό, είναι λίγο φαιδρό να ακούς τηλεοπτικές ερωτήσεις του τύπου «δηλαδή, τέλος τα ‘‘ήρεμα νερά’’;». Γιατί, πότε ήταν (ήρεμα); Και ποια είναι τελικά η… ποιοτική διαφορά του τότε με το… μετά;
Απλώς, το τελευταίο διάστημα, η… κινητικότητα είναι μεγαλύτερη και συχνότερη. Άλλωστε, ήδη από την αρχή του καλοκαιριού, η ίδια η Τουρκία –διά του Προέδρου της– είχε προαναγγείλει το… καυτό φθινόπωρο που θα ακολουθούσε. Λίγο πιο νωρίς, λίγο πιο αργά, ο Ερντογάν διαμορφώνει το κλίμα (το εσωτερικό) για να περάσει από τη Βουλή τη «Γαλάζια του Πατρίδα».
Η Ελλάδα είναι ο κύριος στόχος της (όπως πάντα) – ένας λόγος παραπάνω, μιας και μιλάμε για Αιγαίο. Στην ουσία, η ίδια η γειτόνισσα «λέει» την αλήθεια για το γενέθλιο πέλαγος των Ελλήνων, με τη στάση που ακολουθεί στο θέμα αυτό απέναντι στην Ελλάδα και στους Έλληνες…
Βέβαια, δεν είναι και πολύ εύκολο να… διαβάσεις πίσω από τις λέξεις και τις πράξεις. Γιατί αυτά… «είναι κόλπα ζόρικα που κάνουν στην Ινδία», στα οποία, όμως, εμείς εδώ στη Θράκη έχουμε πραγματικά εντρυφήσει…
Μία, επίσης γνωστή, ιστορία…
Σε αυτό, λοιπόν, το πλαίσιο, μοιάζει ταιριαστή η επαναφορά του θέματος της… αποκοπής των Πομάκων από το «άρμα» της Τουρκίας. Ο εκπρόσωπός τους Ιρφάν Μεχμέτ Αλή, με δημόσια τοποθέτηση, ζητά να μη διδάσκονται τα παιδιά των Πομάκων υποχρεωτικά στα σχολεία την τουρκική γλώσσα. «Η πατρίδα μας είναι η Ελλάδα και η μητρική μας γλώσσα τα πομάκικα και όχι τα τουρκικά», λέει…
Και κάπως έτσι επανέρχεται το φλέγον ζήτημα, μέχρι να… σβήσει για άλλη μια φορά, καθώς δεν είναι πρωτόγνωρη μια τέτοια δημόσια έκκληση…
Ο κ. Μεχμέτ Αλή εξέφρασε την ανάγκη να υπάρξει πραγματική δυνατότητα επιλογής στην εκπαίδευση των παιδιών στα Πομακοχώρια της Ξάνθης, χωρίς την υποχρεωτικότητα της τουρκικής γλώσσας, αλλά με ταυτόχρονη μέριμνα για τη διατήρηση της μητρικής πομακικής.
Όπως σημειώνει, η μουσουλμανική ιδιότητα των κατοίκων δεν συνεπάγεται την ταύτιση της μητρικής τους γλώσσας με την τουρκική ούτε πρέπει η θρησκεία να συνδέεται με την τουρκική εθνική ταυτότητα, ενώ κάλεσε την Πολιτεία να εξασφαλίσει στους γονείς της ορεινής περιοχής τη δυνατότητα επιλογής αμιγώς ελληνικού δημόσιου σχολείου, όπως συμβαίνει στον Δήμο Ξάνθης, και υπογράμμισε ότι η εκμάθηση της ελληνικής γλώσσας παράλληλα με τη στήριξη της πομακικής συνιστά ουσιαστική πολυγλωσσία και σεβασμό στην ταυτότητα της περιοχής, χωρίς να καλλιεργεί τον διχασμό.
Η ιστορία αυτή είναι γνωστή και πικρή. Η Αθήνα, ουσιαστικά, άφησε όλες αυτές τις δεκαετίες την Άγκυρα «να κάνει παιχνίδι», σημειώνοντας μεγάλες επιτυχίες στο ζήτημα της τουρκοποίησης της συγκεκριμένης ομάδας (που είναι και το επιδιωκόμενο), παρά το γεγονός ότι το μόνο κοινό με τους τουρκογενείς είναι η θρησκεία.
Με τη Συνθήκη της Λωζάννης (1923), η μειονότητα στη Θράκη αναγνωρίστηκε αποκλειστικά ως μουσουλμανική. Το ελληνικό κράτος (βολικά), για πολλές δεκαετίες, και ιδιαίτερα κατά την περίοδο του Ψυχρού Πολέμου, προτίμησε να αντιμετωπίζει τη μειονότητα ως μια ενιαία θρησκευτική ομάδα. Στόχος της Αθήνας τότε ήταν να αποδυναμώσει την επιρροή της κομμουνιστικής Βουλγαρίας στους Πομάκους, καθώς αυτοί μιλούν μια σλαβική διάλεκτο που συγγενεύει με τα βουλγαρικά. Έτσι, η Ελλάδα ευνόησε, άθελά της, την ταύτισή τους με το τουρκικό στοιχείο.
Τα υπόλοιπα είναι «ιστορία». Η Άγκυρα είδε το κενό και… είπε να το καλύψει.
Μια επίσκεψη-πρόκληση…
Τον πρώην πρόεδρο της Τουρκικής Βουλής, καθηγητή Μουσταφά Σεντόπ, «υποδέχθηκαν» η Ροδόπη και η Ξάνθη. Δεν ήρθε φυσικά μόνος, αλλά με «αντιπροσωπεία» από την Τουρκία (που έπρεπε να γνωρίσει το… πεδίο) και με σκοπό να… ενισχυθεί το… ψευδομουφτιλίκι, το οποίο, σαν παραφυάδα σε αμπέλι, πνίγει τους υγιείς καρπούς στη Θράκη.
Ούτε τυχαίο είναι ότι επέλεξαν αρχικά να προσευχηθούν στο τζαμί του Πλατάνου, στην Ξάνθη, το γνωστό τέμενος Τσινάρ, το οποίο πριν από δύο χρόνια είχε γίνει θέατρο βίας και χυδαιότητας κατά των νόμιμων μουφτήδων στη Θράκη…
Υπενθυμίζουμε ότι οι «πρωταγωνιστές» και συνεργάτες του «καθεστώτος» (εντός και εκτός), το οποίο και ο Σεντόπ εκπροσωπεί, καταδικάστηκαν από το Μονομελές Πλημμελειοδικείο Ξάνθης σε ποινή φυλάκισης 17 μηνών, με τριετή αναστολή, για τον βίαιο αποκλεισμό και τον προπηλακισμό του τότε τοποτηρητή μουφτή Κομοτηνής, δρος Τζιχάτ Χαλίλ.
Εκεί, λοιπόν, προσευχήθηκαν και στην ουσία έστειλαν και το μήνυμα ότι… δεν χαμπαριάζουν, αντίθετα, αναγνωρίζουν ως «μουφτήδες» αυτούς που έχουν, σύμφωνα με την προπαγάνδα τους, «εκλεγεί» – έχουμε αναφερθεί αρκετές φορές στο πώς αντιλαμβάνονται τις εκλογές οι συγκεκριμένοι, αφενός, και, αφετέρου, αγγίζει τα όρια της παράνοιας το γεγονός ότι οι «εγκάθετοι» απαιτούν εκλογή μουφτή στη Θράκη, όταν στην ίδια την Τουρκία οι μουφτήδες διορίζονται. Ακόμη πιο παρανοϊκό το ότι κάποιοι πολιτικοί κύκλοι, και όχι μόνο, στην Ελλάδα ακούνε… θετικά αυτήν την απαίτηση.
Πάντως, η προκλητικότητα του Σεντόπ είναι γνωστή, καθώς η παρουσία του στην περιοχή ακολουθεί την (τουρκική) πεπατημένη, η οποία συνοδεύεται φυσικά από δηλώσεις που δείχνουν προθέσεις και στόχευση.
Στο τζαμί του Πλατάνου, φέρ’ ειπείν, την προσευχή έκανε –ποιος άλλος;– ο Μουσταφά Τράμπα… Μάλιστα, στο Δελτίο Τύπου προωθήθηκαν όλες οι ιδιότητες του κ. Τράμπα, και αυτή του ψευδομουφτή, αλλά και αυτή του… προέδρου της «Συμβουλευτικής Επιτροπής»…
Ακολούθησαν οι εμπρηστικές δηλώσεις του μέσα από τον λογαριασμό του στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης: «Στη ‘‘Δυτική Θράκη’’, μια από τις εξαιρετικές γωνιές της κοινής μας πολιτιστικής γεωγραφίας, μαζί με τον αξιότιμο καθηγητή μας, Καθηγητή Δρ. Τζεβάτ Ακσίτ, επισκεφτήκαμε το Γραφείο του ‘‘Μουφτή’’ της Ξάνθης και συναντηθήκαμε με τους συμπατριώτες μας. Για άλλη μια φορά γίναμε μάρτυρες της αξιοπρέπειας και του σθένους των ‘‘Τούρκων της Δυτικής Θράκης’’, οι οποίοι έχουν διατηρήσει την ταυτότητα, την πίστη και τις αξίες τους σε όλη την ιστορία. Η Τουρκία θα στέκεται πάντα δίπλα στους ‘‘συμπατριώτες μας’’ στη ‘‘Δυτική Θράκη’’ στον αγώνα τους για δικαιώματα και δικαιοσύνη, και στην προστασία των ταυτοτήτων και της πολιτιστικής τους κληρονομιάς. Ευχαριστώ τον ‘‘Μουφτή’’ της Ξάνθης, κ. Μουσταφά Τράμπα, και όλους τους αδελφούς και τις αδελφές μας για την ειλικρινή φιλοξενία τους και για τη διατήρηση αυτής της πολύτιμης κληρονομιάς. Εύχομαι η ενότητα και η αδελφότητά μας να διαρκέσουν».
Να πούμε ότι η περιοδεία ξεκίνησε από την Κομοτηνή, όπου ο Σεντόπ επισκέφθηκε τον ψευδομουφτή Σερίφ –ο οποίος, μάλιστα, στο σχετικό Δελτίο Τύπου προσδιορίστηκε ως «αιρετός μουφτής»– για να του εκφράσει τα συλλυπητήριά του για τον πρόσφατο χαμό της συζύγου του, Τζελιλέ Σερίφ, η οποία πέθανε πριν από μερικές ημέρες, ύστερα από νοσηλεία σε νοσοκομείο της Τουρκίας…
Ο Σεντόπ φρόντισε (στην ίδια ανάρτηση) να πλέξει το εγκώμιο του… συνεργάτη, χαρακτηρίζοντάς τον «δάσκαλο» και «μια από τις συμβολικές μορφές του τουρκικού σκοπού στη ‘‘Δυτική Θράκη’’ με την αξιοπρεπή στάση και τον αγώνα του», όπως χαρακτηριστικά ανέφερε…
Και μετά, αφού έκανε όλη τη δουλειά, επέστρεψε στη βάση του. Μαζί και η «αντιπροσωπεία»…
Έλλη Μητακίδου
