Αναδρομή σε τραγούδια που υμνούν την καψούρα, αλλά που, χωρίς να το συνειδητοποιούμε, μάς έμαθαν πως ο πόνος είναι απόδειξη αγάπης.
Η ελληνική δισκογραφία είναι ένας ανεξάντλητος θησαυρός συναισθημάτων που βρίθει ρομάντζου, πάθους και νοσταλγίας. Ωστόσο, περιλαμβάνει και στίχους που, χωρίς να το καταλαβαίνουμε, «αναπαράγουν» τοξικά πρότυπα και στερεότυπα που με αυτά έχουμε μάθει να πορευόμαστε όλα αυτά τα χρόνια.
Πρόκειται για τραγούδια που σιγοψιθυρίζουμε στο αυτοκίνητο, που τραγουδάμε με στεντόρεια φωνή στα μπαρ και που συνοδεύουν κάθε καψούρα, πραγματική ή φανταστική.
Κι όμως, πίσω από τη μελωδία και τον ρυθμό, συχνά κρύβονται αφηγήσεις εξάρτησης, αυτοκαταστροφής και συναισθηματικού ελέγχου.
Διαβάστε τη συνέχεια στο www.mad.gr
