Του
ΛΕΥΤΕΡΗ ΝΙΚΟΛΑΟΥ – ΑΛΑΒΑΝΟΥ
Ευρωβουλευτή του ΚΚΕ
Το αποτέλεσμα των ενδιάμεσων εκλογών στις ΗΠΑ αποτύπωσε την επικράτηση των Δημοκρατικών στο Κογκρέσο. Μάλιστα, άλλαξαν χέρια έδρες παραδοσιακών «προπυργίων» των Ρεπουμπλικανών, όπως το Τέξας ή το Κάνσας, όπου για δεκαετίες δεν είχε εκλεγεί δημοκρατικός γερουσιαστής.
Οι εκλογές αυτές έλαβαν χώρα σε συνθήκες ιμπεριαλιστικής πολεμικής κλιμάκωσης και οξυμμένου ανταγωνισμού ΗΠΑ – Κίνας για τις υψηλές τεχνολογίες και την τεχνητή νοημοσύνη, τις σπάνιες γαίες και τις κρίσιμες πρώτες ύλες, την ενέργεια. Στιγματίστηκαν από την αύξηση του κόστους ζωής του αμερικανικού λαού, τον υψηλό πληθωρισμό που κατατρώει το εισόδημα, το κόστος ενέργειας που είναι 20,4% ακριβότερο από πέρυσι, τα οποία προκάλεσε η αντιλαϊκή πολιτική της κυβέρνησης Τραμπ και του αστικού κράτους.
Μια κυβέρνηση που εκλέχθηκε με στόχο, όπως διεκήρυττε, «να σταματήσει τους πολέμους», όμως έπραξε το αντίθετο, διότι αυτό απαιτούν τεχνολογικοί κολοσσοί, πετρελαϊκές εταιρείες, βιομηχανίες όπλων μπροστά στους οξυμμένους διεθνείς ανταγωνισμούς. Κλιμάκωσε τον ιμπεριαλιστικό πόλεμο στην Ουκρανία, επιτέθηκε μαζί με το Ισραήλ στο Ιράν, προχώρησε σε αποκλεισμό των Στενών του Ορμούζ. Έκανε στρατιωτική επέμβαση στη Βενεζουέλα και σφίγγει τον κλοιό ενάντια στην Κούβα, ενισχύοντας τον γενοκτονικό αποκλεισμό, απειλώντας με στρατιωτική επέμβαση ή πραξικόπημα. Τον λογαριασμό τον πλήρωσαν και οι εργαζόμενοι των ΗΠΑ, στα πρατήρια καυσίμων και στα σούπερ μάρκετ.
Το επιχείρημα του Τραμπ περί «τέλους των πολέμων» βρήκε απήχηση στους ψηφοφόρους τότε διότι δήθεν θα άλλαζε στάση σε σχέση με τη στρατηγική των Δημοκρατικών, οι οποίοι ηγήθηκαν δεκάδων ιμπεριαλιστικών επεμβάσεων, με συνέπειες ορατές μέχρι σήμερα. Όπως στην Ουκρανία ή στη Λιβύη, της οποίας ο διαμελισμός από τον ευρωατλαντισμό, για να εξυπηρετηθούν τα συμφέροντα των ομίλων πετρελαίου, οδήγησε τελικά στην κύρωση του ανυπόστατου τουρκολιβυκού συμφώνου, που πλήττει τα ελληνικά κυριαρχικά δικαιώματα. Ή στη Συρία, που κατέληξε στην εγκατάσταση κυβέρνησης του κεφαλοκυνηγού Τζολάνι, με αποτέλεσμα την ενίσχυση της Τουρκίας ως περιφερειακής δύναμης, απαραίτητης για τη νοτιοανατολική πτέρυγα του ΝΑΤΟ και στρατηγικής εταίρου της ΕΕ.
Είναι, επομένως, αβάσιμοι οι πανηγυρισμοί του ΠΑΣΟΚ, του Τσίπρα και γενικότερα της Σοσιαλδημοκρατίας ότι η επικράτηση των Δημοκρατικών θα ελέγξει τον Τραμπ. Όσοι δεν αντιλαμβάνονται τη στρατηγική των ΗΠΑ, ας δουν τις χορηγίες στις εκλογές: 12 δισ. δολάρια δαπάνησαν οι ίδιοι μονοπωλιακοί όμιλοι για να χρηματοδοτήσουν υποψηφίους και των δύο κομμάτων, «δένοντας το γάιδαρό τους», όποιο κι αν ήταν το αποτέλεσμα. Εξάλλου, παρά τη δήθεν κριτική από πτέρυγες των Δημοκρατικών για τους τυχοδιωκτισμούς στο Ιράν, τις τελευταίες μέρες οι υποψήφιοι και των δύο κομμάτων συναγωνίστηκαν ποιος θα εμφανιστεί πιο φιλοϊσραηλινός.
Εξίσου αβάσιμες είναι και κάποιες τοποθετήσεις, όπως αυτές των στελεχών της ΝΔ, που καλούσαν σε στήριξη των «Ελλήνων της ομογένειας», Ρεπουμπλικάνους ή Δημοκρατικούς, γιατί αυτό «θα προασπίσει τα ελληνικά εθνικά συμφέροντα». Τι δεν ακούσαμε τα προηγούμενα χρόνια για τους «φιλέλληνες γερουσιαστές», όπως ο Δημοκρατικός Μπομπ Μενέντεζ, ο οποίος εκτίει ποινή για διαφθορά και δωροληψία. Όπως έχει αποδειχθεί, τα κυριαρχικά δικαιώματα της Ελλάδας δεν προστατεύονται με καραμπόλες, όσο υπάρχουν συγκεκριμένες στρατηγικές: Πριν από την απαράδεκτη «Γαλάζια Πατρίδα» της τουρκικής κυβέρνησης είχαμε το «γκριζάρισμα» του Αιγαίου από ΗΠΑ και ΝΑΤΟ.
Σε τελευταία ανάλυση, το αποτέλεσμα ήταν σε μεγάλο βαθμό καταδίκη της πολιτικής της κυβέρνησης Τραμπ, και η ψήφος στους Δημοκρατικούς παρουσιάστηκε ως η μόνη επιλογή. Πρακτικά, οι Δημοκρατικοί αποκτούν τώρα καλύτερη θέση στα ενδοαστικά παζάρια, π.χ., στους διορισμούς κρατικών αξιωματούχων. Όμως, η ιστορική εμπειρία δείχνει πως τα δύο συστημικά αστικά κόμματα μπορούν να τσακώνονται τσακίζοντας ταυτόχρονα τις ζωές της εργατικής τάξης και του λαού των ΗΠΑ, βεβαίως και των υπόλοιπων λαών του κόσμου, ανοίγοντας δρόμο για τα συμφέροντα των βορειοαμερικανικών επιχειρηματικών ομίλων όπου Γης.
Πραγματική αλλαγή με τους εργαζομένους των ΗΠΑ στη γωνία, να παρατηρούν αμήχανοι τις εξελίξεις και, σαν το εκκρεμές στο ρολόι του παππού, να πηγαίνουν μία προς τους Δημοκρατικούς, μία προς τους Ρεπουμπλικάνους, δεν θα προκύψει. Χρειάζεται να σκεφτούν έξω από το κουτί, να οργανώσουν τον αυτοτελή αγώνα τους για τις σύγχρονες ανάγκες τους και να σπάσουν τον φαύλο κύκλο της αστικής διαχείρισης, που ναρκοθετεί τη ζωή και τα συμφέροντά τους.
