Σεβέζο θα γίνει η Νότια Αττική και δεν θα το πάρουμε χαμπάρι
–Το νέφος που έπνιξε πριν από δέκα μέρες τη Δραπετσώνα έστειλε μήνυμα
–Όλοι θέλουν να φύγουν τα καζάνια από την περιοχή, αλλά, μέχρι να φύγουν, ποια πρόνοια έχει ληφθεί για τους ανθρώπους που ζουν δίπλα τους;
Πριν από ενάμιση μήνα είχαμε τη φωτιά στη μοναδική λεωφόρο που συνδέει το Πέραμα με τον Πειραιά και, φυσικά, βρίσκεται εντός κατοικημένης περιοχής, δηλαδή μέσα στην πόλη του Περάματος.
Έσκασε ένα σωλήνας, όπως είπαν, βγήκε λίγο πετρέλαιο και πήρε φωτιά, αλλά υπάρχουν τα μέσα και αντιμετωπίστηκε εγκαίρως.
Την περασμένη εβδομάδα, ολόκληρη η Δραπετσώνα και η περιοχή δίπλα από το λιμάνι του Πειραιά, η Ακτή Κράκαρη δηλαδή, πνίγηκαν στους καπνούς από ένα νέφος που έβγαινε από τις δεξαμενές της OIL ONE, απέναντι από το παλαιό εργοστάσιο των Λιπασμάτων.
Έκλεισαν τα σχολεία, ο κόσμος τρόμαξε και πήγε να κλειστεί στα σπίτια του, μέχρι που πήγε η Πυροσβεστική και διέγνωσε ότι δεν υπάρχει κίνδυνος.
Τα δύο αυτά γεγονότα οφείλονται στην ίδια και μοναδική αιτία. Στην ύπαρξη ενεργών δεξαμενών φύλαξης, διάθεσης και επεξεργασίας πετρελαιοειδών στην περιοχή.
Ο κόσμος ξεσηκώθηκε, έκανε κάτι πορείες και διαμαρτυρίες, αλλά αυτά είναι ψιλά γράμματα για τους κρατούντες. Δεν λογαριάζουν τίποτα και κανέναν… Όλες οι μεταπολεμικές κυβερνήσεις έλεγαν ότι θα φύγουν τα καζάνια του θανάτου από το Πέραμα, αλλά έβαλαν και άλλα στη Δραπετσώνα.
Από τη στιγμή, λοιπόν, που δεν υπάρχει η πολιτική βούληση να φύγουν τα καζάνια, ας φύγουν οι άνθρωποι.
Να δημιουργήσει το κράτος δύο πόλεις στην Εκάλη, στη Σταμάτα, στον Άγιο Στέφανο, όπου υπάρχουν ακόμα τεράστιες ελεύθερες εκτάσεις του Δημοσίου, και να πάνε εκεί οι κάτοικοι. Ή να τους δώσει κίνητρα για να φύγουν και να μην κινδυνεύουν κάθε τρεις και λίγο. Να δώσει 200.000 ή 300.000 ευρώ σε κάθε οικογένεια για να αγοράσει αλλού σπίτι και να της χαρίσει τα χρέη που έχει, για να ξεκινήσει από νέα, καθαρή αφετηρία την καινούργια της ζωή. Και τα λεφτά να μην τα βάλει το κράτος. Η συνεισφορά του κράτους θα είναι η απαλλαγή των χρεών, τα λεφτά θα τα βάλουν οι επιχειρήσεις που έχουν τα καζάνια, σε συνδυασμό με κάποιο ευρωπαϊκό πρόγραμμα ή το Ταμείο Ανάκαμψης.
Αυτά, βέβαια, δεν γίνονται, αλλά αυτά θα πρέπει να διεκδικεί ο κόσμος. Αν ήθελαν οι τόσες κυβερνήσεις, δεξιές και αριστερές, που πέρασαν, θα τα είχαν διώξει τα καζάνια, απλώς δεν θέλουν. Και αφού δεν θέλουν, δεν πρόκειται να φύγουν με τίποτα. Τζάμπα οι διαδηλώσεις και οι διαμαρτυρίες. Γι’ αυτό πρέπει να αλλάξει το διεκδικητικό πλαίσιο, να αναζητηθεί άλλη λύση. Και αφού δεν φεύγουν τα καζάνια, ο μόνος τρόπος για να γλιτώσουν οι άνθρωποι τη ζωή τους, γιατί σίγουρα η τραγωδία θα γίνει κάποτε στην περιοχή, είναι να πάνε να ζήσουν αλλού. Μια ιδέα ρίχνουμε, γιατί κι εμείς στον Πειραιά παράπλευρη απώλεια θα είμαστε…
Τέλος πάντων, επί του προκειμένου, της διαρροής καπνού από την OIL ONE, να πούμε ότι η όλη αντίδραση των αρμοδίων ήταν ερασιτεχνική και επικίνδυνη.
Σωστά κλήθηκε η Πυροσβεστική, για να διαπιστωθεί από πού προήλθε ο καπνός. Αλλά θα έπρεπε να κληθεί κλιμάκιο του υπουργείου Περιβάλλοντος, με χημικό επιστήμονα και μετρητές περιβαλλοντικής επιβάρυνσης, για να δουν τι είδους καπνός ήταν. Γιατί στο εργοστάσιο αυτό δεν καίνε… ξύλα.
Διαχωρίζουν το πετρέλαιο από τα υγρά απόβλητα και τα υπόλοιπα τα πετάνε σε συγκεκριμένες περιοχές ή τα καταστρέφουν. Από τη στιγμή που γίνεται μια τέτοια επεξεργασία, κάποια απόβλητα μπορεί να είναι τοξικά και να προκαλέσουν ανεπανόρθωτη ζημιά στον κόσμο. Ποιος μπορεί να πει ότι προχθές ο καπνός δεν περιείχε τέτοια αέρια ή σωματίδια; Μόνο η Πυροσβεστική κλήθηκε, και αφού δεν διαπίστωσε φωτιά έφυγε, γιατί η δουλειά της είναι να σβήνει φωτιές. Ο καπνός, όμως, παρέμεινε και διαλύθηκε μετά από ώρα.
Το τι περιείχε, όμως, αυτός κανένας δεν ξέρει. Πολύ πιθανόν να περιείχε βενζόλιο, ξυλόλιο, αρωματικούς υδρογονάνθρακες κ.λπ., γιατί αυτά είναι τα κατάλοιπα από τον διαχωρισμό των αποβλήτων των πετρελαιοειδών.
Κατά συνέπεια, κακώς έκλεισαν τα σχολεία και έστειλαν τα παιδιά στα σπίτια τους, γιατί την ώρα που ήταν το ντουμάνι τα παιδιά θα έπρεπε να είναι κλεισμένα μέσα στις αίθουσες, για να μην το αναπνεύσουν, και όχι στους δρόμους.
Εδώ, λοιπόν, είναι το θέμα: Από τη στιγμή που τα καζάνια υπάρχουν και λειτουργούν μέσα σε κατοικημένες περιοχές, δίπλα από σχολεία και σπίτια, δεν πρέπει να υπάρχει ένα σχέδιο αντιμετώπισης τέτοιων περιστατικών; Ο Δήμος, η Αντιπεριφέρεια Πειραιά, κάποιος τέλος πάντων, δεν θα έπρεπε να ξέρει τι να κάνει, ποιον θα καλέσει, τι μέτρα θα πάρει στην αρχή; Δεν θα έπρεπε να υπάρχει ένα πρωτόκολλο για όλα αυτά;
Και αφού έφυγε το νέφος, έγινε έλεγχος από κάποιον κρατικό φορέα, για να μάθουμε τη σύσταση του καπνού αυτού; Έγινε κάποια επίσκεψη στο εργοστάσιο της OIL ONE, για να διαπιστωθεί αν υπάρχουν μετρητές ρύπανσης της ατμόσφαιρας και αν λειτουργούν; Και αν λειτουργούν, εκείνη την ημέρα τι ποσοστό ρύπανσης έδειξαν;
Όλα αυτά είναι πολύ κρίσιμα ερωτήματα και πρέπει να απαντηθούν αμέσως γιατί αφορούν τη ζωή χιλιάδων ανθρώπων, που πρέπει να ξέρουν τι εισέπνευσαν εκείνη τη μέρα και τι ζημιά μπορεί να πάθουν ή και να έχουν πάθει.
Σε αυτά πρέπει να επιμείνουν οι Δήμοι Κερατσινίου – Δραπετσώνας και Περάματος, για να έχουν ουσία οι κινητοποιήσεις και οι παρεμβάσεις τους. Αυτά τα θέματα δεν λύνονται με πανό και συγκεντρώσεις ούτε εξαντλούνται με αυτές. Εντάξει, έγινε μια συγκέντρωση, έγινε το νταβαντούρι, αλλά η ουσία είναι άλλη. Γιατί η OIL ONE είναι εκεί και θα είναι, οπότε καπνός μπορεί να ξαναβγεί. Δεν πρέπει αυτήν τη φορά να είναι όλοι προετοιμασμένοι, να υπάρχει ένα πρωτόκολλο, να έχουν τοποθετηθεί αισθητήρες εντός και εκτός του εργοστασίου, για να ξέρουμε τι μας γίνεται και να μη συμβεί το χειρότερο;
Γι’ αυτό, λοιπόν, οι δήμαρχοι όλου του Πειραιά, μαζί με τον αντιπεριφερειάρχη, πρέπει να απαιτήσουν από την Πολιτεία να επιβάλει στο εργοστάσιο να υπάρχουν συγκεκριμένα μέτρα αλλά και η ίδια να πάρει μέτρα, για να αντιμετωπιστούν σωστά και οργανωμένα όσα προκύψουν στο μέλλον, αν προκύψουν. Γιατί, μέχρι να φύγουν τα καζάνια, οι άνθρωποι θα είναι δίπλα τους και θα ζουν με την αγωνία…
