Η Άγκυρα κλιμακώνει τις πιέσεις προς την Ελλάδα, υπό τη σκιά των περιφερειακών και διεθνών εντάσεων
Στο φύλλο της Κυριακής φιλοξενήσαμε ένα κείμενο με ιδιαίτερη βαρύτητα για την πορεία των εθνικών μας θεμάτων, εν όψει της επικείμενης συνάντησης των κ. Μητσοτάκηκαι κ. Ερντογάνστην Τουρκία. Η ανάλυση του Πρέσβη ε.τ. Περικλή Νεάρχου αγγίζει τον πυρήνα των εθνικών μας προκλήσεων. Στο σημερινό γεωπολιτικό περιβάλλον, όπου οι ισορροπίες στην Ανατολική Μεσόγειο θυμίζουν κινούμενη άμμο, η σύνδεση του μεταναστευτικού με την τουρκική αναθεωρητικότητα και τους εξοπλισμούς είναι πιο επίκαιρη από ποτέ.
Ακολουθεί η ανάλυση του κ. Νεάρχου, όπως δημοσιεύθηκε στην εφημερίδα «ΤΟ ΠΑΡΟΝ», η οποία θέτει αμείλικτα ερωτήματα για τη στρατηγική της Αθήνας απέναντι στην κλιμακούμενη πίεση της Άγκυρας.
Γράφει ο
ΠΕΡΙΚΛΗΣ ΝΕΑΡΧΟΥ
Πρέσβυς ε.τ.
Η τραγωδία με τους 15 νεκρούς λαθρομετανάστες στη Χίο είναι ένα ακόμη επεισόδιο του υβριδικού πολέμου που συντηρεί η Άγκυρα για να ασκεί πιέσεις στην Ελλάδα και για να εργαλειοποιεί το θέμα αυτό στην προπαγάνδα και στις επιδιώξεις της στο Αιγαίο.
Διαβάστε επίσης: Γιατί πηγαίνει στην Τουρκία ο πρωθυπουργός;
Είναι θλιβερό ότι οι συνήθεις «ύποπτοι» αλληλέγγυοι των λαθρομεταναστών έσπευσαν πάλι να επιτεθούν στο Λιμενικό και στις πολιτικές αποτροπής της παράνομης μεταναστεύσεως, υποθάλποντας την ιδέα της μη απωθήσεως και των ανοικτών συνόρων. Μεταξύ αυτών, υψώνουν πάλι τη φωνή αυτοί που πρωταγωνίστησαν στην εγκληματική μεταναστευτική πολιτική του 2015, που παρόξυνε στη διαπασών ένα πρόβλημα που είχε ήδη αρχίσει, από τις αρχές του 2000, και είχε ήδη προσλάβει πολύ ανησυχητικές διαστάσεις.
Η κυβέρνηση, ενώ έχει τεράστιες ευθύνες για την ανοχή, αν όχι και την προαγωγή της παράνομης μεταναστεύσεως για μια ολόκληρη περίοδο, εμφανίζεται σήμερα ότι πρωτοστατεί στην Ευρώπη για τον έλεγχο της παράνομης μεταναστεύσεως και για τη λήψη μέτρων αποτροπής. Η αλήθεια είναι ότι ο Έλληνας πρωθυπουργός και συνολικά η κυβέρνηση, παρά τα όσα έλεγαν στο παρελθόν, αναγκάσθηκαν να λάβουν υπ’ όψιν τη μεγάλη μεταστροφή που έγινε στην Ευρώπη στο θέμα της παράνομης μεταναστεύσεως, αλλά και τον μεγεθυνόμενο κίνδυνο στα Ελληνικά σύνορα από την απρόσκοπτη είσοδο νέων συνεχώς κυμάτων μεταναστών, που θα εγκλωβίζονταν μάλιστα στο σύνολό τους στην Ελλάδα, λόγω των αποτρεπτικών μέτρων που λαμβάνονται στις άλλες Ευρωπαϊκές χώρες, με πρώτη τη Γερμανία.
Τα μέτρα της κυβερνήσεως είναι αποσπασματικά και ανεπαρκή για τον αποτελεσματικό έλεγχο ενός προβλήματος που εξελίσσεται ήδη στο μεγαλύτερο εθνικό πρόβλημα, γιατί απειλεί την ίδια την εθνική ταυτότητα και εθνική συνοχή και ύπαρξη της χώρας. Η δημιουργία ενός τέτοιου προβλήματος εκ του μηδενός, και με την ενεργό δράση του φθονερού και επίβουλου γείτονά μας, είναι ένα δείγμα της πολιτικής αφροσύνης και της ιδεολογικής και πολιτικής υποτέλειας που χαρακτηρίζει το πολιτικό μας σύστημα, με τις διάφορες «προοδευτικές» δήθεν και νεοφιλελεύθερες εκφάνσεις του.
Η παράνομη μετανάστευση, στη μαζική κλίμακα που παρουσίασε από το τέλος της δεκαετίας του ’90, υποκινήθηκε διεθνώς από κραταιές δυνάμεις που υπέθαλψαν την παγκοσμιοποίηση. Είδαν στη λαθρομετανάστευση τον απαραίτητο δημογραφικό καταλύτη για την προαγωγή της διαφημιζόμενης παγκοσμιοποιήσεως, που προϋποθέτει τη μετάλλαξη των Δυτικών αναπτυγμένων κοινωνιών και την υπέρβαση ειδικότερα του εθνικού χαρακτήρα των Ευρωπαϊκών εθνικών κρατών. Ο διεθνισμός τύπου Σόρος συνεδέθη γι’ αυτό με την παγκοσμιοποίηση, όπως επίσης γενικότερα η λεγόμενη «woke agenda».
ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ
Μεγάλο μέρος της παραδοσιακής Αριστεράς «τσίμπησε», δυστυχώς, το ιδεολόγημα του νέου διεθνισμού τύπου Σόρος και έγινε εκφραστής και υποστηρικτής του, τόσο σε σχέση με την ιδέα του έθνους όσο και σε σχέση με τα ανοιχτά σύνορα και την παράνομη μετανάστευση. Ο παλαιός διεθνισμός της Μαρξιστικής Αριστεράς, όσο και αν προέβαλλε σε πρώτη θέση την πάλη των τάξεων, υπελάμβανε τον διεθνισμό όχι ως εκ των έσω διάλυση του έθνους αλλά ως αλληλεγγύη μεταξύ των λαών και των εθνών, με βάση τα ταξικά συμφέροντα.
Τα μικρά βήματα που έχει κάνει η κυβέρνηση για την αποτροπή μιας περαιτέρω μαζικής εισόδου παρανόμων μεταναστών δεν μπορούν να αντιμετωπίσουν το πρόβλημα ούτε των νεοεισερχομένων ούτε αυτών που βρίσκονται ήδη στη χώρα και ανέρχονται σε εκατομμύρια, παρά τη συστηματική απόκρυψη των στατιστικών στοιχείων για τον ακριβή αριθμό τους.
Υπάρχει ανάγκη μιας συνολικής πολιτικής, που θα περιλαμβάνει επανεξέταση μέτρων που έχουν θεσπισθεί στο παρελθόν, ετοιμότητα για πλήρη εθνικό έλεγχο των συνόρων, στην περίπτωση που οι θεσμοί των Βρυξελλών αποτελέσουν εμπόδιο για την άσκηση αποτελεσματικής αποτροπής, εξέταση κινήτρων για εθελοντικό επαναπατρισμό, κήρυξη μορατόριουμ μεταναστευτικής πολιτικής, με αναστολή μέτρων, όπως η οικογενειακή επανένωση, η παροχή υπηκοότητας και η αυτόματη απόδοση Ελληνικής ιθαγένειας μέχρι τη συνολική επανεξέτασή της.
Ο Ερντογάν έσπευσε να καταγγείλει την Ελλάδα ως δήθεν υπεύθυνη για τον πνιγμό των 15 μεταναστών και να εργαλειοποιήσει το θέμα για να προβάλει τις γνωστές διεκδικήσεις της Άγκυρας για έρευνα και διάσωση μέσα στα όρια του Ελληνικού FIR, που είναι διεθνώς αναγνωρισμένη αρμοδιότητα της Ελλάδος.
Η Τουρκική αυτή κίνηση έρχεται ως συνέχεια της μεγάλης προκλήσεως με την επ’ αόριστον NAVTEX στο Αιγαίο αλλά και με παραβιάσεις του Ελληνικού εθνικού χώρου και αμφισβήτηση του Ελληνικού FIR. Έρχεται επίσης σε συνδυασμό με μια μεγάλη διπλωματική εκστρατεία του Ερντογάν στην περιοχή, με στόχο τον προσεταιρισμό της Αιγύπτου και της Σαουδικής Αραβίας, με αφορμή την αντιπαράθεση ΗΠΑ – Ιράν και τις προσπάθειες της Άγκυρας να «μεσολαβήσει» για την αποτροπή μιας ενδεχόμενης συρράξεως.
Η μετωπική αντιπαράθεση ΗΠΑ – Ιράν, παρά τη σχετική ύφεση που παρουσιάσθηκε με τη συμφωνία για τη διεξαγωγή διαπραγματεύσεων, είναι ένας εκρηκτικός παράγων, που μπορεί να έχει μεγάλες γεωπολιτικές και στρατηγικές επιπτώσεις σ’ ολόκληρη την περιοχή. Είχε συμφωνήσει αρχικά οι διαπραγματεύσεις να λάβουν χώρα στην Κωνσταντινούπολη, με την παρουσία περιφερειακών χωρών. Το Ιράν υπαναχώρησε από τη θέση αυτή και ζητά διμερείς διαπραγματεύσεις με τους Αμερικανούς στο Ομάν. Το Ιράν επιμένει επίσης σε συζήτηση μόνο για το πυρηνικό του πρόγραμμα και απορρίπτει τον Αμερικανικό όρο για συζήτηση και του προγράμματος βαλλιστικών πυραύλων. Απορρίπτει επίσης κάθε συζήτηση για το εσωτερικό καθεστώς.
Με τα δεδομένα αυτά, θα ήταν πιθανό να υπάρξει προσέγγιση των δύο πλευρών πάνω στο θέμα του πυρηνικού προγράμματος. Φαίνεται, όμως, εντελώς απίθανο να υποχωρήσει το Ιράν στο θέμα των βαλλιστικών πυραύλων. Οι τελευταίοι θεωρούνται από το Ιράν ως το ζωτικότερο και σημαντικότερο στοιχείο του αμυντικού του προγράμματος. Το Ιράν προσπαθεί μάλιστα να το ενισχύσει με Κινεζικούς πυραύλους νέου τύπου, που μπορούν να απειλήσουν και τα Αμερικανικά αεροπλανοφόρα. Κινεζικά μεταγωγικά έχουν ήδη μεταφέρει αριθμό πυραύλων νέας γενιάς στην Τεχεράνη. Η Μόσχα έχει ήδη στείλει επίσης στο Ιράν σύγχρονα επιθετικά ελικόπτερα, νέα αεροσκάφη και αντιαεροπορικά συστήματα τύπου S-300 και S-400, παρά την προσοχή της Μόσχας να μη θέσει σε κίνδυνο την Αμερικανική διαμεσολάβηση στην Ουκρανία. Ποια θα είναι τελικά η φορά των πραγμάτων διαφάνηκε την Παρασκευή 6 Φεβρουαρίου.
Η Άγκυρα χρησιμοποιεί τη προσφερόμενη μεσολάβησή της για να «πουλήσει» καλές υπηρεσίες προς κάθε κατεύθυνση, με στόχο να βελτιώσει τις σχέσεις της με τις ΗΠΑ όπως επίσης με την Αίγυπτο και τη Σαουδική Αραβία και να ενισχύσει γενικά την περιφερειακή της επιρροή. Η Άγκυρα ανησυχεί από μια ενδεχόμενη πτώση του καθεστώτος στο Ιράν για τρεις συγκεκριμένους λόγους. Ο πρώτος θα ήταν η μείωση της στρατηγικής σημασίας της για τους Δυτικούς, εφόσον δεν θα είχε πια το στρατηγικό μονοπώλιο στα σύνορα με τη Ρωσία. Ο δεύτερος είναι η ενδεχόμενη αυτονομία των Κούρδων του Ιράν, που ανέρχονται σε 9 με 10 εκατομμύρια. Ο τρίτος θα ήταν η δραματική αύξηση της επιρροής του Ισραήλ στα ανατολικά της σύνορα.
Προς τους Άραβες προβάλλει ιδίως το τελευταίο, σε συνδυασμό με το αδιέξοδο στη Γάζα και την απομάκρυνση του ενδεχομένου δημιουργίας Παλαιστινιακού κράτους. Υποβάλλει την ιδέα μιας ευρείας συσπειρώσεως, η οποία θα είναι ικανή να ασκήσει ισχυρή πίεση στις ΗΠΑ και να αντισταθμίσει την επιρροή του Ισραήλ πάνω στην Αμερικανική πολιτική. Σ’ αυτό το ευρύτερο πλαίσιο εντάσσει και τα Ελληνο-Τουρκικά, προσπαθώντας να υπονομεύσει τις φιλικές σχέσεις των Αραβικών χωρών και ιδίως της Αιγύπτου και της Σαουδικής Αραβίας με την Ελλάδα και την Κύπρο. Με τη Σαουδική Αραβία είχε προσπαθήσει να συμπήξει κοινή συμμαχία με το Πακιστάν, με τη δημιουργία ενός τριμερούς Σουνιτικού άξονα. Η Σαουδική Αραβία, όμως, μετά από παρασκηνιακές Αμερικανικές παρεμβάσεις, έσπευσε να ανακρούσει πρύμναν, δηλώνοντας ότι η συμμαχική σχέση με το Πακιστάν είναι διμερής και όχι τριμερής.
Η Άγκυρα γνωρίζει ότι η αναπτυσσόμενη στρατηγική συνεργασία και συμμαχία μεταξύ Ισραήλ, Κύπρου και Ελλάδας είναι ένας νέος παράγων που αλλάζει τις στρατηγικές ισορροπίες και σπεύδει γι’ αυτό να κάνει ό,τι μπορεί για να υπονομεύσει αυτήν τη σχέση και να ασκήσει πιέσεις στην Ελλάδα. Στο πνεύμα αυτό, επικαιροποιεί και κλιμακώνει τις αξιώσεις της, με στόχο να εμπλέξει την Ελλάδα σε «διάλογο» με αναφορά τη «Γαλάζια πατρίδα» και τις Τουρκικές θεωρίες περί νησίδων απροσδιορίστου κυριαρχίας και περί αποστρατιωτικοποιήσεως του Αιγαίου ανατολικά του 25ου μεσημβρινού.
Επιφυλάσσεται, με την ίδια πολιτική, να δημιουργήσει τετελεσμένα γεγονότα, εάν δεν υπάρξει πρακτική Ελληνική αντίδραση. Στο πλαίσιο αυτό, προβάλλει επίσης τους τομείς στους οποίους πιστεύει ότι σήμερα η Τουρκία υπερτερεί, με την αρωγή της ραγδαίως αναπτυσσόμενης πολεμικής της βιομηχανίας. Ένα παράδειγμα είναι η πρόοδος που έχει επιτελέσει στον τομέα των μη επανδρωμένων αεροσκαφών, με το ANKA-3 της Bayraktar. Ένα άλλο είναι ο πύραυλος Κρουζ KaraAtmaka, εδάφους – εδάφους, με βεληνεκές 240 – 300 χλμ. Άλλα παραδείγματα είναι μικρά μη επανδρωμένα υποβρύχια, το επιτιθέμενο σε σμήνη, μικρό μη επανδρωμένο αεροσκάφος Kargu και άλλα καινοτόμα όπλα, ηλεκτρομαγνητικής ακτινοβολίας και λέιζερ.
Διαβάστε επίσης: Κάνει γερό παιχνίδι ο Φιντάν
Είναι ένα μήνυμα στην Ελληνική πλευρά για το πόσο επείγουσα είναι η αντίρροπη ανάπτυξη της Ελληνικής αμυντικής βιομηχανίας και τεχνολογίας και η ολοκλήρωση του διαφημιζομένου αμυντικού θόλου.
Η κατάσταση αυτή θέτει επίσης ένα ερώτημα: Τι ακριβώς πάει να κάνει στην Άγκυρα ο Έλληνας πρωθυπουργός;
