Όταν οι αμυντικές σχέσεις μετατρέπονται σε δραματικό σίριαλ, το αποτέλεσμα είναι συνήθως προβλέψιμο, με πολλές διακηρύξεις και ελάχιστη ουσία.
Η πρόσφατη τοποθέτηση του τουρκικού υπουργείου Εθνικής Άμυνας για τα έξι «ορφανά» F-35 που παραμένουν στα αμερικανικά υπόστεγα δεν αποτελεί παρά ένα ακόμη επεισόδιο σε μια μακρά ιστορία διπλωματικής αμηχανίας. Τουρκικοί παράγοντες επιχείρησαν για πολλοστή φορά να παρουσιάσουν το τουρκικό αίτημα ως αυτονόητη συμμαχική υποχρέωση, ζητώντας την άμεση κατάργηση των κυρώσεων CAATSA.
Η τακτική της Άγκυρας είναι πλέον προφανής, αφού επιχειρεί να επενδύσει στο συναίσθημα και στην ιδέα της «νατοϊκής αλληλεγγύης», ελπίζοντας ότι η πολιτική ρευστότητα στην Ουάσινγκτον και οι επικείμενες ισορροπίες στο Κογκρέσο θα ανοίξουν ένα παράθυρο ευκαιρίας.
Με απλά λόγια, το ρίχνουν στο… φιλότιμο των Αμερικανών, θεωρώντας ότι οι γεωπολιτικές πιέσεις θα κάμψουν τις θεσμικές αντιστάσεις των ΗΠΑ.
Όμως, στην πραγματική διπλωματία, το φιλότιμο σπάνια αποτελεί νόμισμα. Η αμερικανική πλευρά –κυρίως μετά την ήττα Τραμπ- δεν μπορεί να ξεχάσει την επιλογή των ρωσικών S-400 ούτε πρόκειται να προσπεράσει τους κανόνες ασφαλείας που διέπουν την τεχνολογία αιχμής των F-35 απλώς και μόνο για να διατηρήσει μια προσχηματική ηρεμία. Η κόκκινη γραμμή του Πενταγώνου δεν χαράχτηκε κατά τύχη, αλλά ως άμεση απάντηση σε μια τουρκική στρατηγική που επιμένει να πατά σε δύο βάρκες.
Όσο η Άγκυρα αρνείται να αντιμετωπίσει την ουσία του προβλήματος και αναζητά επικοινωνιακά τεχνάσματα, το αδιέξοδο θα παραμένει απόλυτο. Τα αεροσκάφη θα συνεχίσουν να σκονίζονται στην άλλη πλευρά του Ατλαντικού, υπενθυμίζοντας ότι στην παγκόσμια σκακιέρα των εξοπλισμών οι στρατηγικές επιλογές έχουν βαρύ τίμημα και οι συμμαχίες δεν συντηρούνται με ευχολόγια αλλά με αμοιβαία εμπιστοσύνη.