Όλοι ασχολούνται με τον Ερντογάν, αλλά… κανένας με την Ελλάδα
Οι εργασίες της πρόσφατης Συνόδου Κορυφής του ΝΑΤΟ στην Άγκυρα ήρθαν να επιβεβαιώσουν την επώδυνη πραγματικότητα που έχει διαμορφωθεί για την Ελλάδα, σε διεθνές επίπεδο, τα τελευταία χρόνια.
Η χώρα μας έχει εγκλωβιστεί σε μια περιθωριακή παρουσία στη διεθνή σκακιέρα, χωρίς κάποιον διακριτό ή, πολύ περισσότερο, παρεμβατικό ρόλο, με αποτέλεσμα η διαμόρφωση των διεθνών εξελίξεων, που αναπόφευκτα επηρεάζουν καταλυτικά και τις τύχες της Ελλάδας, να πραγματώνεται ερήμην της Αθήνας, χωρίς η κυβέρνηση του σημερινού πρωθυπουργού Κυριάκου Μητσοτάκη να διατηρεί την ευχέρεια ή το προνόμιο διαφορετικού αποτυπώματος.
ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ
Την ίδια ώρα, ο Ταγίπ Ερντογάν έχει φέρει τη δική του Τουρκία στο επίκεντρο των εξελίξεων, στη διαμόρφωση των οποίων έχει ρόλο, από τη διαρκή κρίση του Μεταναστευτικού, που συνόδευσε τη λεγόμενη «Αραβική Άνοιξη» στις απαρχές της προηγούμενης δεκαετίας, μέχρι τις σύνθετες εξελίξεις στη Μέση Ανατολή, στην Αραβική Χερσόνησο και στις αφρικανικές χώρες. Και από το ανοικτό πολεμικό μέτωπο της Ουκρανίας, με τον διαμεσολαβητικό ρόλο που ανέλαβε ανάμεσα στο Κίεβο και στη Μόσχα, μέχρι, πάλι, τη Μέση Ανατολή και το ανοικτό πολεμικό μέτωπο ανάμεσα στο Ιράν και στους συμμαχικούς και συντονισμένους στρατούς των Ηνωμένων Πολιτειών και του Ισραήλ.
Η Ελλάδα, από την πλευρά της, θεωρείται δεδομένη και, επομένως, βολική. Ο ίδιος ο Κυριάκος Μητσοτάκης, έχει διατυπώσει τη σχετική στρατηγική επιλογή για τη χώρα μας, η οποία, ωστόσο, όπως αποδεικνύεται, δεν προσφέρει τα ανταλλάγματα που θα περίμενε κανείς. Η Ιστορία, άλλωστε, μας έχει αποδείξει ότι δεν έχει πλευρές, σωστές ή λάθος, αλλά μονάχα… γωνίες θέασης.
Οι ύμνοι που αφιέρωσε ο Ντόναλντ Τραμπ στον Ταγίπ Ερντογάν ήταν πρωτοφανείς και εξοργιστικοί. Το καθεστώς Ερντογάν έχει αποδείξει, αυτές τις δύο δεκαετίες, ότι δεν… συμπαθεί ιδιαίτερα έννοιες όπως η δημοκρατία, οι θεσμοί, η δικαιοσύνη, τα ανθρώπινα δικαιώματα, το διεθνές δίκαιο. Παρ’ όλα αυτά, η διεθνής κοινότητα, η συλλογική Δύση, οι Ηνωμένες Πολιτείες και η Ευρωπαϊκή Ένωση τον μεταχειρίζονται προνομιακά και επιδεικνύουν μια εξοργιστική ανοχή στις… ανορθογραφίες της πολιτικής του.
Η Ελλάδα ακούει καλά λόγια μονάχα κάθε φορά που υπογράφει και συναινεί σε κάποια… επιχειρηματική συνεργασία με γεωστρατηγικό αποτύπωμα. Πολύ συχνά, όμως, αυτά τα καλά λόγια χάνονται πολύ γρήγορα στη λήθη των επόμενων εξελίξεων.
Δεν ήταν, ωστόσο, μονάχα ο Ντόναλντ Τραμπ που… αγκάλιασε τόσο στοργικά τον Ταγίπ Ερντογάν. Το ίδιο έκανε και η πολιτική ηγεσία της Ενωμένης Ευρώπης. Όχι μόνο σε επίπεδο Βρυξελλών –η Κάγια Κάλας παρουσίασε την Τουρκία του Ερντογάν περίπου ως… λίκνο σύγχρονης δυτικής δημοκρατίας– αλλά και σε ό,τι έχει να κάνει με τις ηγεσίες των μεγάλων, κυρίαρχων και παρεμβατικών ευρωπαϊκών κρατών.
Ο Εμμανουέλ Μακρόν, παρά την αμυντική συνεργασία με την Ελλάδα, που συνεπάγεται και συμφωνία αμοιβαίας στρατιωτικής συνδρομής, προχώρησε σε εξοπλιστικές συναλλαγές με τον Ταγίπ Ερντογάν. Ο Φρίντριχ Μερτς, η Τζόρτζια Μελόνι, ο Πέδρο Σάντσεθ, ο Κιρ Στάρμερ, τα ίδια. Όλοι θέλουν να κάνουν… πολεμικές δουλειές με την Τουρκία, την ώρα που… αγνοούν ή προσπερνούν την Ελλάδα. Τη βολική και δεδομένη Ελλάδα.
Το κάδρο των δεδομένων που έχουν διαμορφωθεί στη σύγκριση της Τουρκίας του Ταγίπ Ερντογάν με την Ελλάδα της επταετίας Μητσοτάκη έχει εξαιρετικά γκρίζες και σκοτεινές πινελιές. Τα συμφέροντα της Ελλάδας δεν εξυπηρετούνται. Τα συμφέροντα της Ελλάδας δεν προωθούνται. Παρά τη βουλιμική ενσωμάτωση… των εντός της χώρας παπαγάλων, οι οποίοι απαγγέλουν πρόθυμα τα non papers που εκπονεί το κεντρικό σύστημα εξουσίας και επιχειρούν συνειδητά να αλλοιώσουν την πραγματικότητα, διακινώντας… χιουμοριστικά επιχειρήματα και ρητορική, όπως έκαναν, στο όχι και τόσο μακρινό παρελθόν, με τον δήθεν «τουρκοφάγο» Ρόμπερτ Μενέντεζ, που εκτίει ποινή φυλάκισης στις ΗΠΑ ως σύγχρονη ντροπή και παράδειγμα διαφθοράς για το σύγχρονο πολιτικό σύστημα των ΗΠΑ.
ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ
Αναπόφευκτα, στην τελική ευθεία, εν όψει εκλογών, η αναβάθμιση του ρόλου του Ταγίπ Ερντογάν και η υποβάθμιση του ρόλου της Ελλάδας τα τελευταία επτά χρόνια θα είναι παράμετροι που θα βρεθούν στην πρώτη γραμμή της πολιτικής αντιπαράθεσης. Ειδικά από τη στιγμή που ο Αντώνης Σαμαράς θα προχωρήσει στην ίδρυση νέου κόμματος και θα διεκδικήσει να ακουστεί από την παραδοσιακή βάση της Νέας Δημοκρατίας, η οποία έχει ιστορικά και διαχρονικά προχωρημένες ευαισθησίες στα εθνικά θέματα.
Φωτό: Στιγμιότυπα από την 2η ημέρα των εργασιών της 36ης Συνόδου του ΝΑΤΟ στην Άγκυρα της Τουρκίας, Τετάρτη 8 Ιουλίου 2026 (POOL PHOTO NATO/EUROKINISSI)
