Ο σοσιαλιστής πρωθυπουργός της Ισπανίας, Πέδρο Σάντσεθ, υποχρεώθηκε να προκηρύξει πρόωρες εκλογές για τον Νοέμβριο, κάτω από την πίεση του κόσμου, ο οποίος έχει ξεσηκωθεί για το πρόβλημα της στέγης, κυρίως, το Μεταναστευτικό και την ακρίβεια.
Το περασμένο Σαββατοκύριακο, η Ισπανία πέρασε δύσκολες ώρες, καθώς υπήρξαν τεράστιες διαδηλώσεις σε πολλές μεγάλες πόλεις, στη Μαδρίτη, στη Σεβίλλη, στη Σαραγόσα και παραλίγο στη Βαρκελώνη –όπου η συγκέντρωση ακυρώθηκε λόγω έντονων καιρικών φαινομένων–, με πρωτοφανή συμμετοχή, ένταση και πάθος, σε ένδειξη διαμαρτυρίας για το στεγαστικό πρόβλημα, το οποίο έχει γίνει θηλιά για τον μέσο ισπανό πολίτη.
Από τη μία η στέγη, που έχει φέρει τον κόσμο στα όριά του, και από την άλλη το Μεταναστευτικό, που έχει αναστατώσει τους Ισπανούς, σε συνδυασμό με το κόστος ζωής, που έχει γίνει δυσβάσταχτο, έχουν δημιουργήσει εκρηκτική κατάσταση στη χώρα, με αποτέλεσμα η κυβέρνηση να μην μπορεί να σταθεί και να πέσει. Ο Σάντσεθ πήρε το μήνυμα, ο λαός δεν αντέχει, δεν μπορεί να ζήσει, δεν έχει άλλα περιθώρια για να κάνει υπομονή και προκήρυξε πρόωρες εκλογές. Η λύση στις δημοκρατίες είναι οι εκλογές, η αλλαγή του πολιτικού σκηνικού, η διαφορετική αντιμετώπιση των θεμάτων με βάση άλλες προτεραιότητες, άλλες πρακτικές, πιο φιλικές για τον κόσμο, πιο ήπιες, πιο ελπιδοφόρες.
Ο Σάντσεθ άκουσε την κραυγή του κόσμου, την αγωνία του, την αντίθεσή του στις επιλογές του, στην τακτική του, στις αποφάσεις του. Και έκανε το αυτονόητο. Προκήρυξε εκλογές για να επιλέξει ο κόσμος, ο ισπανικός λαός την κυβέρνηση που θέλει.
Το ίδιο περίπου πρόβλημα έχει και ο δικός μας λαός. Οι μισοί Έλληνες βρίσκονται στον δρόμο γιατί τους πέταξαν έξω από τα σπίτια τους τα funds, που αλωνίζουν στη χώρα μας γιατί η νομοθεσία τα ευνοεί σκανδαλωδώς και χαντακώνει τον κοσμάκη, και οι άλλοι μισοί θα βρεθούν τους επόμενους μήνες χωρίς στέγη, γιατί δεν μπορούν να πληρώνουν τα υπέρογκα νοίκια και θα τους κάνουν έξωση-εξπρές.
Και εδώ ο κόσμος έχει ξεσηκωθεί, διαμαρτύρεται, φωνάζει, αλλά δεν τον ακούει κανένας. Ο πρωθυπουργός πήγε ακόμα πιο πίσω τις εκλογές και προσπαθεί με διάφορα τρυκ να διατηρηθεί όσο περισσότερο χρόνο μπορεί στην εξουσία.
Ας φωνάζει ο κόσμος, ας υποφέρει, ας διαμαρτύρεται. Αλίμονο αν σε κάθε διαμαρτυρία έπεφτε η κυβέρνηση. Αυτή είναι η πολιτική λογική του κ. Μητσοτάκη. Γι’ αυτό και δεν κάνει εκλογές τώρα, που θέλει κι ο κόσμος. Ο ισπανός ομόλογός του έχει μάθει να ακούει τον κόσμο, ενώ ο δικός μας απλά τον χρησιμοποιεί. Και αντιμετωπίζει της εκλογές ως εργαλείο επανεκλογής του, ως μέσο για άσκηση πιέσεων, ως διαδικασία.
Στην Ισπανία, οι εκλογές θα γίνουν επειδή έτσι θέλει ο λαός… Στην Ελλάδα δεν γίνονται γιατί έτσι θέλει ο πρωθυπουργός, ο οποίος φαίνεται ότι έχει άλλες προτεραιότητες και στοχεύει πρώτα στο κομματικό συμφέρον και μετά στο συμφέρον της κοινωνίας που τάχθηκε να διοικεί.
Για να τα πούμε τα πράγματα πιο απλά. Οι Ισπανοί ξεσηκώθηκαν επειδή το πρόβλημα της στέγης έγινε ανυπέρβλητο. Οι δήθεν σοσιαλιστές έδωσαν τα πάντα στα funds και άφησαν τον κόσμο στα νύχια τους. Έτσι, έφτασαν στο σημείο να πετάξουν στον δρόμο μια ανάπηρη γριούλα 87 ετών, επειδή της ζήτησαν τριπλάσιο ενοίκιο από όσο πλήρωνε και δεν είχε να τους το δώσει. Και την έβγαλαν με φορείο στον δρόμο από το σπίτι που νοίκιαζε και ζούσε επί 70 χρόνια!
Αυτό ήταν η σταγόνα που ξεχείλισε το ποτήρι. Ο κόσμος αγανάκτησε, είπε «ως εδώ». Αν δεν μπορεί η κυβέρνηση να γλιτώσει μια γριούλα από τα κοράκια, δεν μας κάνει, να φύγει. Ο Σάντσεθ τον άκουσε και προκήρυξε εκλογές.
Εδώ γίνεται μήπως κάτι διαφορετικό; Δεν πετάνε και εδώ στον δρόμο ανάπηρους και ανήμπορος ανθρώπους; Δεν γίνονται όργια με τις τράπεζες και τα funds σε βάρος φτωχών ανθρώπων; Αλλά δεν ακούγεται τίποτα. Η σιωπή των αμνών. Ο κόσμος δεν μαθαίνει, δεν ξεσηκώνεται και η κυβέρνηση έχει όλο τον χρόνο να σκεφτεί διάφορους τρόπους για να ξαναδιεκδικήσει την εξουσία στον χρόνο που θα επιλέξει εκείνη.
Οι Ισπανοί έδειξαν τον δρόμο. Αν δεν διεκδικήσεις, αν δεν απαιτήσεις, αν δεν ξεσηκωθείς, δεν κάνεις τίποτα.
Ο μόνος τρόπος για να κερδίσεις κάτι είναι να το διεκδικήσεις, να αγωνιστείς για να το κατακτήσεις. Στη ζωή δεν χαρίζεται τίποτα. Ό,τι αποκτάς το κερδίζεις με την προσπάθεια, με τον αγώνα σου, με τον ιδρώτα σου.
Το μήνυμα από την Ισπανία είναι διαχρονικό. Όλοι το γνωρίζουμε και όλοι το έχουμε κάποτε αξιοποιήσει. Μήπως είναι ώρα να το ξαναδούμε, να θυμηθούμε ότι υπάρχει και αυτός ο δρόμος και να σκεφτούμε υπό άλλο πρίσμα τι θα κάνουμε στη συνέχεια; Μήπως πρέπει να σκεφτούμε τι βολεύει εμάς, τον κόσμο, γιατί η κυβέρνηση αυτό που πρέπει να κάνει για τον εαυτό της μια χαρά το κάνει.
Για να δούμε…
