Και ενώ Γεραπετρίτης και Ρούμπιο… χαϊδολογιούνταν πολιτικώς, καθώς η Αλεξανδρούπολη (βρε παιδί μου) είναι η πόλη στην οποία, ως φαίνεται, στηρίζεται ένα μεγάλο μέρος της ελληνοαμερικανικής συνεργασίας, σε ενεργειακό και αμυντικό επίπεδο, ο δήμαρχος Σουφλίου Παναγιώτης Καλακίκος, με μια ανάρτηση με κεντρικό τίτλο «Οι εμφανείς και οι αφανείς φωτιές της Θράκης», αναφέρεται στην καταστροφή που υπέστη η περιοχή από τη φωτιά της περασμένης Κυριακής και σχολιάζει την κυβερνητική απόφαση υπέρ της εταιρείας των χρυσωρυχείων… Και, κάπως έτσι, τα πολιτικά χαϊδολογήματα λαμβάνουν μορφή ύβρεως.
Θα πρέπει να νομίζουν ότι αναφέρονται σε γελοίους – και προφανώς… είμαστε. Σε ανθρώπους που πλέον δεν μπορούν να αντιδράσουν είτε ως φυσικά πρόσωπα, είτε ως συλλογικότητες, είτε ως θεσμοί. Και μάλλον έτσι είναι.
Τρία χρόνια μετά την καταστροφική πυρκαγιά στη Δαδιά, η φωτιά που πήδηξε στην ελληνική πλευρά από τη Βουλγαρία, το μεσημέρι της περασμένης Κυριακής, κατακαίοντας επί τέσσερις μέρες χιλιάδες στρέμματα πευκοδάσους στην περιοχή του Σουφλίου και προκαλώντας τεράστια περιβαλλοντική και οικολογική καταστροφή στον ορεινό όγκο Ρούσας – Μικρού Δερείου, αναδεικνύει μια νέα απειλή, καθώς ο δήμαρχος Σουφλίου κρούει τον κώδωνα του κινδύνου για τους χρυσοθήρες.
Μετά τη χυδαία απόφαση του ΥΠΕΝ για την εκμίσθωση δικαιωμάτων έρευνας και εκμετάλλευσης του Δημοσίου Μεταλλευτικού Χώρου Ε5 «Κώνος», στην περιοχή των Σαπών (Ροδόπης), όμορα με μεταλλευτικές παραχωρήσεις στην περιοχή του Περάματος (Έβρος), καλεί σε εγρήγορση τους πάντες, ώστε να μην υλοποιηθούν τα καταστροφικά για το περιβάλλον και τους ανθρώπους του Έβρου και της Ροδόπης σχέδιά τους για εξόρυξη του χρυσού. Συγκεκριμένα, ο δήμαρχος Σουφλίου αναφέρει:
«Η Φωτιά της Δαδιάς πριν τρία χρόνια έσβησε…
Η Φωτιά της Ρούσσας πριν δύο ημέρες έσβησε…
Υπάρχουν όμως και ‘‘φωτιές’’ που εδώ και χρόνια, εδώ και μέρες, δεν φαίνονται ξεκάθαρα στον ορίζοντα, αλλ’ υποβόσκουν και μπορεί, αν δεν αντιμετωπιστούν έγκαιρα, να προκαλέσουν μια ανεπανόρθωτη καταστροφή στο περιβάλλον, να δημιουργήσουν σοβαρούς κινδύνους για τα υπόγεια και επιφανειακά ύδατα, το έδαφος, τα οικοσυστήματα και τελικά τη δημόσια υγεία.
Μια τέτοια ολέθρια εξέλιξη για την ανάπτυξη και το μέλλον της περιοχής μας αποτελεί η απόφαση του ΥΠΕΝ για την εκμίσθωση δικαιωμάτων έρευνας και εκμετάλλευσης του Δημοσίου Μεταλλευτικού Χώρου Ε5 ‘‘Κώνος’’, στην περιοχή των Σαπών, όμορα με μεταλλευτικές παραχωρήσεις στην περιοχή του Περάματος.
Η απόφαση αυτή πρέπει άμεσα να ανακληθεί και να ληφθούν σοβαρά υπόψη οι θέσεις, οι ανησυχίες και η ξεκάθαρη βούληση της τοπικής κοινωνίας.
Με κανέναν τρόπο δεν πρέπει το ΥΠΕΝ να δημιουργήσει τετελεσμένα μέσω διαδοχικών διοικητικών ενεργειών, οι οποίες ενδέχεται να οδηγήσουν βήμα-βήμα σε μια εξέλιξη που η τοπική κοινωνία έχει ήδη απορρίψει.
Πρέπει, άλλωστε, να τηρηθεί η δέσμευση του Πρωθυπουργού στην Κομοτηνή, όταν δήλωσε ότι δεν θα υπάρξει καμία εξόρυξη χωρίς τη σύμφωνη γνώμη της κοινωνίας.
Η τοπική κοινωνία έχει κάθε δικαίωμα, με κάθε νόμιμο μέσο που παρέχει το Σύνταγμα και η νομοθεσία, να υπερασπιστεί το περιβάλλον, τον τόπο και το μέλλον των επόμενων γενεών. Δεν μπορεί να επιβάλλονται αποφάσεις που αφορούν το μέλλον μιας ολόκληρης περιοχής χωρίς ουσιαστική συμμετοχή και, κυρίως, χωρίς τη σύμφωνη γνώμη της κοινωνίας.
Η περιοχή μας αντιμετωπίζει ήδη σοβαρές δημογραφικές και αναπτυξιακές προκλήσεις. Η απάντηση στην ερήμωση της υπαίθρου δεν μπορεί να είναι η προώθηση δραστηριοτήτων που δημιουργούν φόβο, αβεβαιότητα, περιβαλλοντική ανασφάλεια και κοινωνικές αντιθέσεις.
Χρειαζόμαστε ένα διαφορετικό αναπτυξιακό μοντέλο, που θα αξιοποιεί τα συγκριτικά πλεονεκτήματα του τόπου, θα προστατεύει το φυσικό περιβάλλον, θα δημιουργεί προοπτικές για τους νέους ανθρώπους και θα ενισχύει την κοινωνική συνοχή.
Είναι παρακαταθήκη που οφείλουμε να διαφυλάξουμε για τις επόμενες γενιές γιατί όταν διακυβεύεται το περιβάλλον, τότε χρειάζονται πρωτοβουλίες παρεμβάσεις και συγκεκριμένες κινήσεις και όχι μόνο λόγια».
Ξεμπρόστιασμα Τράμπα…
Χρειάστηκε να βγει μπροστά ένας περήφανος Πομάκος, για να αποκαλυφθεί σε διεθνές επίπεδο ότι ο ψευδομουφτής που… παρασιτεί στην Ξάνθη, ο Μουσταφά Τράμπα, είναι… γυμνός. (Ομοίως, φυσικά, και ο έτερος στην Κομοτηνή.)
Πρόκειται για τον εκπρόσωπο του Πολιτιστικού Συλλόγου Πομάκων Ξάνθης, Μπενιαμίν Κόντε, ο οποίος συναντήθηκε με τον «συντοπίτη» του, Τράμπα, στη διεθνή διάσκεψη του Οργανισμού για την Ασφάλεια και τη Συνεργασία στην Ευρώπη (ΟΑΣΕ). Ο κ. Κόντε μίλησε σε άπταιστα αγγλικά για την πομακική κοινότητα και την απαίτηση των μελών της να μαθαίνουν τη μητρική τους γλώσσα και τα ελληνικά και όχι να αναγκάζονται, όπως συμβαίνει, να μαθαίνουν μια γλώσσα με την οποία καμία σχέση δεν έχουν, την τουρκική. Ο ίδιος, μάλιστα, αναφέρθηκε και στον… προηγούμενο ομιλητή (ναι, ο Τράμπα πήγε εκεί, συστήθηκε ως «μουφτής» και είπε το γνωστό ποίημα που η Τουρκία του έδωσε να πει), σημειώνοντας ότι δεν αποτελεί τον αναγνωρισμένο μουφτή από τη μουσουλμανική μειονότητα και το ελληνικό κράτος.
Το σχέδιο που εδώ και χρόνια έχει λάβει σάρκα και οστά, βάζοντας στη «μηχανή του κιμά» τις δύο από τις τρεις κοινότητες της μειονότητας (Πομάκους και Ρομά) ξετυλίχθηκε χαλαρά από τον κ. Κόντε, ο οποίος έθεσε τα πράγματα στη σωστή τους βάση.
Είπε συγκεκριμένα: «Πολλοί από εσάς ίσως δεν γνωρίζετε ότι η μουσουλμανική μειονότητα της Ελλάδας ζει στη Θράκη. Αποτελείται από τρεις ομάδες: Πομάκους, Ρομά και ανθρώπους τουρκικής καταγωγής. Σήμερα θέλω να μιλήσω για τον φόβο και την πίεση που, σύμφωνα με τις προσωπικές μας εμπειρίες, προέρχονται από αδιαφανή κέντρα μέσα στη μειονότητα. Προσπαθούν να επιβάλουν μια τουρκική εθνική ταυτότητα στις άλλες ομάδες.
Παράλληλα, κάνουν κατάχρηση των θρησκευτικών ελευθεριών που εγγυάται το ελληνικό κράτος. Ανεπίσημες θρησκευτικές ομάδες οργανώνουν παράνομα θρησκευτικά μαθήματα, τα οποία, σύμφωνα με τις εμπειρίες μας, καλλιεργούν τον φόβο και τον εξτρεμισμό στα παιδιά. Οργανώνουν επίσης ανεπίσημες εκλογές για την ανάδειξη μουφτήδων. Σύμφωνα με καταγγελίες και αναφορές από την περιοχή, ακόμη και παιδιά κάτω των 18 ετών φέρεται να συμμετέχουν.
Δεν είναι ο δικός μας μουφτής (σ.σ.: Αναφορά στον Μουσταφά Τράμπα, τον αυτοαποκαλούμενο «μουφτή», ο οποίος παρευρίσκονταν εκεί). Δεν είναι ο μουφτής της μουσουλμανικής μειονότητας της ελληνικής Θράκης. Δεν αναγνωρίζεται από το κράτος και δεν έχει επιλεγεί με νόμιμο τρόπο. Δεν σέβονται ούτε τη Συνθήκη της Λωζάννης ούτε τα ατομικά μας δικαιώματα. Οι άνθρωποι που αρνούνται να αποδεχτούν αυτούς τους ανεπίσημους θρησκευτικούς ηγέτες μπορεί να αντιμετωπίσουν πιέσεις, κριτική και κοινωνικό αποκλεισμό. Μιλάω από προσωπική εμπειρία. Μέλη του συλλόγου μας έχουν δεχθεί πιέσεις να μην μιλούν για την πομακική γλώσσα, την καταγωγή μας ή τις παραδόσεις μας. Ο αείμνηστος παππούς μου απομακρύνθηκε από το τζαμί επειδή το παιδί του μιλούσε ανοιχτά για τις ρίζες του. Εμείς απλώς θέλουμε να είμαστε Πομάκοι και μουσουλμάνοι, να μιλάμε τη γλώσσα μας, να διατηρούμε τις παραδόσεις μας και να ασκούμε ελεύθερα τη θρησκεία μας. Θέλουμε τα παιδιά μας να έχουν το δικαίωμα να μαθαίνουν ελληνικά και πομακικά, τη μητρική μας γλώσσα.
Η θρησκευτική ελευθερία δεν πρέπει να χρησιμοποιείται ως μέσο επιβολής μιας εθνικής ταυτότητας. Σας ευχαριστώ όλους για τον χρόνο και την προσοχή σας. Σας ευχαριστώ».
«Τόσο δύσκολο ήταν πια;», θα έπρεπε να είναι η ερώτηση. Μια ερώτηση, όμως, που αυτόματα θα έπρεπε να χαρακτηριστεί ως ρητορική και ως τέτοια να πέσει στα κεφάλια όσων εκπροσώπησαν και εκπροσωπούν την Ελληνική Πολιτεία τα τελευταία 50 και πλέον χρόνια.
Έλλη Μητακίδου
