Μια βροχή θα μας σώσει…
Με τη βροχή, με το χιόνι, με τον καύσωνα το κράτος κατεβάζει… ρολά.
Δεν λειτουργεί δεν εξυπηρετεί, δεν υπάρχει. Εκείνοι που τρέχουν πανικόβλητοι είναι οι διασώστες, οι πυροσβέστες, οι επισκευαστές, όλοι όσοι χρειάζονται για να αντιμετωπίσουν τα προβλήματα που δημιουργούνται.
Οι υπόλοιποι… κάααθονται, όπως έλεγε και ο μακαρίτης ο Φωτόπουλος.
Τα σχολεία κλείνουν, το Δημόσιο υπολειτουργεί, οι τράπεζες προφασίζονται διάφορα προβλήματα και παραμένουν κλειστές, τα κλειστά γήπεδα στάζουν, αγώνες αναβάλλονται κ.λπ.
Όλα αυτά με μια βροχή. Με μια γερή βροχή, δεν λέμε, αλλά μόνο βροχή. Ούτε κατολισθήσεις, ούτε καταστροφές, ούτε κάτι υπερβολικό.
Μια γερή βροχή που κράτησε δύο μέρες.
Και ήταν αρκετή για να δείξει τη γύμνια του κράτους, την ανυπαρξία προληπτικών μέτρων, την έλλειψη συντήρησης. Είναι δυνατόν να μένουν εκατοντάδες χιλιάδες μαθητές χωρίς σχολείο για μία – δύο μέρες, επειδή σε κάποιες περιοχές υπήρξαν ζημιές;
Είναι δυνατόν να αναβάλλονται διεθνείς αγώνες και να γινόμαστε διεθνώς… ρόμπα επειδή τρέχει η οροφή του ΣΕΦ; Η οποία, βέβαια, όποτε βρέχει τρέχει, αλλά ακόμα δεν… εδέησε κανένας να κάνει μια επισκευή;
Δηλαδή, αν τύχει και αρχίσει να χιονίζει άλλες δύο μέρες, τι θα κάνουμε; Θα… μετακομίσουμε στην Αφρική;
Επειδή πρέπει κάποτε να σοβαρευτούμε και να λειτουργήσουμε ως κανονικό κράτος, αυτά πρέπει να σταματήσουν. Όπου υπάρχει πρόβλημα να λαμβάνονται μέτρα. Αλλά μόνο εκεί.
Όχι σε ολόκληρες περιοχές εκατομμυρίων κατοίκων να κλείνουν όλα, επειδή σε κάποιες γειτονιές, κάποιες συνοικίες υπάρχουν σοβαρότερα προβλήματα.
Απλώς, το κράτος, επειδή γνωρίζει ότι τίποτα δεν γίνεται σωστά, περιμένει το χειρότερο. Και τα κλείνει όλα προληπτικά, για να μη γίνει ζημιά και τη χρεωθεί.
Όταν, όμως, μια κοινωνία σταματά όταν βρέχει, παγώνει όταν χιονίζει, δεν αντιδρά στον καύσωνα, τι κοινωνία είναι;
Μήπως η κοινωνία που διαμόρφωσαν οι πολιτικές της Μεταπολίτευσης; Μια κοινωνία άβουλων ατόμων, που ακολουθούν την γκλίτσα του τσοπάνη;
Δηλαδή, το ανύπαρκτο κράτος διαμόρφωσε μια κοινωνία σαν το ίδιο, ανύπαρκτη, δηλαδή άβουλη και πλαδαρή.
Αν αυτό μας ικανοποιεί, αν μας αρέσει να παραλύει το κράτος κάθε φορά που βρέχει, ας κάτσουμε στ’ αυγά μας.
Αν, όμως, αυτό που ζούμε, την κοπαδοποίηση, την κρατική ανεπάρκεια, την κοινωνική αδράνεια, θεωρούμε ότι δεν μας αξίζει, ας αλλάξουμε ρότα και ας επιχειρήσουμε την ανατροπή.
Αν θέλουμε κάτι πραγματικά, θα το πετύχουμε.
Και όταν τα καταφέρουμε, θα μπορούμε να πούμε ότι… μία βροχή μας έσωσε!
