Κατέρρευσαν πολλά μαζί με την πολυκατοικία
Την περασμένη Τρίτη, μια πολυκατοικία στα Πετράλωνα έπεσε σαν γυάλινος πύργος, χωρίς ευτυχώς να καταπλακωθεί κανένας, αφού οι ένοικοι, είτε επειδή κάτι άκουσαν και φοβήθηκαν είτε γιατί ήταν τυχεροί, είχαν εγκαταλείψει το κτίριο πριν καταρρεύσει.
Αυτή η κατάρρευση, όμως, αποκάλυψε πολλά από τα θέματα που έχει η σύγχρονη Ελλάδα, τα οποία δεν έχουμε αξιολογήσει αναλόγως.
Κατ’ αρχάς να πούμε ότι το γεγονός είναι αποτέλεσμα της φρενίτιδας που έχει καταλάβει τους πάντες για την ανέγερση κτιρίων και τη διάθεση σπιτιών στην αγορά. Από τη μία το Airbnb και από την άλλη οι αθρόες αγορές, από ξένους κυρίως, έχουν ανεβάσει τις τιμές στο… ταβάνι, καθώς και τα ενοίκια. Δεδομένου, λοιπόν, ότι τα σπίτια πλέον πωλούνται σε υψηλές τιμές και υπάρχει μεγάλη ζήτηση, φυσικό είναι όσοι μπορούν να ρίχνουν τα παλιά σπίτια για να κάνουν καινούργια, πολυώροφα, που θα τα πουλήσουν ακριβά.
Έτσι, πολλά παλιά σπίτια δίνονται αντιπαροχή ή αγοράζονται από κατασκευαστικές εταιρείες, για να γίνουν νέες πολυκατοικίες και να πουληθούν. Θύμα αυτής της φρενίτιδας ήταν η πολυκατοικία που κατέρρευσε. Και αυτό διότι έτρεξαν να σηκώσουν τη νέα οικοδομή χωρίς να πάρουν τα ενδεδειγμένα μέτρα. Κάτι έγινε λάθος, κάτι παραβλέφθηκε, κάτι δεν έγινε με τη δέουσα προσοχή, για να προχωρήσει το έργο, και το κακό έγινε. Αν υπήρχε ένας προγραμματισμός στην ξέφρενη ανοικοδόμηση, αν υπήρχαν σοβαροί έλεγχοι στις οικοδομές, αν δεν βλέπαμε μόνο τα λεφτά αλλά και τους ανθρώπους, αν η κοινωνία μας δεν πίστευε μόνο στο χρήμα αλλά και σε κάποιες αξίες, όπως η ηθική, η εντιμότητα, η αξιοπρέπεια, ο αλτρουισμός κ.λπ., τέτοια φαινόμενα δεν θα υπήρχαν.
Αλλά αν δεν υπάρχουν τέτοια φαινόμενα σε μια χώρα που οι Πολεοδομίες είναι διάτρητες, που οι παρανομίες μόνο που δεν επιβραβεύονται, που δεν γίνεται τίποτα σωστό, πού θα υπάρξουν;
Εμείς θα λέγαμε ότι και πολύ άργησε να συμβεί το κακό. Μία μέρα μετά την κατάρρευση, οι κάτοικοι των διπλανών πολυκατοικιών έτρεμαν μήπως κινδυνεύουν και τα δικά τους σπίτια, αλλά δεν είχε πάει κανένας αρμόδιος να τους πει αν πρέπει να ανησυχούν ή όχι. Το κράτος απουσίαζε. Ο δήμος απουσίαζε. Αν ήταν να εισπράξουν κανένα πρόστιμο, θα πηγαινοέρχονταν οι κλητήρες, αν χρωστούσαν στην εφορία ή στο ΙΚΑ, θα έτρεχαν οι πλειστηριασμοί.
Τότε το κράτος θα υπήρχε, θα ξυπνούσε, θα ζωντάνευε.
Τώρα, όμως, που το κράτος έπρεπε να είναι αρωγός και όχι εισπράκτορας, έλαμψε διά της απουσίας του.
Κανένας πολιτικός αρχηγός δεν έβγαλε αχνά τις πρώτες ώρες, κανένας δεν βρήκε τον χρόνο να πάει να δει τι γίνεται, αν έχουν κάποια ανάγκη οι άνθρωποι που ζουν εκεί, κανένας υπουργός δεν θεώρησε ότι η θέση του ήταν δίπλα σε εκείνους που έχασαν το σπίτι τους και στους διπλανούς, που αγωνιούσαν μήπως έρθει η σειρά τους. Όλοι ήταν απόντες, όλοι εμφανίστηκαν κατόπιν εορτής.
Είχαμε, όμως, και άλλη μία κατάρρευση. Αυτήν της κοινωνικής συνοχής, της αλληλοβοήθειας, του αλτρουισμού, της συμπαράστασης. Όλοι, οι γείτονες, οι διπλανοί, οι περίοικοι, ασχολήθηκαν με το δικό τους θέμα, το δικό τους ερώτημα, τη δική τους πλευρά. Για εκείνους που έμειναν ξαφνικά στον δρόμο, ούτε λέξη. Δεν τους αδικούμε όμως. Μπορεί και να μην τους ήξεραν. Ποιος γνωρίζει τη σήμερον ημέρα εκείνους που μένουν δίπλα του ή απέναντί του; Έχει μείνει γειτονιά, έχει μείνει κοινωνία; Τι έχει μείνει από εκείνα που κρατούσαν αλώβητη την κοινωνική συνοχή, που έκαναν τους ανθρώπους να αισθάνονται άτρωτοι στη γειτονιά τους, κυρίαρχοι στον μικρόκοσμό τους, ασφαλείς στο… κουκούλι τους, στον κοινωνικό περίγυρο, που μπορεί κάπου να τους έπνιγε, αλλά κατά κανόνα ήταν η ασπίδα και το κάστρο τους, το προπύργιό τους.
Δεν κατέρρευσε, λοιπόν, μόνο μία παλιά πολυκατοικία στα Πετράλωνα. Κατέρρευσε και καθετί που ξεχώριζε την ελληνική κοινωνία από τις άλλες…
Κατέρρευσε το δέσιμο που είχαν παλιά οι γείτονες, η σύμπνοια, η ομοψυχία. Δεν έχει μείνει τίποτα απ’ όλα αυτά. Είμαστε ξένοι στον τόπο μας, άγνωστοι μεταξύ αγνώστων, άτομα με ξεχωριστές κουλτούρες, θρησκείες, ήθη και έθιμα.
Ένα μεγάλο ξενοδοχείο έχει γίνει η χώρα μας, ένα ατέλειωτο συνονθύλευμα Airbnb οι γειτονιές μας.
Κερασάκι σε όλα αυτά, το ανύπαρκτο κράτος, οι διεφθαρμένοι μηχανισμοί, το σάπιο σύστημα.
Δυστυχώς, το κάθε καινούργιο που γίνεται δεν συμπληρώνει το παλιό, δεν βελτιώνει το προηγούμενο. Απλώς το καταστρέφει, το σβήνει, το γκρεμίζει…
Όλα αυτά, τις παθογένειες ενός κόσμου που αλλάζει, μιας βίαιης και αλόγιστης κοινωνικής μεταβολής, τα έφερε στην επιφάνεια, τα αποκάλυψε μια κατάρρευση κτιρίου σε μια από τις πιο… μαζεμένες, τις πιο διατηρημένες περιοχές της Αθήνας.
Λίγοι, όμως, ένιωσαν την κατάρρευση. Γιατί οι περισσότεροι έχουν καταρρεύσει εδώ και χρόνια, οπότε, γκρέμισμα στο γκρέμισμα, δεν λέει.
