Η υπερηφάνεια σώζει…
Έχουν περάσει έξι χρόνια από εκείνη την… αφιονισμένη άνοιξη.
Μια πραγματικά δύσκολη περίοδος, αυτή της Covid-19, που ξεκίνησε όμως… λίγο νωρίτερα, με την υβριδική επίθεση της Τουρκίας κατά της Ελλάδας, στις 28 Φεβρουαρίου 2020.
Αυτήν την περίοδο θυμήθηκε ο πρωθυπουργός από την Αλεξανδρούπολη, όπου παραβρέθηκε για το δεύτερο προσυνέδριο του κόμματος με τίτλο: «Ασφαλής Ελλάδα».
Καθ’ όλα… ασορτί σκέψη, που όμως την εξέφρασε, και μάλιστα γλαφυρά, μιλώντας με τέσσερις πολίτες στο πλαίσιο του προσυνεδρίου:
«Το 2020, που η Ελλάδα δέχθηκε μια υβριδική επίθεση στον Έβρο, καταφέραμε και ασφαλίσαμε τότε τη χώρα και αποτρέψαμε μια εξέλιξη η οποία πιστεύω ότι θα είχε δραματικές επιπτώσεις όχι μόνο για την Ελλάδα αλλά και συνολικά για την Ευρώπη. Τότε, ουσιαστικά, έγινε το πρώτο βήμα για την αλλαγή της μεταναστευτικής πολιτικής της Ευρώπης», τόνισε ο πρωθυπουργός Κυριάκος Μητσοτάκης και, απευθυνόμενος σε αυτούς, υπογράμμισε:
«Τίποτε από όλα αυτά δεν θα μπορούσε να γίνει χωρίς τη δική σας βοήθεια. Εσείς οι Εβρίτες κρατήσατε τη χώρα και την Ευρώπη ασφαλή»!
Και μπορεί οι πρωθυπουργοί και οι πολιτικοί, γενικώς, να τα… κόβουν χοντρά, όμως, η συγκεκριμένη αποστροφή του λόγου του πρωθυπουργού δείχνει κάτι πολύ πιο ουσιώδες από μια ακριβοδίκαιη –και… ακριβοθώρητη– φιλοφρόνηση.
Δείχνει πόσο δυσκολευόμαστε όλοι μας… να αισθανθούμε περήφανοι.
Εκείνες τις δραματικές ώρες και ημέρες, μέχρι να ανασυνταχθεί το κράτος, οι Εβρίτες κράτησαν τα σύνορα. Φύλαξαν Θερμοπύλες για τους Έλληνες αλλά και για την Ευρώπη, όπως αρέσκεται να τονίζει ο πρωθυπουργός, αλλά και όπως ανέφεραν και οι ευρωπαίοι αξιωματούχοι, αμέσως μετά τη λήξη συναγερμού…
Λοιπόν, φύλαξαν τα χώματα! Ήταν, όμως, χρέος τους. Όπως είχα γράψει και σε ένα άρθρο για το «ΠΑΡΟΝ» στις 8 Μαρτίου 2020 με τίτλο «Στον Έβρο οι άνθρωποι υπερασπίζονται ένα ‘‘ΟΧΙ’’»… για τους ανθρώπους των συνόρων αυτό είναι αυτονόητο. Από τα σύνορα ξεκινά το σπίτι τους και το σπίτι όλων των Ελλήνων. Τι άλλο θα μπορούσαν, λοιπόν, να κάνουν, πέραν του προφανούς;
Σίγουρα, όμως τίποτα απ’ όλα αυτά δεν θα μπορούσε να γίνει χωρίς τη δική τους βοήθεια…
Βέβαια, αυτής της τοποθέτησης θα έπρεπε να… προηγηθεί μια πράξη τιμής απέναντι στους Εβρίτες και στους Θρακιώτες, που εκείνες τις κρίσιμες ώρες βάσταξαν. Δεν ήταν, δα, και τόσο εύκολο. Αλλά το πέτυχαν!
Και μπορεί να μας έκλεισε η πανδημία, αμέσως μετά, όμως, οι Έλληνες προλάβαμε να νιώσουμε περήφανοι γι’ αυτήν την προσπάθεια των ακριτών. Προλάβαμε να αισθανθούμε ασφαλείς. Προλάβαμε να θυμηθούμε ότι είμαστε Έλληνες, γενιά εκείνων των παλιών του Έθνους.
Να ’μαστε, λοιπόν, δυνατοί και αγέρωχοι, έστω για λίγο. Αυτό το λίγο δεν πρέπει να το ξεχνάμε, και μάλιστα σ’ αυτά τα χρόνια που ζούμε, τα άοσμα, τα γκρι, τα δύστοκα.
Δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι μπορεί να μας καταπίνει ο ίδιος μας ο εαυτός, αλλά, πριν συμβεί αυτό, είμαστε εκεί. Παρόντες και έτοιμοι.
Γι’ αυτό η Πολιτεία θα έπρεπε να αναδείξει και να τιμάει αυτήν τη μάχη που δόθηκε εκείνη την αφιονισμένη άνοιξη του 20. Μα, πρώτα απ’ όλα, θα πρέπει η ίδια να αισθανθεί περήφανη για τα παιδιά της.
«Απ’ τα νερά…»
Περισσότερα από 150.000 στρέμματα στον Έβρο βρίσκονται κάτω από το νερό, λόγω των έντονων βροχοπτώσεων που έπληξαν την περιοχή και όλη τη Θράκη για μεγάλο διάστημα. Πολλές αγροτικές εκτάσεις είναι πλημμυρισμένες, με τους παραγωγούς να βλέπουν την προσπάθεια μιας χρονιάς να χάνεται. Το νερό, ωστόσο, έφτασε και σε κατοικημένες περιοχές, προκαλώντας φόβο στους κατοίκους.
Αυτό το σκηνικό προσπάθησε να επιθεωρήσει ο πρωθυπουργός, άρχισε όμως η βροχή και το χαλάζι, και η περιοδεία έληξε νωρίς. Ωστόσο, ο ίδιος υπενθύμισε πως η συμφωνία με τη Βουλγαρία, σε ό,τι αφορά τη διαχείριση των υδάτων, λειτουργεί ως ένα παράθυρο για μία τετραετία με εγγυημένες ποσότητες νερού για το πότισμα των χωραφιών, ενώ πρόσθεσε πως ευθύνη της κυβέρνησης είναι τα έργα υποδομής που θα πρέπει να γίνουν, όχι, όπως είπε, «ως προς την προστασία από τις πλημμύρες, αυτό είναι άλλης τάξης θέμα, αλλά για να σιγουρευτούμε ότι τουλάχιστον θα έχουμε νερό το καλοκαίρι και δεν θα είμαστε απολύτως εξαρτημένοι από τις ροές του ποταμού και από τις ορέξεις των φίλων μας». «Να είμαστε ανεξάρτητοι», υπογράμμισε και συνέχισε τονίζοντας πως «έχουμε τέσσερα χρόνια για να τα κάνουμε αυτά τα έργα, τα έχουμε συζητήσει, συζητιούνται πολλές δεκαετίες, νομίζω τώρα έχει έρθει η ώρα να τα κάνουμε», παραδίδοντας ένα μάθημα αυτονομίας και αυτοδιάθεσης…
Ωραίο μάθημα. Για όλους…
Της… χαβούζας
Πάντως, στον χαιρετισμό του, ο δήμαρχος Αλεξανδρούπολης Γιάννης Ζαμπούνης τόνισε ότι η ενεργειακή πρόοδος είναι καλοδεχούμενη, όμως ο Έβρος δεν μπορεί να αποδεχθεί επενδύσεις που θα μετατρέψουν την περιοχή σε «ενεργειακό βόθρο», όπως είπε χαρακτηριστικά.
«Επενδύσεις όπως τα θαλάσσια αιολικά πάρκα σε ευαίσθητες περιοχές ή οι εξορύξεις χρυσού, που θα επιβαρύνουν το περιβάλλον αλλά και την ποιότητα ζωής των κατοίκων μας, δεν μπορούν να γίνουν αποδεκτές. Η ανάπτυξη πρέπει να είναι βιώσιμη και να υπηρετεί τον άνθρωπο. Να υπηρετεί τον τόπο και την περιοχή της Αλεξανδρούπολης», επισήμανε.
Το… σόου των ιφτάρ
Θα πρέπει να αισθάνονται πολύ άσχημα οι μουσουλμάνοι της περιοχής, κυρίως, δε, αυτοί που προσπαθούν να ακολουθήσουν τη νηστεία που επιβάλλει η περίοδος του Ραμαζανιού, με τα… καραγκιοζιλίκια των «εκπροσώπων» τους.
Η εκμετάλλευση των δείπνων (ιφτάρ) που γίνονται με την ολοκλήρωση της ημερήσιας νηστείας από τους «καθεστωτικούς», κάνοντας προπαγάνδα και προσπαθώντας να ποδηγετήσουν (κάθε φορά τα ίδια) τους ομόδοξούς τους, συνεχίζεται με αμείωτο ρυθμό.
Τα… σκήπτρα λαμβάνει ο δήμαρχος της Μύκης Αχμέτ Κουρτ, στην Περιφερειακή Ενότητα Ξάνθης, που αλλάζει τον τόπο πραγματοποίησης του δείπνου την τελευταία στιγμή, κρατά τον κόσμο στο κρύο και τους «λίγους» στη ζεστασιά, χρησιμοποιώντας απροκάλυπτα –για τις φωτογραφίες στα social media, και όχι μόνο, βέβαια– τους ανθρώπους της περιοχής ευθύνης του…
(Ευθύνη, μεγάλη λέξη!)
Έλλη Μητακίδου
