Η τέταρτη μαϊμού…
Μας βγήκε και πνευματώδης ο κ. Χαμπίπογλου, ο οποίος και… βλέπει, και ακούει, και μιλάει, και μάλιστα με τον δικό του, νοθευμένο τρόπο. Με αφορμή, λοιπόν, τη συνάντηση του έλληνα ΥΠΕΞ με την αλβανίδα ομόλογό του, προσπάθησε να… διδάξει στη χώρα μας τι πρέπει και, κυρίως, τι δεν πρέπει να κάνει…
Η συνάντηση του Γιώργου Γεραπετρίτη με την Ελίζα Σπιροπάλι έγινε στην Αθήνα, στο πλαίσιο της ενσωμάτωσης των Δυτικών Βαλκανίων στην ΕΕ και της διαδικασίας ένταξης της Αλβανίας στην Ευρωπαϊκή Ένωση. Ο έλληνας ΥΠΕΞ δήλωσε ότι η Ελλάδα έχει επιδείξει εποικοδομητική στάση στις ενταξιακές διαπραγματεύσεις της Αλβανίας στην ΕΕ και σημείωσε ότι η προστασία και η διασφάλιση των δικαιωμάτων της ελληνικής εθνικής μειονότητας στην Αλβανία αποτελεί σημαντική προτεραιότητα για την Ελλάδα και ζωτική πτυχή της ενίσχυσης του κράτους δικαίου, γενικότερα.
Με αφορμή αυτήν τη συνάντηση, ο «κύριος πρόεδρος» της Ευρωπαϊκής Ομοσπονδίας «Τούρκων Δυτικής Θράκης» κάλεσε τη χώρα μας να σταματήσει να παίζει τις… τρεις μαϊμούδες και να πράξει τα… αντιστοίχως δέοντα και για την «τουρκική μειονότητα» στην ελληνική Θράκη.
Τι είπε, δηλαδή; Ότι η Ελλάδα θέτει –και ευλόγως, όπως, πάνω – κάτω, υπονοεί– «τον σεβασμό των δικαιωμάτων της ελληνικής μειονότητας στην Αλβανία, ως πατρίδα της», ωστόσο, όπως προσθέτει, «όταν η πατρίδα μας, η Τουρκία, προβάλλει την ίδια απαίτηση για τα δικαιώματα της “τουρκικής κοινότητας της Δυτικής Θράκης”, οι ηγέτες και τα Μέσα Ενημέρωσης της χώρας μας το παρουσιάζουν πάντα ως παρέμβαση στις εσωτερικές υποθέσεις, ως πρόκληση από την πατρίδα μας».
Τι λέει, τελικά, ο κ. Χαμπίπογλου; Ότι η χώρα του είναι η Τουρκία και ότι, όταν η χώρα του έχει την αντίστοιχη απαίτηση –το ότι είναι θρησκευτική και όχι εθνική η μειονότητα στην Ελλάδα είναι ψιλά, και όπως πάει σε λίγο και… σβησμένα, γράμματα–, θα πρέπει να εισακούεται (το λιγότερο).
Η πρόκληση από πλευράς του «κυρίου προέδρου» συνεχίζεται με ένταση, καθώς δεν διστάζει να αναφερθεί και στον τούρκο ΥΠΕΞ Φιντάν, ο οποίος είχε… απαιτήσει (όπως ταιριάζει σε Τούρκους, εννοείται) από την ελληνική κυβέρνηση την προστασία των δικαιωμάτων της «τουρκικής μειονότητας στη Δυτική Θράκη» – απαίτηση, που, όπως είναι γνωστό, απαντήθηκε αναλόγως…
Ο κ. Χαμπίπογλου ολοκληρώνει την «παρέμβασή του»… πηδώντας σε άλλη χώρα (του), καθώς με αυτόν τον τρόπο θεωρεί ότι θα ενισχύσει το επιχείρημά του… «Η χώρα μας πρέπει να βάλει τέλος σε αυτό το διπλό πρότυπο και να σταματήσει να παίζει τις τρεις μαϊμούδες κάθε φορά που διακυβεύονται τα δικαιώματα της κοινότητάς μας, που είναι Έλληνες και πολίτες της ΕΕ. Το κράτος δικαίου είναι παγκόσμιο και η χώρα μας, ως μέλος της ΕΕ, έχει την υποχρέωση να το σεβαστεί πλήρως», σημειώνει.
Όπως αποδεικνύεται, ο «κύριος πρόεδρος», εκτός των άλλων, δεν έχει αντιληφθεί το νόημα των τριών πιθήκων, «δεν βλέπω, δεν ακούω, δεν μιλάω», αλλά είναι και πλημμελώς ενημερωμένος και για τα όσα συμβαίνουν «στην πατρίδα του, την Τουρκία», διαφορετικά, θα γνώριζε την ενδιαφέρουσα τουρκική ταινία «Οι τρεις πίθηκοι» και ίσως να αναγνώριζε και τον εαυτό του ανάμεσα στους ήρωες της υπόθεσης…
Ο Άρατος δεν είναι… αόρατος
Σ’ ένα χωριό λίγα χιλιόμετρα μακριά από την Κομοτηνή, τον Άρατο, πριν από περίπου έναν χρόνο, η Αστυνομία, έπειτα από καταγγελία, συνέλαβε εντός του τεμένους τέσσερα άτομα, μεταξύ των οποίων και τον πρόεδρο της Βακουφικής Επιτροπής Αράτου, για παράνομη εκτέλεση δομικών εργασιών.
Πλακόστρωναν την αυλή του τζαμιού, χωρίς, όμως, να έχουν την απαιτούμενη οικοδομική άδεια.
Η υπόθεση δεν δικάστηκε τελικά στις 16 Δεκεμβρίου, όπως είχε οριστεί, λόγω παρέλευσης ωραρίου, και αναβλήθηκε για τις 30 Οκτωβρίου 2026.
Μια συνηθισμένη ημέρα στα δικαστήρια, θα έλεγε κανείς, αλλά… όχι. Όταν πρόκειται για… μυθιστοριογράφους της κακιάς ώρας (παλιότερα τους αποκαλούσαν μισθωμένους κονδυλοφόρους – πολύ… σκληρό, αλλά απολύτως ακριβές…), δημιουργείται ένα διαφορετικό σενάριο.
Το θέμα προωθήθηκε από τουρκοφυλλάδες της περιοχής ως ένα σοβαρό ζήτημα που άπτεται των μειονοτικών δικαιωμάτων, το οποίο μάλιστα προσέλκυσε το ενδιαφέρον μεγάλης μερίδας της μειονότητας.
Κοινώς, έσπευσαν οι συμπολίτες στο Δικαστικό Μέγαρο Ροδόπης για να συμπαρασταθούν στους… αγωνιστές, που αδίκως ταλαιπωρούνται, δεν διέπραξαν καμία παρατυπία, αντιθέτως, το μόνο τους… παράπτωμα είναι ότι ανήκουν στη μειονότητα.
Η… «Αρατιάδα» έπαιξε τον ρόλο της, καθώς είχε βαρύγδουπες δηλώσεις και κοντινές φωτογραφίες, και πολλή… περιγραφή για το πλήθος και το πάθος (του πλήθους). Παράλληλα, η αναβολή έλαβε διαστάσεις… νίκης, με τους μυθιστοριογράφους να κάνουν υπεράνθρωπες προσπάθειες να… πουλήσουν το θέμα, βάσει… σχεδίου.
Σίγουρα, κάποιοι τσίμπησαν. Και, σίγουρα, κάποιοι άλλοι αναρωτιούνται πόσοι (τσίμπησαν)…
Όλοι, πάντως, με τον έναν ή τον άλλον τρόπο, θα αναφώνησαν: «Άξιος, ο μισθός τους!» (των μυθιστοριογράφων και πληρωμένων κονδυλοφόρων)…
Σίγουρη επιτυχία…
Πιπιλάς μετά μανίας τα περί ανθρωπίνων και μειονοτικών δικαιωμάτων και, ως… κλαίουσα μυρτιά, ζητάς το δίκιο σου, που το βαφτίζεις τέτοιο επειδή… μπορείς.
Αλλά δεκάδες τέτοιες υποθέσεις δικάζονται κάθε μέρα στα μονομελή πρωτοδικεία. Πλήθος κόσμου κάνει τα… μερεμέτια του, χωρίς να περάσει πρώτα από την Πολεοδομία, για να λάβει την οικοδομική άδεια που απαιτείται (εδώ που τα λέμε, ακόμα και για… να φτύσεις στον τοίχο).
Και όταν πιάνεσαι στα πράσα βλαστημάς την γκαντεμιά και τον… καλό γείτονα, αλλά τουλάχιστον μέχρι τώρα κανείς δεν σκέφτηκε να πει στο κράτος: «Μου καταπατάς το δικαίωμα να… μερεμετίζω ελεύθερα».
Μέχρι τώρα. Γιατί, αν και δεν δικάστηκε η συγκεκριμένη υπόθεση, μπορεί, βάσει της προωθούμενης περιρρέουσας ατμόσφαιρας στην αυλή του Πρωτοδικείου Ροδόπης, να θεωρείται έως και… δεδικασμένο.
Τη γλώσσα μού έδωσαν…
Συνεχίζει τη δουλειά του ο τούρκος πρόξενος κ. Ουνάλ στην ελληνική Θράκη, οργανώνοντας, διοργανώνοντας και… οργώνοντας.
Με αφορμή την παγκόσμια ημέρα τουρκικής γλώσσας και… της οικογένειας αυτής (άντε, τώρα, να συνεννοηθούμε), στην παράτυπη «Τουρκική» Ένωση Ξάνθης διοργανώθηκε εκδήλωση για τους νέους.
Για το… θέμα μίλησε ο πρόξενος (καθώς, προφανώς, τα κάνει όλα και συμφέρει και είναι γνώστης του αντικείμενου…), ο οποίος, βεβαίως, εξέφρασε «την ικανοποίησή του για τον δυναμισμό και την αποφασιστικότητα των ‘‘τούρκων νέων της Δυτικής Θράκης’’», επισήμανε ότι η γλώσσα είναι «το φρούριο της ταυτότητας» (πάντως, οι λέξεις είναι σκέψεις και τίποτα δεν είναι τυχαίο στην επιλογή των συγκεκριμένων) και, τέλος, δήλωσε ιδιαίτερα χαρούμενος (αν κρίνει κανείς και από τα φωτογραφικά ενσταντανέ) που άλλη μία αποστολή χειραγώγησης, παραπληροφόρησης και διάδοσης ιδεοληψιών στέφθηκε με επιτυχία.
Έλλη Μητακίδου
