Γιατί τόση απανθρωπιά;
Της ΕΛΕΝΗΣ ΠΑΠΑΔΟΠΟΥΛΟΥ – ΛΑΜΠΡΑΚΗ
Όλα θα μπορούσα να τα ακούσω, να καταλάβω την αλόγιστη συμπεριφορά των εφήβων, να αγανακτήσω για τις καθημερινές ειδήσεις, με την προβολή των πανάθλιων συμπεριφορών, της αγριότητας, της εγκληματικότητας, της αχρείας αντιμετώπισης των ανθρώπων, για τους χιλιάδες μετανάστες που έχουν κατακλύσει ακόμα και τον αέρα που αναπνέουμε, όμως, εκείνο που ποτέ δεν θα μπορούσα να ξεπεράσω είναι η κακοποίηση μιας μάνας από το ίδιο της το παιδί.
Βλέποντας στην τηλεόραση την εικόνα αυτού του αγριμιού να χτυπάει τη δημοσιογράφο, επειδή τη ρωτούσε για τη μητέρα της, ένιωσα να παγώνει η ψυχή μου, να χάνεται κάθε είδος συμπόνοιας για έναν άνθρωπο πέραν κάθε υποψίας, που εγκλημάτησε εναντίον εκείνου του δέντρου της ζωής, που κακοποίησε και εκμεταλλεύτηκε την ίδια της τη μάνα, θάβοντάς τη μέσα στην ίδια της την αυλή.
Πόσο κακός, πόσο σκληρός μπορεί να είναι ένας άνθρωπος που μπορεί να ζει, να κοιμάται και να σηκώνεται, γνωρίζοντας ότι παραδίπλα είναι θαμμένο το άψυχο κορμί εκείνης που τον έφερε στη ζωή, την οποία έθαψε για να μπορεί να παίρνει τη σύνταξη και τα επιδόματα που παίρνουν οι γέροντες, χωρίς ίχνος ευαισθησίας, χωρίς κανέναν απολογιστικό λόγο, χωρίς καμία μετάνοια…
Τι παράδειγμα, αλήθεια, παίρνουν τα νέα παιδιά, όταν μια μισότρελη κόρη, σχεδόν στην τρίτη ηλικία, καταφεύγει σε μια τέτοια φρικαλέα πράξη, να ζει δίπλα σε ένα απογυμνωμένο από αγάπη κορμί, θεωρώντας το σκουπίδι που έπρεπε να γίνει στάχτη, χωρίς ένα δάκρυ, χωρίς τύψεις, χωρίς να μετανιώνει για ό,τι έκανε; Έκρυβε τον θάνατο της γυναίκας που την έφερε στον κόσμο, σαν τυμβωρύχος που κρατά μυστικό τον θησαυρό και δεν μιλά γι’ αυτόν, μέχρι που ήρθε η Θεία Δίκη για να βάλει ένα τέλος.
Τι μπορεί να πει κανείς μπροστά σε μια τέτοια απανθρωπιά; Ευτυχώς που δεν είχε κοντά της το παιδί της, και αυτό το λέω γιατί το συναίσθημα της αγάπης που της έλειπε θα το μετέδιδε σε εκείνο.
Έντυπη έκδοση ΤΟ ΠΑΡΟΝ
