Του
ΓΙΩΡΓΟΥ ΜΟΥΛΚΙΩΤΗ
Βουλευτή ΠΑΣΟΚ – ΚΙΝΑΛ Βοιωτίας,
Τομεάρχη Προστασίας του Πολίτη, Δικηγόρου
Η κυβέρνηση της ΝΔ αρέσκεται να μιλά για την υποτιθέμενη «αλματώδη ανάπτυξη» της χώρας συνολικά. Και μπορεί μεν ορισμένα από τα –προσεκτικά επιλεγμένα– μεγέθη που επικαλείται ο κ. Μητσοτάκης και οι υπουργοί του να υφίστανται, αλλά δεν αφορούν ούτε όλους τους πολίτες ούτε όλες τις περιοχές της ελληνικής επικράτειας.
Η όποια ανάπτυξη συγκεντρώνεται σε λίγα σημεία του χάρτη και σε μετρημένους τομείς: Στην Αττική, στα νησιά-ναυαρχίδες του τουρισμού, σε λίγους μεγάλους ομίλους ενέργειας και κατασκευών, αλλά και σε όσους επιδίδονται στο real estate. Μεγάλο, ωστόσο, μέρος του πληθυσμού στην ύπαιθρο ζει υπό διαρκή πίεση, με ένα κόστος ζωής που αυξάνεται πιο γρήγορα από το τοπικά προσφερόμενο εισόδημα, με τις δημόσιες υπηρεσίες και τις υποδομές σε διαρκή υποχώρηση και με τη γενικότερη αίσθηση ότι κανένα ολοκληρωμένο σχέδιο περιφερειακής ανάπτυξης δεν υπάρχει.
Η δε πίεση μεγαλώνει όσο απομακρύνεται κανείς από το κέντρο. Στη Βοιωτία, μία μόλις ώρα μακριά από την Αθήνα, οι παραγωγοί του κάμπου της Κωπαΐδας υφίστανται τις δραματικές συνέπειες της λειψυδρίας, οι παραγωγοί πωλούν κάτω από το κόστος και οι νέοι αγρότες περιμένουν επί μήνες τις πληρωμές τους. Αν, ωστόσο, αυτά συμβαίνουν σε έναν νομό δίπλα στην πρωτεύουσα, εύκολα καταλαβαίνει κανείς τι βιώνουν οι ορεινές, μειονεκτικές και ακριτικές περιοχές, και βέβαια οι περιοχές που έχουν πληγεί από φυσικές καταστροφές.
Όχι τυχαία, βλέπουμε πως συνολικά στη χώρα οι αιτήσεις νέων αγροτών υποχώρησαν δραματικά από το 2021 έως το 2024. Αν, δε, λάβει κανείς υπόψη πως το κόστος παραγωγής εκτινάχθηκε κατά 33% από το 2020, γίνεται αντιληπτό γιατί οι περισσότεροι νέοι άνθρωποι δεν βλέπουν μέλλον στον πρωτογενή τομέα, γιατί η γη υψηλής αγροτικής παραγωγικότητας μετατρέπεται σε χωράφια με… panels, αλλά και γιατί τα χωριά φθίνουν.
Επιβεβαιωμένα πλέον, η παραγωγική και η δημογραφική συρρίκνωση της υπαίθρου πηγαίνουν χέρι – χέρι, με τον πρόεδρο του ΠΑΣΟΚ Νίκο Ανδρουλάκη να υπογραμμίζει στη Βουλή πως το όποιο «έργο» της ΝΔ σε ό,τι αφορά την ύπαιθρο συνίσταται σε «χέρσα χωράφια και έρημα χωριά».
Αναπόφευκτα, απέναντι σε όλα αυτά, η λέξη-κλειδί είναι ο ολοκληρωμένος σχεδιασμός, αφού οι σποραδικές πρωθυπουργικές εξορμήσεις στην περιφέρεια αλλά και τα κυβερνητικά επιδόματα χωρίς στόχευση και χρονοδιάγραμμα μικρή χρησιμότητα πλέον έχουν.
Το ΠΑΣΟΚ, εδώ και καιρό, έχει προτείνει ένα μοντέλο ανάπτυξης που θα στηρίζεται στην παραγωγική ανασυγκρότηση της υπαίθρου και όχι στο real estate και στην κατανάλωση, στα οποία η κυβέρνηση της ΝΔ αφρόνως επαναπαύεται. Επιμέρους προτάσεις μας περιλαμβάνουν εκτεταμένες ενεργειακές κοινότητες αγροτών με προτεραιότητα σύνδεσης στο δίκτυο, ώστε να πέσει το κόστος ενέργειας. Αφορολόγητο αγροτικό πετρέλαιο απευθείας στην αντλία. Επιχειρηματικά πάρκα ανά προϊόν, όπου παραγωγή, τυποποίηση, έρευνα και εξαγωγές θα λειτουργούν μαζί, για να μένει η προστιθέμενη αξία στον κάθε τόπο. Έναν νέο κανονισμό του ΕΛΓΑ που θα αποζημιώνει τα προβλήματα της κλιματικής κρίσης, αλλά και έναν ΟΠΕΚΕΠΕ που θα πληρώνει έγκαιρα τον πραγματικό παραγωγό και όχι τους πάσης φύσης ημέτερους. Επιπλέον, προτείνουμε ουσιαστικά κίνητρα εγκατάστασης, προσαρμοσμένα στις ανάγκες κάθε περιοχής και όχι ad hoc… δεκαχίλιαρα της απελπισίας για μετεγκατάσταση νέων, γιατί η Κωπαΐδα, τα Τζουμέρκα και το Καστελλόριζο, προφανώς, δεν αντιμετωπίζουν τα ίδια προβλήματα. Τέλος, ισχυρή έμφαση δίνουμε και στις ισχυρές δημόσιες δομές υγείας και παιδείας, χωρίς τις οποίες κανένα κίνητρο επανεγκατάστασης δεν μπορεί να τελεσφορήσει.
Τα ζητήματα αυτά τα θέτουμε στη Βουλή εδώ και χρόνια, ένα προς ένα. Το επόμενο βήμα είναι να αντιμετωπιστούν μαζί, ως μια ενιαία, συνεκτική εθνική πολιτική για την περιφέρεια, από μια κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ που και θέλει και μπορεί. Γιατί το πρόβλημα της παραγωγικής και πληθυσμιακής απίσχνασης της υπαίθρου είναι πλέον υπαρξιακό για την ίδια τη χώρα και μόνο ως τέτοιο πρέπει, άμεσα, να αντιμετωπιστεί.
