–Αδειάζουν οι τσέπες μας, αλλά γεμίζουν τα ταμεία του κράτους και των δήμων
Κάθε φορά που ακούμε για κρίση στη Μέση Ανατολή ή… νευρικότητα στις αγορές, ξέρουμε από πριν το έργο: Η τιμή στο βενζινάδικο της γειτονιάς και στους λογαριασμούς θα πάρει την ανηφόρα. Πάμε στην αντλία, βάζουμε το χέρι βαθιά στην τσέπη, γκρινιάζουμε και φεύγουμε. Έχετε αναρωτηθεί, όμως, ποτέ πού καταλήγουν στην πραγματικότητα αυτά τα παραπάνω ευρώ που δίνουμε σε κάθε γέμισμα;
Δεν εξατμίζονται, φυσικά. Ουσιαστικά, κάθε φορά που ξεσπάει μια τέτοια κρίση, ζούμε μια γιγαντιαία μεταφορά χρημάτων από το δικό μας πορτοφόλι στις τσέπες λίγων. Βλέπετε, η ενέργεια δεν είναι μια πολυτέλεια που μπορούμε να κόψουμε… μαχαίρι.
Πρέπει να πάμε στη δουλειά μας, τα προϊόντα πρέπει να φτάσουν στα ράφια με φορτηγά, το σπίτι πρέπει να ζεσταθεί. Είμαστε απολύτως εγκλωβισμένοι στην ανάγκη μας για καύσιμα. Το πιο εξοργιστικό της υπόθεσης είναι ότι το κόστος για να βγει το πετρέλαιο από τη γη δεν αλλάζει μέσα σε μία νύχτα. Όλη αυτή η διαφορά στην τιμή είναι καθαρό, ατόφιο κέρδος, που κάνει φτερά από τις δικές μας τσέπες για να πάει στους μετόχους των τεράστιων πολυεθνικών του εξωτερικού.
Τι γίνεται, όμως, στα δικά μας;
Η Ελλάδα δεν βγάζει πετρέλαιο, άρα ένα μεγάλο κομμάτι αυτού του πλούτου φεύγει κατευθείαν στο εξωτερικό. Όμως, ας μη γελιόμαστε, το πάρτι στήνεται και εντός συνόρων. Τα μεγάλα εγχώρια διυλιστήρια και οι ισχυροί ενεργειακοί όμιλοι της χώρας βλέπουν τα περιθώρια κέρδους τους να εκτοξεύονται σε κάθε περίοδο κρίσης και αναταραχής, συσσωρεύοντας υπερκέρδη στην πλάτη του καταναλωτή.
Αλλά ας πούμε τη μεγαλύτερη αλήθεια, που συχνά μένει έξω από τις ειδήσεις. Ο πραγματικά μεγάλος, μόνιμος και σιωπηλός κερδισμένος από όλη αυτήν την ιστορία ήταν, είναι και θα είναι το κράτος και οι δήμοι. Ο λόγος είναι απλός και πονάει: Οι έμμεσοι φόροι. Από τη στιγμή που ο ΦΠΑ είναι ένα ποσοστό πάνω στην τελική τιμή, όσο πιο ακριβή είναι η βενζίνη και το ρεύμα, τόσο πιο πολλά εκατομμύρια μπαίνουν αθόρυβα στα δημόσια ταμεία.
Είναι ουσιαστικά μια κρυφή, άγρια αύξηση φόρων που την πληρώνουμε όλοι στο ταμείο του πρατηρίου, χωρίς να έχει ψηφιστεί κανένας νέος νόμος. Το κράτος βγάζει τρελά λεφτά από την ακρίβεια που μας γονατίζει.
Ήρθε η ώρα να αλλάξει η κουβέντα
Γι’ αυτό, αντί να ακούμε για «καλάθια», διάφορα «passes» και επιδόματα-χαρτζιλίκια, τα οποία μοιράζουν από τα δικά μας υπερφορολογημένα λεφτά, ήρθε η ώρα να αλλάξει η κουβέντα.
Πρέπει επιτέλους να ανοίξει επίμονα και πιεστικά η συζήτηση για ένα αυστηρό, ανώτατο ταβάνι φορολόγησης στην ενέργεια σε εποχές κρίσης.
Όταν οι τιμές ξεφεύγουν και γίνονται δυσβάσταχτες, το κράτος πρέπει να βάζει φρένο στα δικά του έσοδα, κλειδώνοντας το ποσό των φόρων που εισπράττει ανά λίτρο ή μεγαβατώρα, αντί να στήνει πάρτι εις βάρος μας.
Δεν γίνεται η επιβίωση και η μετακίνηση του μέσου νοικοκυριού να μετατρέπονται σε χρυσή ευκαιρία για να γεμίζουν τα ταμεία.
