Του
ΓΙΩΡΓΟΥ ΚΑΡΑΜΕΡΟΥ
Δημοσιογράφου
Η προοδευτική παράταξη στην Ελλάδα έχει τους δικούς της σταθμούς: Χαρίλαος Τρικούπης, Γεώργιος Παπανδρέου, Ανδρέας Παπανδρέου, Αλέξης Τσίπρας. Τα ίδια ονόματα εμφανίζονται όποτε ρωτήσει κανείς –ακόμη και ένα μοντέλο τεχνητής νοημοσύνης– ποιοι ηγέτες την καθόρισαν. Ο καθένας συνδέθηκε με μια εποχή αλλαγής: Τον εκσυγχρονισμό του κράτους, την έγερση των πολλών, την αλλαγή, την έξοδο από τη δεκαετή χρεοκοπία.
Ο Τσίπρας ανήκει σε αυτήν τη γραμμή γιατί ηγήθηκε της χώρας στην πιο σκληρή δοκιμασία της και την οδήγησε έξω από τα Μνημόνια.
Η δεύτερη ευκαιρία δεν είναι προνόμιο, είναι κομμάτι της ίδιας της Ιστορίας. Ο Τρικούπης έχασε και επέστρεψε. Οι Παπανδρέου γνώρισαν ήττες και αμφισβητήσεις, πριν δικαιωθούν. Οι ηγέτες που διαμορφώνουν εποχές σπάνια τα καταφέρνουν με την πρώτη φορά. Όσοι πίστεψαν ότι ο Τσίπρας θα αποσυρθεί, θεώρησαν στην πράξη ότι μπορεί να σβήσει από την ιστορία της προοδευτικής παράταξης ένα από τα βασικά της κεφάλαια.
Η πολιτική λογική επιτάσσει πως όποιος θέλει να φύγει η Νέα Δημοκρατία, μετά από σκάνδαλα και μια ακρίβεια που πνίγει νοικοκυριά και μικρές επιχειρήσεις, χρειάζεται ψήφο που να μπορεί να κάνει τη διαφορά. Η ΕΛΑΣ και ο Τσίπρας αποτελούν αυτήν την ψήφο μεταβολής. Εκεί συναντώνται η Σοσιαλδημοκρατία και η Αριστερά με την Πολιτική Οικολογία: Κοινωνική δικαιοσύνη, κράτος δικαίου και μια οικονομία που σέβεται το περιβάλλον και τον άνθρωπο.
Ιδιαίτερη βαρύτητα έχει η εξωτερική πολιτική. Η κυβέρνηση Μητσοτάκη παρουσίαζε επί χρόνια τη Λιβύη ως πεδίο ελληνικής επιτυχίας. Το τουρκολιβυκό μνημόνιο για πολλούς, και δεξιούς, είναι εθνική ήττα. Στην Κάσο το 2024, όταν ιταλικό σκάφος έπρεπε να κάνει έρευνες για το καλώδιο ηλεκτρικής διασύνδεσης Ελλάδας – Κύπρου, υποχωρήσαμε δύο φορές
Σήμερα, ο χειρισμός της ενημέρωσης της Τουρκίας, επ’ απειλή θερμού επεισοδίου, για την πόντιση του καλωδίου και η ανάθεση στη Γαλλική Δημοκρατία να διαπραγματευθεί κυριαρχικά μας δικαιώματα με την Τουρκία δημιουργεί κακό προηγούμενο στο Αιγαίο.
Οι προβληματικοί χειρισμοί της κυβέρνησης Μητσοτάκη καταγγέλλονται εύλογα ακόμα και από ιστορικά στελέχη της γαλάζιας παράταξης.
Η περίοδος διακυβέρνησης Τσίπρα αποδείχθηκε υπερήφανη, πολυδιάστατη και αποτελεσματική. Η Ελλάδα έχτισε τριμερείς συνεργασίες με την Κύπρο, την Αίγυπτο και το Ισραήλ, άνοιξε διαύλους με τη Δύση και τον Αραβικό Κόσμο και με τη Συμφωνία των Πρεσπών κέρδισε εξωτερικό κύρος και μια σταθερή βόρεια πλευρά. Η Τουρκία δεν αντιμετώπιζε χώρα που ζητά άδεια. Βρήκε χώρα που ήξερε πού στέκεται.
Η Ελλάδα δεν χρειάζεται άλλη μία θητεία διαχείρισης. Χρειάζεται ηγέτη με ιστορική συνείδηση και ισχυρή εντολή αλλαγής. Η δεύτερη ευκαιρία για τον Τσίπρα είναι ιστορική αναγκαιότητα.
