Φτωχοί και στερημένοι οι Έλληνες: Δεν ανησυχεί κανένας;
Διαβάζουμε στον Τύπο και στο διαδίκτυο ότι ως λαός αισθανόμαστε πιο φτωχοί από όλους τους Ευρωπαίους, πιο στερημένοι, περισσότερο κοινωνικά αποκλεισμένοι, επειδή δεν μπορούμε να κάνουμε και να ζήσουμε εκείνα που ζήσαμε στο παρελθόν, εκείνα που χαιρόμασταν κάποτε, που ήταν τότε η καθημερινότητά μας.
Οι δύο στους τρεις Έλληνες αισθάνονται έτσι, και αυτό τους δημιουργεί κατάθλιψη, απογοήτευση, απελπισία. Το μεγαλύτερο μέρος, δηλαδή, του πληθυσμού δεν έχει ελπίδα, δεν βλέπει φως, δεν περιμένει τίποτα καλύτερο. Και αυτό του προκαλεί ανασφάλεια, άγχος, ψυχική ταλαιπωρία, οδηγεί σε κοινωνική απομόνωση.
Όταν τα βλέπεις όλα μαύρα, δεν έχεις όρεξη να βγεις, να μιλήσεις, κάθεσαι στη γωνιά σου και αναπολείς τα περασμένα, και αυτό σε φορτώνει ακόμα περισσότερο.
Μιλάνε όλοι για αριθμούς, για πλεονάσματα, για βελτίωση της κατάστασης στο μέλλον, αλλά ο κόσμος, ο πολύς κόσμος, δεν τα ακούει αυτά, δεν τα πιστεύει.
Οι αριθμοί μπορεί να ευημερούν, αλλά ο κόσμος υποφέρει, και η κοινωνία δεν απαρτίζεται από αριθμούς, αλλά από ανθρώπους. Όταν, λοιπόν, οι άνθρωποι είναι σκυθρωποί, λυπημένοι, απελπισμένοι, η κοινωνία είναι βαριά άρρωστη, βαθιά προβληματισμένη, αξεπέραστα υποτονική.
Αυτό είναι το… κατόρθωμα όσων κυβέρνησαν τον τόπο τα τελευταία 30 χρόνια. Άλλος πολύ, άλλος λίγο, όλοι έβαλαν το λιθαράκι τους για να φτάσουμε σήμερα στην κοινωνία της κατάθλιψης, της απελπισίας και της ανασφάλειας.
Η ζημιά αυτή είναι η χειρότερη που θα μπορούσε να γίνει στη χώρα μας. Γιατί όλα διορθώνονται, τα λάθη, οι παραλείψεις, οι ατέλειες, οι αστοχίες, όλα.
Η ψυχολογία του κόσμου, όμως, δεν διορθώνεται, δεν επουλώνεται, δεν αλλάζει.
Γιατί ο άνθρωπος δεν είναι μηχανή, δεν είναι αριθμός, είναι οντότητα. Και μάλιστα ξεχωριστή, πολύπλοκη, με ψυχοσύνθεση, θυμικό, σκέψη.
Μέχρι τώρα νόμιζαν πως, επειδή τα πάνε καλά με τους αριθμούς, τα πάνε καλά και με τους ανθρώπους. Και να τα αποτελέσματα.
Κέρδισαν τους αριθμούς, έχασαν τους ανθρώπους.
Το χειρότερο, όμως, είναι πως δεν ανησυχεί κανένας για το χάλι της κοινωνίας, για την ψυχολογική κόπωση του λαού, που τον οδηγεί σε αντικοινωνικές συμπεριφορές και αποκλεισμό, σε απομόνωση.
Χάνεται η ψυχή του κόσμου, ο δυναμισμός του λαού και δεν ασχολείται ουδείς.
Η κοινωνία στέλνει τα μηνύματά της. Δεν είναι ανάγκη να έρθει η Eurostat να τα αποτυπώσει, τα ξέρουμε. Απλώς, εκείνοι που έχουν την ευθύνη δεν βλέπουν, δεν ακούν, δεν αισθάνονται.
Και το γκρέμισμα συνεχίζεται, η αποδόμηση του λαού εξακολουθεί, το τέλος πλησιάζει όλο και περισσότερο.
Και η κοινωνία μάταια ψάχνει στον ορίζοντα, μέσα από τους αριθμούς, να δει τον φάρο της για να πάρει κουράγιο.
Ο από μηχανής Θεός, όμως, πάντα υπήρχε γι’ αυτόν τον λαό, ίσως είναι η ώρα να εμφανιστεί και τώρα…
