Επιτέλους, ειρήνη!
Της ΕΛΕΝΗΣ ΠΑΠΑΔΟΠΟΥΛΟΥ – ΛΑΜΠΡΑΚΗ
Ένα πλήθος ανθρώπων γέμισε τους δρόμους του Ισραήλ, που πανηγύριζε την παύση του πολέμου με την Παλαιστίνη και την αναμονή των αιχμαλώτων από τις κατακόμβες της Χαμάς. Όμως, η άλλη εικόνα αυτής της παύσης του πυρός ήταν καταθλιπτική. Μια απέραντη λαοθάλασσα γύριζε στην ερειπωμένη της χώρα, σε έναν επαναπατρισμό που έμοιαζε με επιτάφιο θρήνο.
Ένας κόσμος εξουθενωμένος, μισόγυμνος, που γύριζε στα χώματά του, που δεν ήταν τίποτε άλλο από μια στοίβα από ερείπια, που περίμεναν να νιώσουν την ανθρώπινη παρουσία και τον αέρα της ελεύθερης ζωής, μακριά από τους βομβαρδισμούς και το κροτάλισμα των όπλων.
Εκείνος ο ξανθός άνδρας, με την πληθωρική παρουσία, γιόρταζε στην εξέδρα την κατάπαυση του πυρός και ευχόταν για ειρήνη, εκθειάζοντας τον «φίλο μας» Ταγίπ Ερντογάν για τη μεσολάβησή του με τη Χαμάς. Έτσι, για μία ακόμα φορά, η τουρκική παρουσία έγινε αισθητή και απαραίτητη, πανηγυρίζοντας για την επιτυχία της μεσολάβησής της και την παρουσία της ως ηγετικού παράγοντα της περιοχής. Και αφού ο Τραμπ επαίνεσε την τουρκική διπλωματία, ψέλλισε ότι μπορεί να ενεργήσει και για την κατάπαυση του πυρός στην Ουκρανία. Οι ΗΠΑ, με τη μεγάλη δύναμη και εξουσία, έχρισαν σωματοφύλακα της Βόρειας Ευρώπης τον διαχρονικό εχθρό μας.
Αυτή είναι, άραγε, η δικαιοσύνη των ΗΠΑ, που αφήνει άλυτο ακόμα το θέμα της Κύπρου και την απελευθέρωση του κατεχόμενου νησιού μας;
Η Ελλάδα, όμως, έχει τη δική της περηφάνια, ο λαός της ξέρει ότι δεν πρέπει να περιμένει βοήθεια από πουθενά και από κανέναν. Πιστεύει μόνο στη δική της ανάσα, όσο κι αν εδώ και χρόνια προσπαθούν να την πνίξουν, και εύχεται αυτή η ειρήνη μεταξύ Ισραήλ και Χαμάς να είναι σταθερή και όχι ένα διάλειμμα στην πανωλεθρία που ζούμε τα τελευταία δύο χρόνια.
Μια ειρήνη σταθερή, που θα κλείσει αυτήν την πληγή, η οποία χρόνια αιμορραγεί.
Έντυπη έκδοση ΤΟ ΠΑΡΟΝ
