Του
ΧΡΗΣΤΟΥ ΓΙΑΝΝΟΥΛΗ
Βουλευτή ΣΥΡΙΖΑ – ΠΣ Α’ Θεσσαλονίκης
Υπάρχει μία βασική προϋπόθεση για να γίνει σοβαρή πολιτική συζήτηση στη χώρα. Να συμφωνήσουμε, τουλάχιστον, στην πραγματικότητα που βιώνουν οι πολίτες. Και εδώ ακριβώς βρίσκεται σήμερα το μεγάλο πρόβλημα. Η κυβέρνηση περιγράφει μια Ελλάδα που προχωρά με σταθερότητα, ανάπτυξη και βελτίωση των οικονομικών δεικτών. Οι πολίτες, όμως, συναντούν μια διαφορετική Ελλάδα. Την πραγματική Ελλάδα, την οποία βιώνουν στην καθημερινότητά τους. Στο σούπερ μάρκετ, στον λογαριασμό του ρεύματος, στο ενοίκιο, στη δόση του δανείου, στην αγωνία για το αν θα βγει ο μήνας.
Και κάπου εδώ βρίσκεται η ουσία της πολιτικής αντιπαράθεσης. Πώς γίνεται να μην μπορούμε να συμφωνήσουμε ούτε στα αυτονόητα; Ότι οι κοινωνικές ανισότητες διευρύνονται, ότι η αγοραστική δύναμη παραμένει υπό πίεση, ότι το ιδιωτικό χρέος πνίγει νοικοκυριά και επιχειρήσεις, ότι η αισχροκέρδεια και τα ολιγοπώλια περιορίζουν τον ανταγωνισμό και επιβαρύνουν τον καταναλωτή;
Οι δείκτες έχουν τη σημασία τους. Δεν μπορούν όμως να υποκαταστήσουν την κοινωνική πραγματικότητα. Η οικονομία δεν είναι μόνο οι αριθμοί. Είναι το εισόδημα που απομένει στην τσέπη στο τέλος του μήνα. Είναι ο εργαζόμενος που δυσκολεύεται να πληρώσει το ενοίκιο. Είναι ο μικρομεσαίος που παλεύει με το κόστος λειτουργίας. Είναι ο συνταξιούχος που εξακολουθεί να εργάζεται για να στηρίξει τα παιδιά και τα εγγόνια του.
Οι περίπου 200.000 συνταξιούχοι που εργάζονται δεν το κάνουν από δημιουργική ανησυχία. Για τους περισσότερους είναι ανάγκη. Και αυτή η πραγματικότητα δεν μπορεί να αντιμετωπίζεται με επικοινωνιακούς όρους.
Οι πλειστηριασμοί και η πίεση των funds δεν μπορεί να θεωρούνται φυσιολογική εξέλιξη. Χρειάζεται μια σοβαρή μεταρρύθμιση, με ενεργό ρόλο του ΕΦΚΑ και της Αναπτυξιακής Τράπεζας, ώστε η προστασία της κατοικίας και της περιουσίας να μην παραμένει σύνθημα. Και χρειάζονται δίκαιοι κανόνες για τους συνεπείς ελεύθερους επαγγελματίες, όπως η κατάργηση της προκαταβολής φόρου, όταν αυτή μετατρέπεται σε δυσανάλογη επιβάρυνση.
Η επαναφορά του 13ου μισθού και της 13ης σύνταξης μπορεί να είναι μέτρο κοινωνικής δικαιοσύνης αλλά και οικονομικής ανάπτυξης. Το εισόδημα επιστρέφει στην αγορά, ενισχύει την κατανάλωση και ιδιαίτερα τις μικρομεσαίες επιχειρήσεις, δημιουργώντας έναν πολλαπλασιαστικό κύκλο οικονομικής δραστηριότητας.
Απέναντι σε όλα τα παραπάνω και σε πολλά ακόμη αναγκαία μέτρα, η κυβέρνηση σηκώνει ένα τείχος, επικαλούμενη τον δημοσιονομικό χώρο. Βέβαια, δημοσιονομικός χώρος υπάρχει, αλλά το πραγματικό ερώτημα είναι πού επιλέγει η κυβέρνηση να τον κατευθύνει και ποιους θέλει να στηρίξει.
Ο δημοσιονομικός χώρος δεν είναι μόνο αποτέλεσμα του τι εισπράττει το κράτος, αλλά και του τι επιλέγει να φορολογήσει. Όταν υπάρχουν μεγάλα κέρδη σε τράπεζες, ενέργεια, καύσιμα και μεγάλες επιχειρήσεις, η πολιτική επιλογή δεν μπορεί να είναι να ζητάς διαρκώς από τη μεσαία τάξη και τους μικρομεσαίους να σηκώσουν το βάρος.
Δεν ζητάμε δημοσιονομική ανευθυνότητα. Ζητάμε τα πλεονάσματα και η ανάπτυξη να επιστρέφουν στην κοινωνία.
Όμως, η χώρα δεν χρειάζεται μόνο διαφορετική οικονομική πολιτική. Χρειάζεται διαφορετικό κράτος. Δημόσια διοίκηση ανεξάρτητη και αποτελεσματική. Σταθερούς κανόνες στην Υγεία, στην Παιδεία, στην Ασφάλιση και στην Πολιτική Προστασία. Πολιτικές και υποδομές με συνέχεια, πέρα από τον ορίζοντα μίας κυβερνητικής θητείας. Διαφάνεια, λογοδοσία και συνέπεια.
Αυτό είναι τελικά και το μεγάλο πρόβλημα της πολιτικής σήμερα. Δεν λείπουν τα λόγια. Λείπει η αντιστοιχία λόγων και πράξεων.
Μέσα σε αυτήν την πραγματικότητα, ο ΣΥΡΙΖΑ – ΠΣ έχει μπροστά του μία κρίσιμη επιλογή. Να αφήσει οριστικά πίσω την εσωστρέφεια και να στραφεί στην κοινωνία. Να μιλήσει απλά και καθαρά, με συγκεκριμένες προτάσεις και χωρίς πολιτικούς αστερίσκους. Να ξανακερδίσει την εμπιστοσύνη των πολιτών, που πιέζονται και αναζητούν μια αξιόπιστη προοδευτική διέξοδο.
Ο ΣΥΡΙΖΑ – ΠΣ πρέπει και θα είναι παρών στην επόμενη Βουλή και θα διεκδικήσει πρωταγωνιστικό ρόλο στη διαμόρφωση της πολιτικής αλλαγής. Και αυτή η αλλαγή δεν μπορεί να οικοδομηθεί πάνω σε προσωπικές φιλοδοξίες ή κομματικούς μηχανισμούς.
Η συζήτηση για μια ευρύτερη προοδευτική συνεννόηση πρέπει να γίνει πάνω σε συγκεκριμένο πρόγραμμα. Δημόσια Υγεία και Παιδεία, μείωση των ανισοτήτων, προστασία της εργασίας και ισχυρό κοινωνικό κράτος.
Άλλωστε, η σημερινή πολιτική εικόνα δεν δίνει σε κανένα κόμμα λευκή επιταγή. Το παλιό δίπολο δεν έχει επιστρέψει. Και αυτό σημαίνει ότι η επόμενη ημέρα δεν μπορεί να σχεδιαστεί με τους όρους του χθες.
Η επόμενη ημέρα δεν θα κριθεί από το ποιος θα διαχειριστεί καλύτερα τους αριθμούς ή ποιος θα φοβίσει περισσότερο την κοινωνία μπροστά στην αλλαγή. Θα κριθεί από το ποιος μπορεί να δώσει πραγματικές απαντήσεις σε πραγματικά προβλήματα.
Αυτό είναι το πραγματικό πολιτικό στοίχημα. Να φύγουμε από την Ελλάδα των αριθμών και των επικοινωνιακών επιτυχιών και να περάσουμε στην Ελλάδα της κοινωνικής δικαιοσύνης, της αξιοπρέπειας και των ίσων ευκαιριών. Και για να γίνει αυτό, χρειάζεται πολιτική αλλαγή. Όχι ως σύνθημα, αλλά ως συγκεκριμένη επιλογή της κοινωνίας.
