Ακρίβεια! Στην εποχή του… μισού
Πριν από μερικά χρόνια –όχι περισσότερα από πέντε–, σε ορισμένες περιοχές της Βόρειας Ελλάδας, στην Κατερίνη και στη Βόρεια Εύβοια, όπου πήγαιναν βαλκάνιοι τουρίστες, ακούγαμε ότι αυτοί οι άνθρωποι ζούσαν σε συνθήκες που εμείς δεν είχαμε φανταστεί και για να την περάσουν με όσο το δυνατόν λιγότερα χρήματα έπαιρναν… μισό σουβλάκι. Την εποχή που εμείς θέλαμε τρία στην καθισιά μας.
Τελευταία, όμως, ακούμε πως το… μισό σουβλάκι έχει γίνει καθεστώς, και όχι σε τουριστικές περιοχές, αλλά εδώ στην Αθήνα, στα αστικά κέντρα. Τα μαγαζιά πουλάνε πλέον και… μισές μερίδες. Παλιά, στην εποχή της μεγάλης φτώχειας, όσοι δεν είχαν χρήματα για να πληρώσουν ένα πιάτο φαγητό στην ταβέρνα –και ήταν πολλοί αυτοί–, έπαιρναν… σκέτο από γιουβέτσι, που ήταν φθηνότερο γιατί δεν είχε κρέας. Η εποχή αυτή, την οποία γνωρίσαμε από τις παλιές ελληνικές ταινίες, μάλλον επιστρέφει και σήμερα, αφού υπάρχουν μαγαζιά που πουλάνε μισή μερίδα γεμιστά, μισή μερίδα πατάτες, όλα μισά. Γιατί τα πουλάνε; Απλώς, ο κόσμος δεν έχει λεφτά να αγοράσει ολόκληρη μερίδα και αγοράζει μισή.
Όλα τα κόψαμε στη μέση, για να είναι πιο οικονομικά. Όταν σου κόβουν μισθούς και συντάξεις, καταργώντας δώρα και επιδόματα, όταν οι εργοδότες, ακόμα και κρατικοί φορείς, πληρώνουν τους εργαζομένους οπότε θέλουν, όταν ο όποιος μισθός εξανεμίζεται την επομένη, γιατί όλα έχουν ακριβύνει, πώς θα περάσει ο κόσμος; Ζει με μισές μερίδες και κλείνεται σπίτι του.
Αρχίζει και κάνει εκπτώσεις παντού, για να επιβιώσει. Όταν τρέχει για να εξοικονομήσει τα προς το ζην για εκείνον και την οικογένειά του, όταν αγωνιά για το αύριο, επειδή δεν ξέρει τι θα του ξημερώσει, δεν έχει περιθώρια να σκεφτεί τίποτα. Ζει για να τα βγάλει πέρα. Και όταν αρχίζουν οι… εκπτώσεις, η μπάλα τα παίρνει όλα. Έκπτωση στις επιδιώξεις, έκπτωση στην αξιοπρέπεια, έκπτωση και στην ηθική ενίοτε, ανάλογα με τις αντιστάσεις του καθενός.
Δεν ζούμε απλώς στην εποχή της φτώχειας και της μιζέριας. Ζούμε στην εποχή που όλα είναι μισά. Στην εποχή των εκπτώσεων. Που μπορεί να είναι και προμελετημένη, για να μηδενίσει τις αντιστάσεις της κοινωνίας σε εκείνα που έρχονται. Γιατί οι εκπτώσεις δεν γίνονται μόνο στην κοινωνία. Γίνονται και στην πολιτική, στη διπλωματία. Έκπτωση είναι η Συμφωνία των Πρεσπών, έκπτωση είναι η αβελτηρία στην κήρυξη ΑΟΖ και θαλάσσιων πάρκων στο Αιγαίο –για να μην ενοχληθεί η Τουρκία–, έκπτωση είναι η ολοένα και μικρότερη αναφορά στην κυπριακή τραγωδία, για την οποία οι Τούρκοι κάνουν τριήμερες γιορτές, ενώ εμείς εδώ ψελλίζουμε κάτι… μνημόσυνα και δείχνουμε ότι θέλουμε να ξεχάσουμε αυτό στο οποίο οικοδομήσαμε κάποτε το σύνθημα «ΔΕΝ ΞΕΧΝΩ».
Ένας λαός που έχει δύναμη και τσαγανό δεν δέχεται εκπτώσεις πουθενά. Δεν καταλαβαίνει τίποτα.
Ένας λαός εξαθλιωμένος, όμως, που ψάχνει μισή μερίδα για να φάει, που δεν ξέρει αν αύριο θα έχει στέγη ή αν θα είναι στον δρόμο, που τον έχουν δέσει χειροπόδαρα και τον έχουν παραδώσει στις μεγαλοεταιρείες, που τον παρακολουθούν, τον εκμεταλλεύονται, τον ληστεύουν με το… τυράκι ότι του παρέχουν ευκολίες, δηλαδή επικοινωνία, εικόνα, υποτιθέμενη ενημέρωση, κουτσομπολιό, πώς μπορεί να αντιδράσει;
Απλώς δέχεται αδιαμαρτύρητα τις εκπτώσεις και κάνει κι εκείνος εκπτώσεις όπου μπορεί και όσο τον αφήνει η ψυχική υποδομή του.
Η εποχή του… μισού έχει κάνει και τους ανθρώπους… μισούς. Γιατί όποιος δεν μπορεί να συλλογάται, να αποφασίζει ανεπηρέαστα, να έχει τη δύναμη και τη δυνατότητα να μην κάνει εκπτώσεις, δεν είναι ολοκληρωμένος άνθρωπος, είναι λειψός.
Αυτήν την κοινωνία διαμόρφωσαν εκείνοι που μας κατευθύνουν και αυτήν την κοινωνία αποδεχόμαστε κι εμείς, άβουλοι και μοιραίοι, παραδομένοι σε μια δήθεν τεχνολογική πρόοδο, στις διευκολύνσεις και στις απατηλές εξελίξεις που μας παρέχει, που, στην ουσία, μέσω όλων αυτών μας κρατάει υπόδουλους και μας κάνει ό,τι θέλει.
Τουλάχιστον, ας κρατήσουμε κάποια αναχώματα, κάποιες αντιστάσεις, γιατί, έτσι όπως πάνε τα πράγματα, σε λίγο, από την εποχή του μισού θα πάμε στην εποχή του ενός τετάρτου. Μπορούμε, όμως τώρα πια να κάνουμε κάτι; Σ’ αυτό μόνο εμείς μπορούμε να απαντήσουμε.
ΤΟ ΠΑΡΟΝ
