Του
ΒΑΣΙΛΗ ΜΕΤΑΞΑ
Βουλευτή ΚΚΕ Μαγνησίας
Περίσσεψαν οι πανηγυρισμοί της κυβέρνησης για την αναβάθμιση της ελληνικής οικονομίας από διεθνείς οίκους αξιολόγησης. Και αυτό ενώ ο λαός μας έρχεται αντιμέτωπος με την ακρίβεια που καλπάζει, την ενεργειακή φτώχεια, την υποβάθμιση της ζωής του, ενώ ο μισθός φτάνει μόλις έως τις 20 του μήνα.
Αξίζει τον κόπο, όμως, να δούμε για ποιες ακριβώς επιδόσεις επιβραβεύεται η ελληνική (καπιταλιστική) οικονομία… Επιβραβεύεται για τους «δημοσιονομικούς δείκτες», δηλαδή την υπερφορολόγηση, η οποία οδηγεί στα ματωμένα πλεονάσματα, και τους μόνιμους «κόφτες» στις λαϊκές ανάγκες, για να δίνονται δισ. σε πολεμικούς εξοπλισμούς και ζεστά πακέτα στο κεφάλαιο. Επιβραβεύεται για την «άνοδο των επενδύσεων», δηλαδή τα ρεκόρ καπιταλιστικής κερδοφορίας, που πατάνε πάνω στην άγρια εκμετάλλευση, στην εργοδοτική ασυδοσία, στα δεκάδες αντεργατικά μέτρα, στα εργατικά ατυχήματα και στην πολεμική ακρίβεια. Επιβραβεύεται, επίσης για την «πρόοδο των μεταρρυθμίσεων», δηλαδή τα μνημόνια διαρκείας που είναι θηλιά για τον λαό μας.
Αυτή την αντιλαϊκή «σταθερότητα» λένε η κυβέρνηση και τα αστικά επιτελεία ότι θα διαφυλάξουν ως κόρη οφθαλμού. Αυτή διαβεβαιώνουν ότι δεν θα ακουμπήσουν και τα άλλα αστικά κόμματα της βολικής αντιπολίτευσης, που διεκδικούν να έρθει η σειρά τους να πάρουν το χρίσμα από το κεφάλαιο, για να κυβερνήσουν αυτό το εχθρικό για τα λαϊκά δικαιώματα και ανάγκες κράτος. Αυτήν τη «σταθερότητα» προσπαθούν να πείσουν τον λαό να επιζητεί, δηλαδή να βάλει τα χέρια του και να βγάλει τα μάτια του, και στο όνομα αυτής να στοιχηθεί με συμφέροντα και σχεδιασμούς που οδηγούν σε πιο βαθιά εμπλοκή και όλεθρο, σε ανασφάλεια και φόβο.
Όμως, τα πανηγύρια και οι μεγαλοστομίες περί «ανθεκτικής» και «θωρακισμένης» καπιταλιστικής οικονομίας και περί «σταθερότητάς» της τελικά συγκρούονται με την ίδια την πραγματικότητα. Γιατί οι ίδιοι παραδέχονται πως ζούμε σε έναν κόσμο που αλλάζει, πως μπροστά έρχεται η «τέλεια καταιγίδα», με συγχρονισμένη επιβράδυνση των οικονομιών όλων των ιμπεριαλιστικών κέντρων, με ακόμα μεγαλύτερη έκρηξη στις τιμές και ακρίβεια. Μιλάνε για τεκτονικές αλλαγές στο έδαφος των ανταγωνισμών για τον πόλεμο και τους όρους συμμετοχής σε αυτόν, για το πώς θα σταματήσει η κατρακύλα της ΕΕ στον διεθνή ανταγωνισμό απέναντι σε ΗΠΑ και Κίνα. Μιλάνε ακόμα και για δυσκολία να προβλέψουν ποια θα είναι η κατάσταση στην ΕΕ σε έναν χρόνο από σήμερα. Έτσι είναι σήμερα αυτό που κάποτε περιέγραφαν στον λαό μας ως «απάνεμο λιμάνι της ΕΕ»…
Οι ίδιοι παραδέχονται ότι η στρατηγική αναβάθμισης του ρόλου της ελληνικής αστικής τάξης στην περιοχή, οι «πρωτοβουλίες» και οι συμμαχίες που την υπηρετούν –όπως με το Ισραήλ, με τη συναίνεση όλων των άλλων κομμάτων, πλην του ΚΚΕ– οξύνουν τις σχέσεις και με την τουρκική αστική τάξη, δημιουργούν προϋποθέσεις ακόμα και για σύγκρουση… Αυτά λένε και την ίδια στιγμή προσπαθούν να παρουσιάσουν την Ελλάδα ως «νησίδα σταθερότητας», με «ισχυρούς συμμάχους». και να εφησυχάσουν τον λαό μας.
Άραγε, για ποια «σταθερότητα» μας μιλάνε; Σε έναν κόσμο που φλέγεται από τους ανταγωνισμούς και όπου οι νέοι συσχετισμοί διαμορφώνονται μέσω της ισχύος, ζητούν από τον ελληνικό λαό να κρατάει την ομπρέλα για να προστατέψει τα συμφέροντα και την κερδοφορία του κεφαλαίου, να υπερασπιστεί την πατρίδα των λίγων, που κερδίζει από τις θυσίες της πατρίδας των πολλών. Του λένε, μάλιστα, ότι αυτός είναι ο δρόμος για να μείνει όρθιος, όταν όλα γύρω του βουλιάζουν στον πόλεμο και στην κρίση.
Στην πραγματικότητα, αυτό που επιβεβαιώνεται για άλλη μία φορά είναι ότι η κερδοφορία και οι στόχοι του κεφαλαίου δεν συναντιούνται πουθενά με τη λαϊκή ευημερία. Ο μόνος δρόμος για να κερδίσει ο λαός μας είναι να χάσει το κεφάλαιο, να δεχθεί πλήγματα η στρατηγική που το θωρακίζει. Να δυναμώσει η σύγκρουση με την εξουσία και το κράτος του, με τα αστικά κόμματα που νομοθετούν για λογαριασμό του. Ειδικά τώρα, που οι ίδιοι ομολογούν ότι τα πιο δύσκολα είναι μπροστά για τους λαούς.
Ο μοναδικός δρόμος που συμφέρει τον λαό είναι να αψηφήσει τις σειρήνες της υποταγής, όπως και αν εμφανίζονται. Είτε ως εκβιασμοί Μητσοτάκη είτε ως νουθεσίες Τσίπρα, που όλο και πιο συχνά τελευταία ομολογεί ο ίδιος ότι είναι η λύση για το σύστημα, προκειμένου να αποφευχθούν εξεγέρσεις! Ο δρόμος της υπεράσπισης των αναγκών και των δικαιωμάτων του λαού, ο δρόμος της προοπτικής για να αντιστοιχηθούν οι μεγάλες δυνατότητες της εποχής με την καθημερινότητα των πολλών βρίσκεται στην αγωνιστική συμπόρευση με το ΚΚΕ, στον δρόμο της ανατροπής! Ασπίδα για το σήμερα και ελπίδα για το αύριο του λαού και του τόπου!
