Το κράτος οφείλει να στηρίζει τους πολίτες, όχι τις τράπεζες
Προφανώς και έχουν παρεξηγηθεί πολλά πράγματα σε αυτόν τον τόπο. Το βλέπουμε στην καθημερινότητά μας. Όπου υπάρχουν αρμοδιότητες δεν εκτελούνται και όπου δεν υπάρχουν αναφύονται.
Το φοβερό, όμως, είναι ότι στη χώρα μας όλοι έχουν παρεξηγήσει τους ρόλους τους. Με πρώτη πρώτη την κυβέρνηση, η οποία, αντί να είναι ασπίδα για τον λαό, αντί να προσπαθεί για τη βελτίωση της καθημερινότητας, της ασφάλειας, της ευημερίας του κόσμου που εκπροσωπεί, γιατί από αυτόν εκλέγεται, αγωνίζεται με κάθε τρόπο για τη βελτίωση της θέσης των τραπεζών, μέσω της αύξησης των εσόδων τους από πόρους που δεν έχουν σχέση με την αρμοδιότητά τους, αφού τα δάνεια που δίνουν και λίγα είναι και τα δίνουν σε εκείνους που δεν τα έχουν ανάγκη.
Τα στοιχεία που έχουμε παραθέσει πολλές φορές είναι αποκαλυπτικά, αλλά αυτά που βγαίνουν και θα βγουν στη συνέχεια είναι αποκαλυπτικότερα.
Γιατί φαίνεται πως οι τράπεζες το 2025 αυγάτισαν ακόμα περισσότερο τα κέρδη τους και από 4,5 δισ. που ήταν το 2024 τώρα θα φτάσουν τα 6 δισ. ευρώ, δηλαδή 1,5 δισ. κέρδη σε έναν χρόνο.
Ούτε ο Μασκ δεν έχει τέτοια κερδοφορία…
Δεν λέμε να μην κερδίσουν. Να κερδίσουν, αλλά από τη δουλειά τους. Ο έμπορος κερδίζει από αυτά που πουλάει, ο κατασκευαστής από αυτά που φτιάχνει, ο μισθωτός από την εργασία που προσφέρει. Οι τράπεζες κερδίζουν από τα δάνεια που δίνουν, από το χρήμα που πουλάνε και τον τόκο που παίρνουν.
Όμως, με βάση τα στοιχεία της Τράπεζας της Ελλάδος, οι ελληνικές τράπεζες δεν είχαν κέρδη από τόκους. Τα έσοδα από τόκους μειώθηκαν κατά 3,8% το 2025, και κατά συνέπεια δεν έπρεπε να εμφανίσουν περισσότερα κέρδη από πρόπερσι. Και όμως εμφάνισαν, λόγω της αύξησης του τέλους προμηθειών, που έφτασε στο 12% έναντι του 2024, το οποίο μεταφράζεται σε 3 εκατ. ευρώ περίπου. Δηλαδή, από τις προμήθειες, που δήθεν έχουν κοπεί, οι τράπεζες πέρυσι έβγαλαν κοντά 3 δισ. ευρώ από μια κοινωνία που πεινάει και υποφέρει.
Εδώ έχουμε το πρωτοφανές, να υπάρχουν υπερκέρδη σε μια επιχείρηση, αλλά όχι από τη δουλειά της αλλά από τα μπόνους που της επιτρέπει να έχει το κράτος σε βάρος των πολιτών. Γιατί οι τράπεζες ουσιαστικά μόνο διεκπεραιωτική δουλειά κάνουν. Παίρνουν τα λεφτά από το κράτος και τα μοιράζουν σε συντάξεις, μισθούς, επιδόματα κ.λπ. Δάνεια δίνουν σε εκείνους που δεν τα έχουν ανάγκη, γιατί εκείνοι που τα χρειάζονται για να… ζωντανέψουν είναι όλοι στον «Τειρεσία», με αποτέλεσμα να μην τους βλέπουν καν οι τράπεζες. Και όμως σε εκείνους έπρεπε να δίνουν πρώτα, για να λειτουργήσει η οικονομία και να σωθούν επιχειρήσεις που έχουν τα φόντα και τις δυνατότητες να επανακάμψουν και να αναπτυχθούν.
Και κάτι άλλο: Οι τράπεζες δανείζουν τις επιχειρήσεις με επιτόκιο 4,65% και στα λεφτά του κόσμου, που τα παρακρατούν υποχρεωτικά, γιατί υπάρχει και ημερήσιο όριο αναλήψεων και οι πληρωμές γίνονται μόνο μέσω τραπεζών, δίνουν τόκο μόλις 0,3%. Γιατί δεν δίνουν τον ίδιο τόκο σε όλες τις ενέργειες, δηλαδή σε καταθέσεις και χορηγήσεις; Παλιότερα, που οι συναλλαγές δεν γίνονταν υποχρεωτικά μέσω τράπεζας, έκαναν πλειοδοσία σε τόκους και προσφορές για να μαζέψουν τα λεφτά του κόσμου. Τώρα, που… έδεσαν τον γάιδαρό τους και έχουν διά νόμου τα λεφτά του κοσμάκη, δεν πληρώνουν σχεδόν τίποτα. Αυτό κι αν είναι αβάντα. Και μάλιστα διακοινοβουλευτική, γιατί πέρασε με μεγάλη πλειοψηφία από τη Βουλή.
Βλέπουμε, λοιπόν, ότι το κράτος, αντί να προασπίζεται τα συμφέροντα των πολιτών, αντί να είναι η ασπίδα τους, το οχυρό τους, είναι ο… εφιάλτης τους, που τους παραδίδει, μέσω νόμων, διαταγμάτων κ.λπ., στις τράπεζες, έτοιμους για σφαγή, για να τους πάρουν ό,τι έχουν και δεν έχουν.
Για ποιο κράτος δικαίου, λοιπόν, μας λένε; Για ποια κοινωνική πρόνοια, για ποια δικαιοσύνη;
Η μόνη πράξη δικαιοσύνης για το κράτος είναι να χαϊδεύει τις τράπεζες, να τους κάνει όλα τα χατίρια και να τις διευκολύνει να τσακίζουν τον κόσμο, να τον ξεσπιτώνουν, να τον εκβιάζουν. Και αυτές να είναι μονίμως στο απυρόβλητο. Να κάνουν τα πάντα χωρίς να τις βλέπει ο νόμος, την ώρα που η Θέμις κοιμάται, ροχαλίζει…
Αποκορύφωμα όλων αυτών είναι ο αναβαλλόμενος φόρος, ο οποίος ισχύει μόνο για τις τράπεζες και δεν μπορεί να εξηγήσει κανένας το γιατί.
Τη στιγμή, λοιπόν, που το κράτος παίρνει από τον βιοπαλαιστή, τον μικρομεσαίο, τον κάθε επιχειρηματία, που αγωνίζεται για το ψωμί της οικογένειάς του και των ανθρώπων που απασχολεί, προκαταβολή φόρου, του επόμενου χρόνου, ασχέτως αν έχει τον ίδιο τζίρο, τα ίδια κέρδη κ.λπ., η κάθε επιχείρηση, οι τράπεζες έχουν τη δυνατότητα να συμψηφίζουν μελλοντικούς φόρους, μειώνοντας δραστικά τη σημερινή τους επιβάρυνση… Δηλαδή φέτος έχουν ρεκόρ κερδών, αλλά δεν θα πληρώσουν ρεκόρ φόρων. Θα τους πληρώσουν αργότερα. Στον επιχειρηματία, όμως, αν δεν δώσει προκαταβολή φόρου, για κάτι που δεν ξέρει αν θα το εισπράξει, θα βάλει πρόστιμα, θα του μπλοκάρει λογαριασμούς, θα τον σκίσει. Επειδή, βέβαια, έχουμε κράτος δικαίου. Αν δεν είχαμε, δηλαδή, τι θα γινόταν; Θα τον κρεμούσαν ανάποδα;
Πάμε τώρα και στο τελευταίο, που όντως είναι… φαρμακερό.
Από τα 6 δισ. υπερκέρδη που έχουν οι τράπεζες, περίπου τα 3 δισ. θα τα μοιράσουν στους μετόχους, σύμφωνα με τα καταστατικά τους, ως μέρισμα.
Το 88% του ποσού αυτού θα καταλήξει στο εξωτερικό, αφού οι μεγαλομέτοχοι των τραπεζών είναι ξένοι.
Δηλαδή, το κράτος, φροντίζει να βγάζουν λεφτά οι τράπεζες για να τα στέλνουν έξω! Και ουσιαστικά αφορολόγητα. Γιατί, όταν μπαίνει ένα ποσό σε οποιονδήποτε λογαριασμό, το κράτος παρακρατά το 40% περίπου, στα μερίσματα των τραπεζών, όμως, έχει βάλει φόρο μόλις 5%. Πριν το 2019 ο φόρος ήταν 10%, αλλά μετά μειώθηκε στο μισό γιατί έκαναν παράπονα οι τραπεζίτες.
Σε λίγο θα τον καταργήσουν τελείως και θα βρουν να βάλουν κάτι άλλο στον κόσμο, για να ισοφαρίσουν την απώλεια. Άλλωστε, πάντα ο κόσμος πληρώνει τη νύφη…
Βλέπουμε, λοιπόν, ότι το κράτος έχει… εξοκείλει, έχει βγει από την πορεία του και, αντί να είναι με τον πολίτη, είναι με τις τράπεζες. Γιατί, άραγε; Πήρε από κάπου εντολές, αποφάσισε να μην ασχολείται πλέον με τον πολίτη και τον πρόδωσε χωρίς δεύτερη σκέψη ή κάπου κάνει λάθος και δεν το έχει πάρει χαμπάρι;
Ό,τι και να συμβαίνει, το αποτέλεσμα είναι το ίδιο. Το κράτος υπάρχει μόνο για τις τράπεζες και τον πολίτη τον έχει ξεγράψει. Είναι σαν να μην υπάρχει, σαν να μην έχει και αυτός δικαίωμα στη ζωή. Θα τον θυμηθεί, βέβαια, στις εκλογές, το θέμα είναι να θυμηθεί και ο πολίτης τότε ότι το κράτος δεν υπήρχε επί τέσσερα χρόνια γι’ αυτόν και υπήρχε μόνο για τις τράπεζες που τον καταδυναστεύουν. Θα το θυμηθεί όμως;
