Τι περιμένουμε από το 2026;
Σε τρεις μέρες από σήμερα, το 2025 θα μας αποχαιρετήσει. Θα κατευθυνθεί ήρεμα και απλά στο χρονοντούλαπο της Ιστορίας, άχρωμο και άοσμο, αφού σχεδόν καμία από τις ευχές που είχαμε κάνει ακριβώς πριν από έναν χρόνο, την ώρα της αλλαγής του παλαιού χρόνου με τον νέο, δεν εκπληρώθηκε, δεν ικανοποιήθηκε, δεν πραγματώθηκε.
Το σχεδόν το αναφέρουμε γιατί μεμονωμένα, σε προσωπικό επίπεδο, το 2025 μπορεί να πήγε καλά για κάποιους, να τους έφερε κάτι σημαντικό, κάτι πολύτιμο, αλλά, γενικά, από τις ευχές που συνηθίζουμε να λέμε δεν πραγματοποιήθηκε σχεδόν καμία. Σε παγκόσμιο επίπεδο, η μυριόστομη ευχή ήταν η ειρήνη, αλλά μόνο ειρήνη δεν είδαμε. Στην Παλαιστίνη, όλη τη χρονιά σκοτώνονταν άμαχοι και παιδιά, στην Ουκρανία ο πόλεμος συνεχίστηκε αγριότερος, στην Κεντρική Αφρική οι φυλές συνέχισαν την αλληλοεξόντωση, στη Λατινική Αμερική επικράτησε αναρχία και χάος, ενώ ο κοσμάκης αναγκάστηκε να πάρει τον δρόμο της προσφυγιάς για να γλιτώσει το λεπίδι. Στην Ευρώπη, ο οικονομικός πόλεμος, ο ακήρυκτος, αλλά πιο βάρβαρος και φρικτός από τον πόλεμο των όπλων, πέρασε σε νέα φάση, οδηγώντας τους μισούς ανθρώπους στην αποκτήνωση και τους υπόλοιπους στην ένδεια.
Πάει η ειρήνη, λοιπόν, στον βρόντο πήγαν οι ευχές, στις ελληνικές καλένδες οι ελπίδες.
Το δεύτερο που ευχόμαστε κάθε χρόνο είναι η υγεία. Μόνο που, κάθε χρόνο, νέες ιώσεις ξεπροβάλλουν, στελέχη που ήταν σε αδράνεια ενεργοποιούνται, μεταλλάσσονται και επιτίθενται. Ο πόνος, η δυστυχία, τα δράματα πολλαπλασιάζονται. Οι τόσες θεραπείες, οι μέθοδοι, οι τρόποι αντιμετώπισής τους, που ανακαλύπτουν κατά καιρούς οι επιστήμονες, μένουν στα όρια της επιβεβαίωσης, των δοκιμών, των παρενεργειών και δεν έχουν μπει ακόμα στη φαρέτρα των νοσοκομείων. Κατά συνέπεια, ούτε στην υγεία έχουμε βελτίωση.
Τι άλλο ευχόμαστε; Αγάπη, αλληλοκατανόηση, αλληλοβοήθεια. Για ποια αγάπη μιλάμε; Για ποια αλληλοκατανόηση, αλληλεγγύη και αλληλοϋποστήριξη;
Όταν ο ένας κοιτάει με ποιον τρόπο θα… δαγκώσει τον άλλον, πώς θα τον… ρίξει, πώς θα τον εξαπατήσει, εκφράζει την… αγάπη του; Όταν τον χτυπάει για να τον ληστέψει, όταν τον εξαπατά για να του πάρει την περιουσία, γιατί το κάνει; Επειδή τον εκτιμά και τον στηρίζει;
Πάει και αυτή η ευχή. Στον Καιάδα.
Η κοινωνία αποδομείται, σαπίζει, ξεχειλίζει από μίσος και παλιανθρωπιά και εμείς μιλάμε για αλληλεγγύη και σχεδιάζουμε με τα χέρια μας καρδούλες…
Όλες οι ευχές έχουν χρεοκοπήσει, όλες οι ελπίδες αποδείχθηκαν φρούδες, ό,τι καλό και αν περιμέναμε δεν ήρθε.
Ο χρόνος που φεύγει δεν χαρακτηρίζεται καλός. Δεν ήταν καλός. Οι ευχές δεν έφτασαν, οι ελπίδες διαψεύστηκαν, τα κάλαντα αποδείχθηκαν κούφια.
Από το 2026 δεν έχουμε να περιμένουμε και πολλά. Ας μας φέρει αυτά που δεν μας έφερε το 2025. Και αν δεν γίνεται όλα, κάποια, έστω ένα. Ας σταματήσουν οι πόλεμοι. Καλό θα είναι. Και αν σταματήσει και ο οικονομικός πόλεμος που σοβεί στην Ευρώπη, ακόμα καλύτερα. Αν δεν γίνεται αυτό, ας βγουν φάρμακα για να αντιμετωπιστούν ανίατες ασθένειες. Με τις επιστημονικές εξελίξεις των τελευταίων ετών, όλο και πιο κοντά βρισκόμαστε σε κάτι τέτοιο. Ας γίνει, λοιπόν, το 2026, αφού θα γίνει κάποτε, για να μπει λίγο χρώμα αισιοδοξίας στη μαύρη μας καθημερινότητα.
Για τα υπόλοιπα, αγάπη, αλληλεγγύη κ.λπ., δεν ελπίζουμε. Και αν το ευχόμαστε, το κάνουμε από συνήθεια. Όπως τα χρόνια πολλά. Που τα… κολλάμε παντού και καθαρίζουμε. Σε μια κοινωνία που έχει ήδη γίνει ζούγκλα, όποιος μιλάει ή εύχεται αγάπη και συμπόνια ή γραφικός είναι ή αιθεροβάμων.
Κρατάμε, λοιπόν, μικρό καλάθι για τον νέο χρόνο. Όχι πως δεν επιθυμούμε, δεν ποθούμε να μας τα φέρει όλα. Αλλά, επειδή τόσα χρόνια δεν γίνεται, χαμηλώνουμε τον πήχη των προσδοκιών. Και ευχόμαστε λιγότερα. Ας γίνουν, όμως, και αυτά. Ας γίνει ένα μόνο. Από το τίποτα, θα φαντάζει πολύ. Πάρα πολύ.
Η δική μας η ευχή, η ταπεινή, η προσαρμοσμένη στο κλίμα των καιρών, είναι τη νέα χρονιά να αντιστραφεί το κλίμα, να μας αναγκάσει το 2026 να μη λέμε πια κάθε πέρυσι και καλύτερα, να πούμε ότι το 2026 ήταν καλύτερο από το περσινό. Και ας ελπίσουμε να μην το ξαναπούμε, να μη μας ξανασυμβεί.
Ο νέος χρόνος, λοιπόν, μακάρι να είναι καλύτερος από τον περσινό, καλύτερος από πολλούς προηγούμενους, το πέρυσι να είναι θλιβερή ανάμνηση και η νέα χρονιά να μας φέρει τα πολυπόθητα, τα αυτονόητα, που τελικά έγιναν τόσο δύσκολα, τόσο ακατόρθωτα στην εποχή μας.
Άμποτε!
