Τι μας έχει μείνει από το 1940;
Σε ένα 24ωρο θα εορτάσουμε και πάλι την επέτειο της σύγχρονης ελληνικής ιστορίας. Όταν ο λαός μας έγραψε ένα ακόμα έπος, στα βουνά της Ηπείρου και της Αλβανίας αυτήν τη φορά. Φαίνεται πως το πεπρωμένο ετούτης εδώ της φυλής είναι να κάνει θριάμβους, οι οποίοι, βέβαια, στην αρχαιότητα έμεναν, έδιναν οριστικές λύσεις, η κάθε νίκη ήταν νίκη, αλλά στη νεότερη ιστορία μας καταλήγουν σε εθνικές καταστροφές.
Στη Μικρασιατική Εκστρατεία υλοποιήσαμε το όραμα της Μεγάλης Ελλάδας, το οποίο κατέληξε στην καταστροφή της Σμύρνης και στην εξόντωση του ελληνικού στοιχείου των παραλίων της Ιωνίας, ενώ το 1940, όταν όλος ο κόσμος θαύμαζε τον ηρωισμό και τα κατορθώματά μας, κατέληξε στην τραγωδία του Εμφυλίου, οι πληγές του οποίου ακόμα και σήμερα ταλανίζουν τον τόπο.
Εδώ έχουμε δύο τινά. Το πρώτο αφορά το φρόνημα, την ψυχή, τη διάθεση να πολεμήσει κάποιος για την πατρίδα του, να ενστερνιστεί το «Ίτε, παίδες Ελλήνων»…
Οι αρχαίοι… σεληνιαζόντουσαν όταν το άκουγαν, γίνονταν άλλοι άνθρωποι, γίγαντες, τιτάνες. Έπεφταν στη μάχη σαν θηρία, γιατί ήθελαν να πολεμήσουν, γιατί ήξεραν για ποιον λόγο πολεμούν. Το έκαναν με την ψυχή τους, με την καρδιά τους. Γι’ αυτό νικούσαν υπερπολλαπλάσιες δυνάμεις, ταπείνωναν αυτοκρατορίες, έγραφαν Ιστορία.
Το ίδιο φρόνημα το συναντάμε το 1821, στους Βαλκανικούς Πολέμους και το 1940.
«Μεθύστε με τ’ αθάνατο κρασί του Εικοσιένα», έλεγε στους νέους ο Παλαμάς, με τραγούδια που ακούγονταν σαν «Θούριοι» ξεσήκωνε τους φαντάρους η Σοφία Βέμπο. Ο κόσμος ξεχύθηκε στους δρόμους για να πάει να πολεμήσει, όπως σήμερα ξεχύνεται τα τριήμερα για να φύγει από την Αθήνα, να πάει κάπου να ξεσκάσει. Τότε, όμως, πήγαινε να πολεμήσει. Σαν να πήγαινε σε γλέντι. Γι’ αυτό… γλέντησε τους εχθρούς, γι’ αυτό νίκησε, γι’ αυτό έκανε τον κόσμο να παραμιλάει…
Το φρόνημα υπήρχε αναλλοίωτο, όπως και η διάθεση, η ζέση.
Τι δεν υπάρχει, όμως, στη σύγχρονη ιστορία μας και καθιστά τις νίκες προβληματικές, τις θυσίες χωρίς αντίκρισμα και τα αποτελέσματα δυσανάλογα των επιτυχιών και των επιδόσεων; Τι δεν κάνουμε καλά και χύνουμε την καρδάρα με το γάλα;
Πολύ απλά, δεν έχουμε ενότητα. Δεν μπορούμε να μονιάσουμε με τίποτα. Ό,τι και να κάνουμε, ό,τι και να πετύχουμε, στο τέλος θα τα χαλάσουμε όλα γιατί δεν θα είμαστε ενωμένοι. Είτε γιατί θα μας βάλουν κάποιοι να τσακωθούμε, είτε γιατί δεν έγινε το δικό μας σε κάποια φάση, είτε, είτε, είτε… Πάντα θα βρεθεί κάτι ή κάποιος και θα μας χαλάσει το όνειρο, θα εξουδετερώσει τους θριάμβους, θα μας στερήσει τους καρπούς της νίκης, θα μας πάρει αυτά που κερδίσαμε και μας άξιζαν.
Το είδαμε πολλές φορές αυτό. Το ζήσαμε στο πετσί μας, αλλά δεν το καταλάβαμε, δεν το κατανοήσαμε, δεν το λογαριάσαμε όσο θα έπρεπε.
Το μίσος και ο αλληλοσπαραγμός κρατάνε την Ελλάδα μικρή, η αδυναμία μας να ενωθούμε και να απαιτήσουμε φαλκιδεύει τον δυναμισμό μας.
Και, δυστυχώς, οι πολλοί… Εφιάλτες που έχουμε ανάμεσά μας. Τα σκουλήκια που υπονομεύουν το μέλλον μας, που δολοφονούν τους Καποδίστριες, που σαμποτάρουν οτιδήποτε καλό πάει να γίνει σε αυτόν τον τόπο.
Μεθαύριο, λοιπόν, θα γιορτάσουμε ακόμα μια εθνική επέτειο, ακόμα μία περήφανη νίκη του έθνους, ακόμα ένα παράσημο στην ιστορία μας.
Δεν πρέπει, όμως, να σταθούμε σε αυτό. Να τιμήσουμε το γεγονός, να αποτίσουμε φόρο τιμής και ευγνωμοσύνης σε αυτούς που το πραγματοποίησαν, που το κατάφεραν, αλλά να πάμε και παρακάτω, στο συμπέρασμα, στο «διά ταύτα». Και να δούμε αν όλη αυτή η θυσία, όλος αυτός ο αγώνας, όλος αυτός ο ανυπέρβλητος θρίαμβος είχε τα ανάλογα αποτελέσματα. Τότε θα μελαγχολήσουμε, γιατί θα διαπιστώσουμε πως δώσαμε πολλά και πήραμε ελάχιστα. Όταν ελευθερώνεις δικά σου εδάφη σε έναν πόλεμο που είσαι νικητής και μετά τα ξαναχάνεις, δεν κερδίζεις τίποτα. Πάλι χαμένος είσαι. Τζάμπα οι μάχες που έδωσες, τζάμπα οι θυσίες, τζάμπα οι ηρωισμοί.
Αυτά πρέπει να αναλύουμε, να σκεπτόμαστε, να συλλογιζόμαστε κάτι τέτοιες μέρες. Να τιμούμε εκείνους που έκαναν το θαύμα, που έκαναν την υπέρβαση, αλλά να βλέπουμε και τη συνέχεια. Το ότι το θαύμα δεν είχε συνέχεια. Σταμάτησε στην Πίνδο. Μετά ήρθε η σφαγή από τους Γερμανούς, η σφαγή από τους δικούς μας στον Εμφύλιο και ακολούθησε… η διπλωματική σφαγή, που ήταν αναπόφευκτη, από τη στιγμή που είχαμε το μυαλό μας στο πώς θα αλληλοεξοντωθούμε και όχι στο πώς θα φροντίσουμε να μην αδικηθούμε στη μοιρασιά.
Τιμή και δόξα, λοιπόν, σε εκείνους που μας ανέβασαν στον ουρανό της δόξας το 1940, αλλά και βαθιά περισυλλογή για τη συνέχεια. Όταν ο διχασμός και η στενοκεφαλιά μας μετέτρεψαν τον θρίαμβο σε απλή νίκη. Επαγγελματική νίκη, που λέμε στο ποδόσφαιρο.
Ας φροντίσουμε, λοιπόν, να αλλάξουμε μυαλά, ας λειτουργήσουμε ενωμένοι, έστω και για λίγο, μήπως και αλλάξει η μοίρα αυτού του τόπου, αλλά και του λαού. Τότε θα μπορούμε να πούμε ότι δικαιώθηκε το 1940, τότε θα βρουν πραγματική ανάπαυση οι ήρωες που έγραψαν αυτό το έπος. Οι Άγνωστοι Ήρωες, πάνω στο Μνημείο των οποίων τσακωνόμαστε σήμερα…
Σαν να θέλει η ίδια η Ιστορία να μας δείξει πως το έπος, ο θρίαμβος πέρασε και δεν ακούμπησε, αφού εμείς σήμερα ταλανιζόμαστε ακόμα με τα αποκαΐδια εκείνων που ακολούθησαν. Μας έμειναν, δηλαδή, τα χειρότερα, γιατί τα καλύτερα τα αφήσαμε να φύγουν και δεν τα αξιοποιήσαμε. Γιατί, όταν έπρεπε να το κάνουμε, αλληλοσκοτωνόμασταν στα βουνά.
Μας έμεινε, όμως, η δόξα. Μαζί με τα χρέη και τα Μνημόνια…
Διαβάστε επίσης: 28η Οκτωβρίου… Βάλτε όλοι τη Σημαία μας στο μπαλκόνι σας
