Στα μπλόκα και στις πίστες… η Ελλάδα αναστενάζει
Είναι δεδομένο ότι η Ελλάδα είναι η χώρα της υπερβολής ή των κολοσσιαίων μεταπτώσεων. Αυτό που λένε «ή του ύψους ή του βάθους».
Η πραγματικότητα αυτή αποκαλύφθηκε σε όλο της το εύρος τις μέρες των εορτών, όπου είδαμε χιλιάδες αγρότες να ξεπαγιάζουν στα μπλόκα και άλλους τόσους έλληνες να… ξεβιδώνονται χορεύοντας και να επιδίδονται σε όσες κραιπάλες μπορούσαν στις πίστες των ξενυχτάδικων, που ήταν κατάμεστα. Αν ένας απλός παρατηρητής αντίκριζε αυτό το φαινόμενο, θα έλεγε πως σε αυτήν τη χώρα ζουν άνθρωποι δύο ταχυτήτων.
Εκείνοι που δεν έχουν πού την κεφαλήν κλίνη και διεκδικούν στους δρόμους το δίκιο τους και εκείνοι που έχουν λύσει τα προβλήματά τους και έχουν τη δυνατότητα να διαθέσουν δύο – τρία χιλιάρικα για μία βραδιά στα μπουζούκια. Και όταν λέμε τρία χιλιάρικα, εννοούμε τρία μηνιάτικα ή τεσσάρων μηνών συντάξεις… Για να έχουμε μια τάξη μεγέθους, για να καταλαβαίνουμε για τι μιλάμε…
Από τη μία έχουμε τους αγρότες, τους παραγωγούς, τους κτηνοτρόφους να κλείνουν τους δρόμους επειδή δεν τους έδιναν τις επιδοτήσεις που δικαιούνταν στην ώρα τους, καταδικάζοντάς τους σε αφανισμό και οδηγώντας τους στην απόγνωση, αφού τις έπαιρναν κάποιοι άλλοι, επιτήδειοι, που ήταν αγρότες στα… χαρτιά, και από την άλλη κάποιους που δηλώνουν εισόδημα 10.000 ευρώ τον χρόνο και το δεκάρικο αυτό το τρώνε σε δύο βραδιές στα μπουζούκια.
Τι σημαίνει αυτό; Μα, πως είμαστε μια χώρα στην οποία το κράτος περιορίζεται στο να… κόβει κλήσεις στους οδηγούς που δεν φοράνε ζώνη. Και να κλείνει τα μάτια σε όλα τα υπόλοιπα. Γιατί εδώ και 30 χρόνια περίπου αφήνει να παίρνουν αγροτικές επιδοτήσεις εκείνοι που δεν τις δικαιούνται ή να παίρνουν περισσότερες απ’ όσες δικαιούνται, αλλά δεν ασχολείται με όλους εκείνους που ξημεροβραδιάζονται στις πίστες ούτε ψάχνει να δει τι δηλώσεις κάνουν και πού βρίσκουν τόσα λεφτά και τα ξοδεύουν.
Τις παραμονές Χριστουγέννων και Πρωτοχρονιάς, τα πρώτα τραπέζια στα μαγαζιά κοστολογούνταν στα 5.000 ευρώ, το άτομο ξεκινούσε από τα 75 ευρώ, ενώ το μπουκάλι κόστιζε από 250 έως 600 ευρώ.
Και ενώ ο κόσμος αναρωτιέται πού βρίσκουν όλοι αυτοί τόσα λεφτά για να διασκεδάσουν, οι Αρχές κυνηγάνε τους αγρότες στα μπλόκα, για να βρουν μήπως πήραν καμιά παραπανίσια επιδότηση και να τους κρεμάσουν στα μανταλάκια.
Αλήθεια, έγινε καμία έφοδος του ΣΔΟΕ στα νυχτερινά κέντρα; Οι τηλεοράσεις έδειχναν συνέχεια τον κόσμο να κρέμεται σαν σε… τσαμπί από τα θεωρεία ή τους εξώστες των κέντρων ή των αιθουσών όπου γίνονταν τα σόου και στην πλατεία να μην πέφτει καρφίτσα. Μιλάμε, δηλαδή, για λογαριασμούς εκατοντάδων χιλιάδων ευρώ. Όλα τα είδαμε, εκτός από υπαλλήλους της ΑΑΔΕ. Το καλοκαίρι, στα beach bars, στις παραλίες με τις ξαπλώστρες, βλέπαμε καθημερινά εφοριακούς να αλωνίζουν και κάθε βράδυ έκαναν απολογισμό με τις παραβάσεις που διαπίστωναν. Τον χειμώνα, και ειδικά τώρα τις γιορτές, γιατί δεν βλέπουμε τίποτα; Γιατί τα αρμόδια κλιμάκια έπεσαν σε… χειμερία νάρκη; Μήπως για να μην αναγκαστούν να συλλάβουν φοροφυγάδες; Για να μην τα… χαλάσουν με τους καταστηματάρχες;
Αν έμπαιναν σε ένα μαγαζί και ζητούσαν τα ονόματα όσων είχαν δώσει πεντοχίλιαρα για τα πρώτα τραπέζια και έκαναν μία διασταύρωση στοιχείων, θα έβλεπαν αν είναι φοροφυγάδες ή όχι. Γιατί, αν κάποιος ξοδεύει 5.000 ευρώ σε μια νύχτα και δηλώνει 12.000 εισόδημα τον χρόνο, πώς ζει; Και δύο σουβλάκια την ημέρα αν τρώει, πάλι δεν βγαίνει. Έτσι συλλαμβάνονται οι φοροφυγάδες, έτσι χτυπιέται η φοροδιαφυγή. Όμως, κάτι τέτοια το κράτος μας τα αποφεύγει. Και περιορίζεται να κυνηγάει τους οδηγούς για ζώνες και στάθμευση στους ηλεκτρικούς φορτιστές των υβριδικών οχημάτων στα πάρκινγκ των σούπερ μάρκετ. Εκεί όπου συγκεντρώνονται οι φοροφυγάδες, εκεί όπου η φοροδιαφυγή κάνει… πάρτι ούτε που πλησιάζει.
Και μετά για όλα φταίει ο κόσμος, που φορτώνεται με φόρους, τέλη, επιβαρύνσεις κ.λπ. και καλείται από πάνω να πληρώσει τα… σπασμένα εκείνων που τα σπάνε στα μπουζούκια.
Ας ευχηθούμε και ας ελπίσουμε το 2026 να είναι μια πιο δίκαιη χρόνια και να μην πληρώνει ο λαός τα χρέη και τις λοβιτούρες των άλλων. Για να νιώσει ότι επιτέλους τον υπολογίζουν οι κυβερνώντες ως άνθρωπο και όχι ως υποζύγιο, που του τα φορτώνουν όλα. Και να αισθανθεί πολίτης μιας σοβαρής και ακριβοδίκαιης χώρας. Ευχόμαστε κάτι απίθανο;
