Πού βρίσκεται το κράτος;
Όλοι έχουμε σταθεί και ασχολούμεθα με το αν θα πρέπει να παραπεμφθεί για κακούργημα ο ιδιοκτήτης της εταιρείας παραγωγής μπισκότων Βιολάντα, ως υπεύθυνος για τον τραγικό θάνατο των πέντε εργατριών, ή αν έφταιγαν περισσότερο οι τεχνικοί, οι μηχανικοί, οι συντηρητές κ.λπ. για την πολύνεκρη έκρηξη που έγινε σε ένα από τα εργοστάσιά της.
Εκείνο το οποίο, δυστυχώς, δεν σκέφτεται και δεν συζητά κανένας είναι το κοινωνικό αποτύπωμα και τα προβλήματα που τώρα θα αρχίσουν να φαίνονται και τα οποία θα ταλαιπωρήσουν και θα προβληματίσουν στον υπερθετικό βαθμό τις τοπικές κοινωνίες.
Γιατί ο επιχειρηματίας θα κριθεί από τη Δικαιοσύνη και θα ακολουθήσει τον δρόμο του, αλλά η οικογένειά του δεν θα πεινάσει. Αντίθετα, στην Καρδίτσα και στα Τρίκαλα, πολλές οικογένειες θα μείνουν χωρίς εισόδημα και θα αντιμετωπίσουν βιοποριστικό πρόβλημα. Γιατί δεν είναι μόνο το ένα εργοστάσιο που καταστράφηκε από την έκρηξη, αλλά έκλεισε και το δεύτερο, γιατί υπήρχαν και σε αυτό σημεία που δεν είχαν ελεγχθεί και δεν είχαν τα απαραίτητα πιστοποιητικά ασφαλείας. Δηλαδή, δύο εργοστάσια που μέχρι πριν από λίγες μέρες έδιναν ζωή σε ένα σημείο της ελληνικής υπαίθρου και απορροφούσαν την παραγωγή τοπικών αγροτών δεν υπάρχουν και είναι αμφίβολο αν θα υπάρξουν στο μέλλον. Αυτό που έκλεισε μπορεί ύστερα από κάποιο διάστημα να ανοίξει, αλλά εκείνο που κάηκε δύσκολα θα ξαναφτιαχτεί.
Τι σημαίνει αυτό; Ότι πολλοί εργαζόμενοι, πολλοί άνθρωποι που είχαν βρει μια καλή αιτία για να μείνουν στην επαρχία, να φτιάξουν εκεί τη ζωή τους, θα υποχρεωθούν να τα μαζέψουν και να φύγουν. Χωρίς δουλειά δεν έχεις μέλλον. Και αν δεν έχεις μέλλον σε έναν τόπο, δεν μένεις σε αυτόν, ασχέτως αν είναι και ο δικός σου!
Δύο εργοστάσια κλειστά είναι πολλά για μια επαρχιακή πόλη, όσο μεγάλη κι αν είναι. Γιατί οι οικογένειες που θα αντιμετωπίσουν οξύτατο πρόβλημα είναι πολλές, όπως πολύ μεγάλη είναι και η αγωνία εξαιτίας της κατάστασης που δημιουργήθηκε. Πολλοί αναρωτιούνται ήδη για το ποιος θα τρέξει την επιχείρηση αν ο ιδιοκτήτης μπει φυλακή. Και αν υποτεθεί ότι θα μπορέσει να διοικεί, η εταιρεία θα αντέξει το πλήγμα; Ή θα αρχίσει να παίρνει την κάτω βόλτα και να απαξιώνεται σταδιακά; Όλη αυτή η αβεβαιότητα θα προκαλέσει ανησυχία και άγχος στον κόσμο, καθώς δεν θα ξέρει τι του ξημερώνει. Και όχι μόνο στις οικογένειες των εργαζομένων αλλά και στους προμηθευτές, στους συναλλασσόμενους με την εταιρεία. Σε αυτό το κλίμα, τίποτα δεν μπορεί να λειτουργήσει σωστά, να κυλήσει ήρεμα.
Καλά έκανε η Δικαιοσύνη και άρχισε να διερευνά τις ευθύνες του επιχειρηματία. Τις ευθύνες του κράτους, όμως, ποιος θα τις διερευνήσει, ποιος θα τις καταλογίσει; Αν το κράτος λειτουργούσε κανονικά, θα είχε κάνει κάποιον έλεγχο για να διαπιστώσει αν τα σχέδια του εργοστασίου ήταν σύμφωνα με την κατασκευή, αν υπήρχαν κρυφές αποθήκες, δεξαμενές που δεν είχαν καταγραφεί, αλλά λειτουργούσαν κανονικά, γιατί δεν φαινόταν ότι υπήρχαν.
Αν υπήρχε κράτος από την αρχή της λειτουργίας του εργοστασίου, θα ήταν κάθε εβδομάδα εκεί, γιατί γνώριζε ότι γινόταν χρήση μεγάλων ποσοτήτων αερίου και υπήρχε κίνδυνος ανά πάσα στιγμή. Και αν πήγαιναν συχνά οι ελεγκτές, όλο και κάτι θα άκουγαν για διαρροές, όλο κάτι θα μύριζαν και θα το έψαχναν. Γιατί αυτός είναι ο ρόλος του κράτους, να προλαβαίνει το κακό, να παρεμβαίνει, να μην αφήνει τίποτα στην τύχη του.
Στην περίπτωση της Βιολάντα, όμως, το κράτος δεν έκανε τίποτα. Ούτε αν εφαρμόστηκαν τα σχέδια πήγε να δει κανένας ούτε αν οι σωληνώσεις που μεταφερόταν το προπάνιο ήταν σωστές, αν υπήρχαν διαρροές, αν χρειάζονταν επιδιορθώσεις κ.λπ. Ένας απλός έλεγχος, μία επίσκεψη αν γινόταν από ένα συνεργείο, δεν θα είχε γίνει τίποτα. Δεν έγινε όμως τίποτα, με αποτέλεσμα να γίνει το κακό.
Όταν έγινε και ο κόσμος αγανάκτησε, το κράτος εμφανίστηκε και έκανε ελέγχους και σε άλλα εργοστάσια της εταιρείας, όπου αποκαλύφθηκαν αδήλωτες δεξαμενές προπανίου. Γι’ αυτόν τον λόγο έκλεισε το ένα εργοστάσιο. Αν οι έλεγχοι γίνονταν κανονικά, θα είχαν εντοπιστεί εγκαίρως οι ατέλειες και οι ελλείψεις, οπότε θα είχαν αντιμετωπιστεί και δεν θα είχε γίνει η έκρηξη.
Τώρα όμως μετράμε πέντε νεκρούς, πέντε ξεκληρισμένες οικογένειες, δύο κλειστά εργοστάσια, εκατοντάδες εργαζομένους να είναι στο φάσμα της ανεργίας και δύο νομούς να υφίστανται τις συνέπειες ενός κακού. Αυτά είναι τα μύρια που έπονται κατά τους αρχαίους.
Μπορεί, λοιπόν, να φταίει ο επιχειρηματίας, να φταίνε οι συντηρητές, οι μηχανικοί, πάνω απ’ όλα, όμως, είναι το κράτος, που δεν υπάρχει και εμφανίζεται πάντα κατόπιν εορτής…
Να αποδοθεί, λοιπόν, Δικαιοσύνη, αλλά, πάνω απ’ όλα, να αναλάβει και το κράτος τις δικές του ευθύνες, που είναι και οι περισσότερες.
Γιατί αν δεν βρεθεί ένας τρόπος να λειτουργήσει το κράτος, θα έχουμε κι άλλα, πολύ φοβόμαστε χειρότερα και με απείρως μεγαλύτερες συνέπειες.
Πάνω απ’ όλα, βέβαια, είναι η ανθρώπινη ζωή, αλλά μετράνε και οι ζωές των ανέργων, οι περιοχές που θα μαραζώσουν, τα παιδιά που θα πεινάσουν.
Το κράτος πρέπει να τα φροντίζει αυτά, να τα προσέχει, γιατί εκείνο έχει την ευθύνη τόσο για την προστασία της ζωής μας όσο και για τη διασφάλιση συνθηκών ομαλότητας και ευημερίας για τον κόσμο.
Για να τα κάνει αυτά, όμως, πρέπει να υπάρχει και να δείχνει ότι υπάρχει.
Γιατί στη χώρα μας ούτε φαίνεται ότι υπάρχει κράτος ούτε πιστεύει κανένας ότι υπάρχει.
