ΠΟΛΙΤΙΚΗ 17/11/2026

Πληγωμένη διακυβέρνηση – Το ντόμινο αποπομπών που γκρέμισε το αφήγημα του «επιτελικού κράτους»!

Η εικόνα της απόλυτης πολιτικής κυριαρχίας που φιλοτέχνησε το Μέγαρο Μαξίμου κατά τα πρώτα χρόνια της θητείας του μοιάζει πλέον με μια μακρινή, ξεθωριασμένη ανάμνηση.

Στα τέλη του 2026, η κυβέρνηση δεν βρίσκεται απλώς αντιμέτωπη με τη φυσιολογική κοινωνική φθορά της πολυετούς παραμονής στην εξουσία, αλλά με μια πρωτοφανή δομική κρίση, η οποία αποτυπώνεται σε έναν αδυσώπητο αριθμό: Είκοσι ηχηρές αποχωρήσεις, παραιτήσεις και αποπομπές ανώτατων στελεχών. Δεν πρόκειται για τις συνήθεις περιπτώσεις ανάληψης «αντικειμενικής ευθύνης», αλλά για πρόσωπα που βρέθηκαν στη δίνη προσωπικών αποκαλύψεων, σοβαρών θεσμικών ατοπημάτων και βαριών σκανδάλων.

Το αφήγημα του αδιάφθορου «επιτελικού κράτους» άρχισε να ξηλώνεται νωρίς. Τα πρώτα ρήγματα της περιόδου 2019 – 2022, με το ανακριβές βιογραφικό του υφυπουργού Αντώνη Διαματάρη ή τον κυνισμό του Σπήλιου Λιβανού για τις αποζημιώσεις των πυρκαγιών, αντιμετωπίστηκαν επικοινωνιακά ως μεμονωμένες παραφωνίες. Ωστόσο, η παραίτηση του Γρηγόρη Δημητριάδη το καλοκαίρι του 2022, ως απόρροια του σκοτεινού σκανδάλου των υποκλοπών, αποτέλεσε το πραγματικό σημείο καμπής. Ήταν η στιγμή που ο σκληρός πυρήνας της εξουσίας χτυπήθηκε καίρια.

Αν η πρώτη τετραετία έκλεισε με σκιές, η δεύτερη θητεία εξελίχθηκε σε πολιτικό ναρκοπέδιο, συνοδευόμενη από βαθύ έλλειμμα ενσυναίσθησης. Η αποπομπή του Μιλτιάδη Βαρβιτσιώτη έρχεται το φθινόπωρο του 2023, και λίγους μήνες μετά, την άνοιξη του 2024, οι ταυτόχρονες αποχωρήσεις των κορυφαίων υπουργών Σταύρου Παπασταύρου και Γιάννη Μπρατάκου, έπειτα από αποκαλύψεις για κοινωνικές συναναστροφές με πανίσχυρους επιχειρηματικούς παράγοντες, κατέδειξαν την πλήρη αδυναμία του πρωθυπουργικού γραφείου να ελέγξει τις υπόγειες διαδρομές των ίδιων των στελεχών του.

Όμως, η χαριστική βολή στο κυβερνητικό προφίλ επήλθε τη διετία 2025 – 2026. Το πολύκροτο σκάνδαλο του ΟΠΕΚΕΠΕ δεν ήταν απλώς μια υπόθεση διοικητικής κακοδιαχείρισης. Ήταν ένας θεσμικός σεισμός που διέλυσε κάθε ψευδαίσθηση χρηστής διοίκησης στα αγροτικά ταμεία.

Μέσα σε ελάχιστο χρόνο, η διαβίβαση των δικογραφιών στη Βουλή αποκεφάλισε ολόκληρη φουρνιά στελεχών. Πρόσωπα πρώτης γραμμής, όπως ο Μάκης Βορίδης, ο Κώστας Τσιάρας, ο Γιάννης Κεφαλογιάννης, μαζί με σειρά υφυπουργών και γενικών γραμματέων βρέθηκαν εκτός νυμφώνος. Την ίδια περίοδο, αποχωρήσεις όπως αυτή του Αρίστου Δοξιάδη για την εταιρεία Απόλλων –μόλις λίγα 24ωρα μετά την υπουργοποίησή του– ή του Χρήστου Τριαντόπουλου, υπό το βάρος των ερευνών για τη διαχείριση του τόπου της τραγωδίας των Τεμπών, ανέδειξαν μια κυβέρνηση σε μόνιμη κατάσταση άμυνας, η οποία αδυνατεί πλέον να φιλτράρει τις ίδιες της τις επιλογές.

Φτάνοντας στο σήμερα, τον Νοέμβριο του 2026, η εικόνα παραπέμπει σε πολιτική αποδρομή. Η περίπτωση του διευθυντή του γραφείου του πρωθυπουργού στη Βουλή, Μιχάλη Μπεκίρη, ο οποίος βρέθηκε εκτός κάδρου εν μέσω δημοσιευμάτων για τα ακαδημαϊκά του προσόντα και υποθέσεις αναθέσεων, άγγιξε ξανά τον στενό πυρήνα του Μαξίμου. Τη χαριστική βολή ήρθε να δώσει, την περασμένη Πέμπτη, η παραίτηση του υφυπουργού Ανάπτυξης Λάζαρου Τσαβδαρίδη. Οι καταγγελίες για πελατειακή μεθόδευση, ώστε η κόρη του να εξασφαλίσει αθλητική μοριοδότηση μέσω ομάδας χάντ­μπολ για τις Πανελλήνιες, επιβεβαιώνουν την πλήρη, κυνική αποσύνδεση της εξουσίας από την κοινωνική πραγματικότητα και τις αγωνίες της μέσης ελληνικής οικογένειας.

Αυτή η αλληλουχία παραιτήσεων δεν είναι απλώς μια ατυχής συγκυρία.

Είναι η ακτινογραφία μιας ηγεμονίας που φθείρεται ραγδαία εκ των έσω. Κάθε αποχώρηση λειτουργεί ως μία ακόμη ψηφίδα σε ένα μεγάλο ψηφιδωτό θεσμικής αλαζονείας, πελατειακών νοοτροπιών και διαχειριστικής ανεπάρκειας.

Όταν οι λεγόμενοι «άριστοι» παραιτούνται σωρηδόν για ζητήματα διαφάνειας και σκανδάλων, το πρόβλημα παύει προ πολλού να αφορά τα επιμέρους πρόσωπα.

ΤΟ ΠΑΡΟΝ



Διαβάστε επίσης