Η τραγωδία της Ρουμανίας και το «μάθημα» ανθρωπιάς από τους οπαδούς: Όταν ο θάνατος ενώνει
Δείγμα θετικό…
Πάγωσε όλη η χώρα αλλά και ολόκληρη η ποδοσφαιρική Ευρώπη με την τραγωδία στη Ρουμανία, όπου επτά νεαροί φίλαθλοι του ΠΑΟΚ, που πήγαιναν οδικώς στη Γαλλία για να δουν την ομάδα τους που θα έπαιζε στη Λυών με την ομώνυμη ομάδα, έχασαν τη ζωή τους σε φοβερό τροχαίο, όταν το βαν που τους μετέφερε συγκρούστηκε μετωπικά με φορτηγό λίγο έξω από την Τιμισοάρα.
Απίστευτος ο πόνος, δραματικές οι στιγμές που έζησαν συγγενείς, φίλοι, γνωστοί, αλλά και άγνωστοι, που ανατρίχιασαν και μόνο στην ιδέα του φρικαλέου δυστυχήματος.
Εκείνο, όμως, που μας έκανε τη μεγαλύτερη εντύπωση, που μαλάκωσε τον ανείπωτο πόνο, τον οδυρμό, την απελπισία, ήταν η αντίδραση των οπαδών των ομάδων που θεωρούνται οι κυριότεροι, οι πιο… μισητοί αντίπαλοι του ΠΑΟΚ.
Δεν μιλάμε για την αντίδραση των συλλογών, που έβγαλαν τις τυπικές συλλυπητήριες ανακοινώσεις, αλλά για την αντίδραση των οπαδών, των φανατικών οπαδών, που μπορεί να είχαν πλακωθεί στο παρελθόν, να είχαν χτυπηθεί, να είχαν ματώσει, αλλά τώρα έσπευσαν να δηλώσουν την οδύνη και τη θλίψη τους, τη συμπαράστασή τους στις οικογένειες αυτών που μέχρι προχθές θεωρούσαν θανάσιμους εχθρούς τους, στο σωματείο που ακόμα και στο άκουσμά του έβγαζαν… σπυράκια.
Οι οπαδοί του αιωνίου αντιπάλου Άρη πήγαν στην Τούμπα και άφησαν τα κασκόλ τους, οι οπαδοί του Ολυμπιακού σήκωσαν πανό στο Άμστερνταμ και έκαναν πορείες φωνάζοντας «πετάτε ψηλά, ‘‘Αετόπουλα’’», οι οπαδοί του ΠΑΟ και της ΑΕΚ, συγκλονισμένοι, οργάνωσαν αυτοσχέδιες εκδηλώσεις τιμής και συμπαράστασης για τους αδικοχαμένους.
Τα παιδιά αυτά, που πότε τα λένε χούλιγκαν, πότε αναρχικούς και πότε αποβράσματα και αντικοινωνικούς, έδειξαν ότι μπροστά στο μυστήριο του θανάτου κλίνουν ευλαβικά το γόνατο, ξεχνάνε πως με τα θύματα ήταν ορκισμένοι αντίπαλοι, σκοτωμένοι και στέκονται στο ότι στη θέση τους θα μπορούσαν να είναι αυτοί, στο τροχαίο κάλλιστα θα είχαν πολλές πιθανότητες να βρίσκονται μεταξύ των νεκρών, γιατί κι αυτοί έχουν κάνει μεγάλα ταξίδια για να δουν τις ομάδες τους.
Έδειξαν να κατανοούν ότι με τα θύματα είναι ίδιοι, έχουν το ίδιο πάθος, την ίδια αγάπη για την ομάδα τους. Ότι νιώθουν τον πόνο των υπόλοιπων ΠΑΟΚτζήδων και αισθάνονται την ανάγκη να τους συμπαρασταθούν, να τους δείξουν ότι συμπάσχουν μαζί τους.
Ίσως είναι η πρώτη φορά που φανατικοί οπαδοί νιώθουν τους οπαδούς της αντίπαλης ομάδας ως όμοιους, ως ίδιους, ως όντα που πονάνε και χαίρονται όπως αυτοί. Και αυτό είναι το πιο σημαντικό, το πιο ελπιδοφόρο: Το ότι οπαδοί αντιπάλων ομάδων κατάλαβαν, ένιωσαν, ενστερνίστηκαν ότι είναι ίδιοι, τόσο ίδιοι, τόσο όμοιοι, που δεν το είχαν πάρει χαμπάρι ποτέ. Και πως ταιριάζουν τόσο, που θα μπορούσαν να είναι κολλητοί, φίλοι, καρντάσια.
Τους χωρίζει η ομάδα, αλλά η ομάδα είναι στο γήπεδο, το παιχνίδι κρατάει 90 λεπτά. Μετά παραμένουν ίδιοι, χαίρονται για τα ίδια, προβληματίζονται για τα ίδια, τους πονάνε οι ίδιες καταστάσεις, κλαίνε για τους ίδιους νεκρούς.
Αν αυτό που είδαμε τώρα, με τη μεγάλη τραγωδία της Ρουμανίας, λειτουργήσει, τότε η κοινωνία μας θα γλιτώσει από ένα χρόνιο σαράκι, από ένα μεγάλο διαχρονικό κακό που της ψαλιδίζει τα όνειρα και της εξαφανίζει τις ελπίδες.
Επειδή ουδέν κακόν αμιγές καλού, ας ελπίσουμε ότι από τα θρύψαλα και τις στάχτες του φοβερού δυστυχήματος θα γεννηθεί η ελπίδα, η προοπτική του τερματισμού της τυφλής βίας στα γήπεδα.
Εκτός κι αν κάποιοι επενδύουν σε αυτήν και τορπιλίσουν την προδιάθεση που δημιουργείται…
