Οι μικρομεσαίοι στο απόσπασμα
Την τραγική κατάσταση που βιώνουν χιλιάδες μικροεπαγγελματίες βιοπαλαιστές στη χώρα μας αποκάλυψε τις προηγούμενες μέρες ένα περιστατικό σε μεγάλο επιμελητήριο του Λεκανοπεδίου. Συγκεκριμένα, προέκυψε μια ανάθεση για την παραγωγή κάποιων συγκεκριμένων ειδών για λογαριασμό δημόσιου φορέα και η διοίκηση του επιμελητηρίου το ανακοίνωσε στα μέλη του για να πάνε να πάρουν τη δουλειά, όμως, δεν εμφανίστηκε κανένας ενδιαφερόμενος.
Επειδή ήταν καλή δουλειά και είχε και καλά λεφτά, οι ιθύνοντες του επιμελητηρίου ρώτησαν τους επαγγελματίες γιατί δεν ενδιαφέρθηκαν και η απάντηση που πήραν ήταν αφοπλιστική αλλά και ενδεικτική της κατάστασης στην οποία έχουν περιέλθει πολλοί κλάδοι επαγγελματιών. Δεν πήγαν να πάρουν τη δουλειά γιατί δεν θα μπορούσαν να την πληρωθούν, καθώς δεν έχουν φορολογική και ασφαλιστική ενημερότητα, που είναι απαραίτητες για να κόψει κάποιος τιμολόγιο στο Δημόσιο. Έτσι, έχασαν τη δουλειά και μαζί της μια καλή ευκαιρία για να ξελασπώσουν.
Το γεγονός αποκαλύπτει πόσο δύσκολα είναι τα πράγματα για τους μικροεπαγγελματίες, που τους κυνηγάει η εφορία, τους κυνηγάνε οι τράπεζες, τους κυνηγάνε θεοί και δαίμονες, γιατί επιμένουν να προσπαθούν να τα φέρουν βόλτα και να κρατήσουν ανοιχτά τα μαγαζιά τους. Κόντρα σε όλους και σε όλα, κόντρα στο σύστημα, που αγκαλιάζει μόνο τους μεγάλους, κόντρα στην εποχή, που ισοπεδώνει τα πάντα, κόντρα στον λεγόμενο εκσυγχρονισμό, που θέλει μόνο malls και πολυκαταστήματα.
Οι οικογενειακές επιχειρήσεις, που συνεχίζουν την πορεία τους για δεκάδες χρόνια, μεταβιβαζόμενες από τους γονείς στα παιδιά, προσπαθούν να επιβιώσουν βασιζόμενες στην ποιότητα, στο ανθρώπινο πρόσωπο, στην προσοχή και στον σεβασμό στον πελάτη. Εξακολουθούν να περνάνε ένα ανθρώπινο πρόσωπο στην αγορά, μια άγνωστη για τα σημερινά δεδομένα κουλτούρα, που τόσο λείπει από τη σύγχρονη κοινωνία και τόση νοσταλγία προκαλεί σε όσους κάποτε ήταν η καθημερινότητά τους και όχι η εξαίρεση.
Αυτοί οι επαγγελματίες έχουν μπει στο στόχαστρο, θεωρούνται… αντιθεσμικοί, αταίριαστοι με το σύγχρονο περιβάλλον, μη προσαρμόσιμοι, οπισθοδρομικοί. Την ώρα που το ίδιο το σύστημα μας συνιστά να γυρίσουμε στην παράδοση, που προσπαθεί να… πουλήσει αυθεντικότητα μέσω παραδοσιακών συνταγών και πρωτοβουλιών, την ίδια στιγμή κυνηγάει όσους συντηρούν την παράδοση, βάζει περιορισμούς, προδιαγραφές, προσκόμματα που δύσκολα μπορούν να εφαρμόσουν άνθρωποι που έχουν μάθει να λειτουργούν διαφορετικά, ίσως όχι σύγχρονα, αλλά, πάντως, αποτελεσματικά.
Ο μικροεπαγγελματίας, ο μικροέμπορος, ο μικροβιοτέχνης, ο μικρομεσαίος που λέγαμε παλαιότερα, που αποτελούσε τη ραχοκοκαλιά της ελληνικής οικονομίας από την περίοδο του Μεσοπολέμου μέχρι πρότινος, σήμερα βρίσκεται υπό διωγμόν. Δεν έχει πού να σταθεί, δεν μπορεί να επιβιώσει.
Από τη μία οι προκαταβολές φόρου, το κλείσιμο λογαριασμών, οι παρακρατήσεις κ.λπ. και από την άλλη οι τράπεζες, που δεν δίνουν τίποτα, δεν βοηθάνε τους μικρούς, στηρίζουν εξωφρενικά μόνο τους μεγάλους, έχουν δημιουργήσει ένα ασφυκτικό πλαίσιο, ένα εφιαλτικό περιβάλλον για τους μικρομεσαίους, τους οποίους πνίγει και καταδικάζει σε αφανισμό.
Η περίπτωση που αναφέραμε είναι ενδεικτική. Ένας βιοπαλαιστής, ένας μικρομεσαίος δεν μπορεί να πάρει μια σοβαρή δουλειά επειδή χρωστάει κάτι ψιλά στην εφορία ή δεν έχει πληρώσει δύο μήνες στον ΟΑΕΕ. Αν δεν του δίνεται η ευκαιρία να δουλέψει, να βγάλει λεφτά, πώς θα πληρώσει; Κανένας δεν θέλει να χρωστάει, να τον κυνηγάνε, αλλά, αν δεν μπορεί, αν δεν έχει λεφτά, τι θα κάνει;
Οι μικρομεσαίοι αναστενάζουν, οι επαγγελματίες αγωνιούν. Αν δεν τους λασκάρουν τη θηλιά, θα τελειώσουν, θα αφανιστούν. Και ο θάνατος του εμποράκου δεν θα είναι απλά ένα έργο αλλά μια φρικτή, αποκρουστική πραγματικότητα.
