H μεγάλη αναταραχή που επικρατεί σε παγκόσμιο επίπεδο στις διεθνείς εξελίξεις αποδεικνύεται… μάστιγα για τις κυβερνήσεις και τις πολιτικές κυριαρχίες οι οποίες επέλεξαν συνειδητά να αγκαλιάσουν και να εφαρμόσουν πολιτικές… δεδομένων συμμάχων. Και να στρέψουν την πλάτη τους σε μια άλλη, περισσότερο σύνθετη και απαιτητική επιλογή, εκείνη της πολυδιάστατης εξωτερικής πολιτικής.
Με την πρόσφατη ομιλία του στο Πολεμικό Μουσείο, ο Κώστας Καραμανλής περιέγραψε με τους πλέον εκκωφαντικούς όρους τη σημασία και το περιεχόμενο της πολυδιάστατης εξωτερικής πολιτικής, ειδικά σε μια χρονική συγκυρία σαν την τρέχουσα, με τους πόλους ισχύος του πλανήτη να είναι… περισσότεροι του ενός. Δίπλα στις Ηνωμένες Πολιτείες υπάρχει η Κίνα, η Ρωσία διαδραματίζει επίσης τον δικό της, παρεμβατικό και καθοριστικό ρόλο, η Ινδία διατηρεί τον δικό της ζωτικό χώρο, ενώ στον Κόλπο και στη Μέση Ανατολή, στην Αραβική Χερσόνησο, τα συμφέροντα περισσεύουν.
Πολύ πρόσφατα, ο ίδιος ο Ντόναλντ Τραμπ «δικαίωσε» τις πάγιες θέσεις του Κώστα Καραμανλή περί της ανάγκης πολυδιάστατης εξωτερικής πολιτικής, όταν έκλεισε το μέτωπο των δικών του Ηνωμένων Πολιτειών με τη Ρωσία αλλά και με την Κίνα, την ώρα που η Ευρωπαϊκή Ένωση ξέμεινε μετέωρη και εκτός γεωστρατηγικού παιχνιδιού, να στηρίζει… μόνη και έρημη το διεφθαρμένο καθεστώς του Βολοντίμιρ Ζελένσκι στην Ουκρανία, εις βάρος των ευρωπαίων πολιτών και της ποιότητας ζωής στην καθημερινότητά τους.
Ο Κώστας Καραμανλής, την περίοδο της πρωθυπουργίας του –την τελευταία περίοδο διακυβέρνησης του τόπου εκτός Μνημονίων και της… κληρονομιάς τους, που μέχρι και σήμερα ταλαιπωρούν τον εθνικό κορμό–, υπήρξε θιασώτης μιας πολυεπίπεδης εξωτερικής πολιτικής, την οποία και εφάρμοσε στην πράξη. Σταθερός στον δυτικό προσανατολισμό της χώρας, με επίκεντρο τις Ηνωμένες Πολιτείες Αμερικής, ως ισχυρότερη δημοκρατία του δυτικού κόσμου, με μια Ελλάδα πρωταγωνίστρια και όχι… συμπλήρωμα στην Ενωμένη Ευρώπη, με διεκδικητικές συνεργασίες τόσο με τη Ρωσία όσο και με την Κίνα.
Οι περισσότερο κυνικοί θα έλεγαν ότι αυτήν ακριβώς την πολυδιάστατη εξωτερική πολιτική… πλήρωσε ακριβά ο Κώστας Καραμανλής με την υπονόμευση και αποδόμηση της πολιτικής κυριαρχίας του και τελικά την ανατροπή του από την εξουσία. Η κυνική θεώρηση των πραγμάτων επιμένει ότι μονάχα οι… δεδομένοι μακροημερεύουν σε αυτόν τον κόσμο, ειδικά, ωστόσο, για μια κοινωνία σαν την ελληνική, με τις εθνικές ευαισθησίες και τα αντανακλαστικά αξιοπρέπειας του λαού μας, η ταυτότητα του «δεδομένου» μπορεί υπό τις κατάλληλες συνθήκες και τις άβολες συγκυρίες να… ποινικοποιηθεί.
Κατά την περίοδο της επταετούς, αυτοδύναμης και ανεμπόδιστης κυριαρχίας του Κυριάκου Μητσοτάκη στην άσκηση της εξουσίας, η επιλογή του δεδομένου στην εξωτερική πολιτική υπήρξε… χιλιοτραγουδισμένη. Σήμερα λειτουργεί ως… μπούμερανγκ κατά του Μεγάρου Μαξίμου και του υπουργείου Εξωτερικών, καθώς προσφέρει… υλικό για προεκλογική εκμετάλλευση στα κόμματα τα οποία κινούνται στα δεξιά της Νέας Δημοκρατίας. Ειδικά στο κυοφορούμενο κόμμα του Αντώνη Σαμαρά.
Η σπουδή και η λαχανιασμένη αγωνία του συστήματος να παρουσιάσει μια παραμορφωμένη πραγματικότητα για τα εθνικά θέματα και την εξωτερική πολιτική –με ένα μεγάλο μέρος των παραδοσιακών ψηφοφόρων της Νέας Δημοκρατίας σε απόσταση και… άρνηση, αναφορικά με τα πεπραγμένα του σημερινού πρωθυπουργού– επιβεβαιώνει την αίσθηση ότι οι κάλπες των επικείμενων βουλευτικών εκλογών θα κρίνουν και τη… δεδομένη εξωτερική πολιτική. Η τελευταία έρχεται να λειτουργήσει αθροιστικά και σωρευτικά στην ψυχολογία του εκλογικού σώματος, με αφετηρία, επίκεντρο και πυρήνα τη φτωχοποίηση και υποβάθμιση της ζωής των πολιτών, λόγω της ακρίβειας.
Ο… απομονωμένος και… στριμωγμένος Ταγίπ Ερντογάν, ο… τουρκοφάγος Μενέντεζ, η… σωστή πλευρά της Ιστορίας στο Ουκρανικό, η… ιστορική συμφωνία για τη Μονή Σινά, η… φίλη της Ελλάδας Κίμπερλι Γκίλφοϊλ είναι μερικά μόνο, αλλά εξόχως χαρακτηριστικά παραδείγματα της παραποιημένης πραγματικότητας γύρω από τα εθνικά θέματα και την εξωτερική πολιτική, που διακινούνται τα τελευταία χρόνια από το κεντρικό σύστημα εξουσίας διά των… πρόθυμων αναμεταδοτών του σχετικού μηνύματος.
Η… αστοχία υλικού στο να περάσουν τα μηνύματα αυτά στην κοινωνία μπορεί να λειτουργήσει ως ανατροφοδότης και μεγάλος επιταχυντής της περαιτέρω φθοράς της κυβέρνησης του Κυριάκου Μητσοτάκη στην τελική ευθεία για τις εκλογές, ειδικά όσες κεντρικές πολιτικές επιλογές του συστήματος θα προκαλούν απορία στην παραδοσιακή βάση της Νέας Δημοκρατίας. Αν δεν της προκαλούν… οργή.
