Ο δύσβατος δρόμος των κυβερνήσεων συνεργασίας – Όλα τα σενάρια για την επόμενη ημέρα
Καθώς η αυτοδυναμία στις επόμενες εκλογές παραμένει και είναι μη προσιτός στόχος, αργά ή γρήγορα, τα κόμματα θα υποχρεωθούν να εξετάσουν όλα τα σενάρια για την επόμενη ημέρα. Δεδομένου ότι η χώρα πρέπει να αποκτήσει κυβέρνηση –συνεργασίας στην προκειμένη περίπτωση–, προκειμένου να συνεχιστεί απρόσκοπτα η οικονομική και κοινωνική ζωή.
Αν και ο πολιτικός χάρτης δεν έχει πλήρως διαμορφωθεί, καθώς βρίσκονται εν τη γενέσει τους δύο με τρία κόμματα, η Νέα Δημοκρατία, έστω και με χαμηλό ποσοστό, χαμηλότερο από τις προηγούμενες εκλογές, θα είναι πρώτο κόμμα. Κατά συνέπεια, ο Κυρ. Μητσοτάκης θα είναι εκείνος που θα επιφορτιστεί με την ευθύνη να αναζητήσει συμμάχους για να σχηματίσει κυβέρνηση συνεργασίας. Τα πιθανά σχήματα είναι συγκεκριμένα, αλλά οι πιθανότητες από περιορισμένες έως… ανύπαρκτες.
Πρώτο σενάριο: Συγκυβέρνηση Νέας Δημοκρατίας με το ΠΑΣΟΚ. Η πλέον επιθυμητή εξέλιξη για το Μέγαρο Μαξίμου. Ωστόσο, ο Ν. Ανδρουλάκης έχει κατ’ επανάληψη τονίσει ότι δεν πρόκειται να συνεργαστεί με τη Νέα Δημοκρατία και τον Κυρ. Μητσοτάκη. Ακόμη κι αν είχε διαφορετική γνώμη, θα έβρισκε απέναντί του όλα τα κορυφαία στελέχη του Κινήματος. Και από πολιτικής απόψεως, βέβαια, μια συνεργασία με τη Νέα Δημοκρατία, στην κατάσταση που βρίσκεται αυτή, θα ισοδυναμούσε με πολιτική αυτοκτονία για το ΠΑΣΟΚ.
Δεύτερο σενάριο: Συνεργασία της Νέας Δημοκρατίας με την Ελληνική Λύση. Οι πιθανότητες είναι σχεδόν μηδενικές, όχι μόνο διότι ο Κυρ. Βελόπουλος έχει τηρήσει όλα αυτά τα χρόνια μια άκρως επιθετική πολιτική έναντι της κυβέρνησης αλλά και διότι έχει επενδύσει στην κατάρρευση της Νέας Δημοκρατίας, εκτιμώντας ότι αυτό θα ωφελήσει σε μεγάλο βαθμό, πολιτικά και δημοσκοπικά, την Ελληνική Λύση. Το να ακολουθήσει το παράδειγμα του Π. Καμμένου, στήριξη με αντάλλαγμα τέσσερα – πέντε υπουργεία, δεν είναι ορατό στον ορίζοντα.
Σενάριο τρίτο: Συνεργασία Νέας Δημοκρατίας με τη Φωνή Λογικής της Αφρ. Λατινοπούλου. Φαντάζει πιο εφικτό, πλην όμως, ούτε βέβαιο είναι ούτε κάτι προεξοφλεί την επιτυχία του εγχειρήματος. Αφενός διότι θα πρέπει το κόμμα να πιάσει το όριο του 3% και να είναι στην επόμενη Βουλή, αφετέρου διότι ακόμη κι αν συμβεί αυτό το πιθανότερο θα είναι να μην αρκεί για τον σχηματισμό μιας ισχυρής κοινοβουλευτικά πλειοψηφίας. Να είναι, δηλαδή, αναγκαία η σύμπραξη και τρίτου κόμματος.
Ακόμη λιγότερες πιθανότητες συγκεντρώνει το ενδεχόμενο συνεργασίας της Νέας Δημοκρατίας με ένα από τα υπό ίδρυση κόμματα από τον Αλ. Τσίπρα και τη Μ. Καρυστιανού – για αυτό του Αντ. Σαμαρά δεν τίθεται καν θέμα.
Μια άλλη εκδοχή θα ήταν τα κόμματα της αντιπολίτευσης να συμπράξουν για τον σχηματισμό κυβέρνησης χωρίς τη Νέα Δημοκρατία.
Με το κλίμα που υπάρχει μεταξύ τους, κάτι τέτοιο παραπέμπει σε σενάριο επιστημονικής φαντασίας: Πρώτον, η Νέα Δημοκρατία να είναι μεν πρώτο κόμμα, αλλά να πέσει κάτω από το 25% και να χάσει το προνόμιο του μπόνους των επιπλέον εδρών και, δεύτερον, να συμφωνήσουν ΠΑΣΟΚ, Πλεύση Ελευθερίας, το κόμμα του κ. Τσίπρα και αυτό της κ. Καρυστιανού σε ένα κοινό πρόγραμμα. Επιστημονική φαντασία!
