Μ. Κομνηνάκα στο “Π”: Πραγματική και άμεση αναγνώριση Παλαιστινιακού Κράτους, χωρίς αστερίσκους
Της
ΜΑΡΙΑΣ ΚΟΜΝΗΝΑΚΑ
Βουλευτού ΚΚΕ Λέσβου
Οι εικόνες με τα ατέλειωτα καραβάνια προσφύγων που εγκαταλείπουν τη Γάζα, καθώς κορυφώνεται το δολοφονικό σχέδιο πλήρους στρατιωτικής κατάληψής της από το Ισραήλ, κάνουν τις τελευταίες μέρες τον γύρο του κόσμου και προστίθενται στις εικόνες φρίκης από τη συνεχιζόμενη γενοκτονία που διαπράττει το κράτος-δολοφόνος σε βάρος του παλαιστινιακού λαού. Εικόνες που έχουν γιγαντώσει ακόμη περισσότερο τόσο την οργή όσο και ένα παγκόσμιο κύμα αλληλεγγύης από τους λαούς όλου του κόσμου.
Ένα κύμα αλληλεγγύης που, από ό,τι φαίνεται, άσκησε πίεση και σε μια σειρά χώρες να προχωρήσουν στην αναγνώριση του Παλαιστινιακού Κράτους, όπως η Μεγάλη Βρετανία, η Αυστραλία, ο Καναδάς, η Γαλλία κ.ά. Αρκεί, όμως, απλά μια αόριστη διακήρυξη περί αναγνώρισης για να επιλυθεί ένα σοβαρό ζήτημα δεκαετιών ή σε αυτήν την εξέλιξη ενυπάρχουν και προβληματικοί αστερίσκοι; Για να πάρουμε, όμως, από την αρχή τα πράγματα.
Αρχικά, οι χώρες που δήλωσαν ότι θα προχωρήσουν στην αναγνώριση του Παλαιστινιακού Κράτους είναι χώρες που, είτε ως μέλη του ΝΑΤΟ είτε ως ιμπεριαλιστικές δυνάμεις ιστορικά, έχουν παρουσία στην περιοχή, όπως η Βρετανία, και κατά συνέπεια και ευθύνη για τη σημερινή κατάσταση στη Μέση Ανατολή. Είναι χώρες που πίσω από τη συγκεκριμένη κίνηση κρύβουν και αντιθέσεις και συγκρουόμενα συμφέροντα με τον βασικό σύμμαχο του Ισραήλ, δηλαδή τις ΗΠΑ, τη χώρα εκείνη που διαδέχθηκε κάποτε στη Μέση Ανατολή τη Μεγάλη Βρετανία. Είναι, επίσης, χώρες που από την πρώτη στιγμή της επίθεσης στη Γάζα στάθηκαν στο πλευρό του Ισραήλ, επικαλούμενες το δήθεν «δικαίωμά του στην αυτοάμυνα», ενώ ακόμη και σήμερα αρνούνται να καταδικάσουν τη βαρβαρότητα του ισραηλινού κράτους και διατηρούν πολύμορφες, οικονομικές, πολιτικές και κυρίως στρατιωτικές, σχέσεις μαζί του. Πρόκειται περισσότερο για μια θολή και ασαφή αναγνώριση, αφού τόσο από τα έργα όσο και από τις δηλώσεις κυβερνητικών στελεχών αυτών των χωρών δεν γίνεται σαφής χωρικός προσδιορισμός του Παλαιστινιακού Κράτους. Είναι χαρακτηριστική η δήλωση του αντιπροέδρου της βρετανικής κυβέρνησης ότι «η αναγνώριση παλαιστινιακού κράτους δεν θα οδηγήσει στην ύπαρξή του από τη μία στιγμή στην άλλη»!
Η αναγνώριση ενός κράτους θα πρέπει να προσδιορίζει με σαφήνεια τα εδαφικά όριά του. Πιο συγκεκριμένα, αναγνώριση του Κράτους της Παλαιστίνης σημαίνει κράτος στα σύνορα του 1967, με πρωτεύουσα την Ανατολική Ιερουσαλήμ, όπως ορίζεται στις αποφάσεις του ΟΗΕ. Ένα κράτος, δηλαδή, που θα έχει εδαφική ενότητα, χωρίς εποικισμούς, που αυτήν τη στιγμή έχουν κάνει «σουρωτήρι» όλα τα παλαιστινιακά εδάφη, χωρίς ξένα στρατεύματα κατοχής στο έδαφός του. Ένα κράτος που ο λαός του θα έχει πρόσβαση σε φυσικούς πόρους, από καθαρό νερό μέχρι ενεργειακούς πόρους. Και, φυσικά, ένας λαός που θα είναι κυρίαρχος, θα μπορεί να αποφασίζει ο ίδιος το ποιος θα ασκεί τη διακυβέρνηση στη χώρα του, χωρίς να τίθενται όροι λειτουργίας στην Παλαιστινιακή Αρχή που θα προκύψει, χωρίς να υπάρχουν επικυρίαρχοι.
Τα παραπάνω αποδεικνύουν ότι ο μόνος δρόμος για να αποκτήσει ο παλαιστινιακός λαός τη δική του πατρίδα δεν βρίσκεται στις διευθετήσεις που επιδιώκουν οι κυβερνήσεις αυτών των χωρών, που δρουν πάντα με γνώμονα τα δικά τους οικονομικά και γεωπολιτικά συμφέροντα. Αντιθέτως, βρίσκεται στον αγώνα που παίρνει δύναμη από την αλληλεγγύη που εκφράζουν έμπρακτα οι λαοί μιας σειράς χωρών, όπως και της δική μας, με χαρακτηριστικό παράδειγμα την κινητοποίηση από το Σωματείο Εργαζόμενων ΕΝΕΔΕΠ για την παρεμπόδιση της μεταφοράς στρατιωτικού υλικού στο Ισραήλ από το λιμάνι του Πειραιά.
Σε κάθε περίπτωση, οι τελευταίες εξελίξεις επιβεβαιώνουν την ανάγκη να δυναμώσει η πίεση προς την ελληνική κυβέρνηση, ώστε να προχωρήσει άμεσα στην εφαρμογή του ομόφωνου ψηφίσματος της Βουλής του 2015 και να αποκτήσει ο παλαιστινιακός λαός τη δική του πατρίδα. Και έχουν ευθύνες όλες εκείνες οι πολιτικές δυνάμεις, ιδιαίτερα εκείνες που άσκησαν την κυβερνητική διαχείριση, όπως ο ΣΥΡΙΖΑ (συμπεριλαμβανομένης της σημερινής Νέας Αριστεράς κ.ά.), που δεν το έκαναν για να προστατεύσουν τη στρατηγική συμμαχία με το Ισραήλ. Και σήμερα ζητάνε αυτό που αρνήθηκαν να κάνουν!
Το ΚΚΕ θα συνεχίσει να πρωτοστατεί, όπως πρωτοστάτησε από την πρώτη στιγμή, στηρίζοντας τον δίκαιο αγώνα του παλαιστινιακού λαού, απαιτώντας να πάψει κάθε στήριξη της ελληνικής κυβέρνησης στο κράτος του Ισραήλ, κάθε εμπλοκή στον πόλεμο. Είτε μέσα στη Βουλή, όπως πρόσφατα με την επίκαιρη ερώτηση που απηύθυνε ο Δημήτρης Κουτσούμπας στον πρωθυπουργό για την άμεση αναγνώριση ανεξάρτητου Παλαιστινιακού Κράτους από την ελληνική κυβέρνηση, είτε στέλνοντας το μήνυμα για τον τερματισμό της γενοκτονίας από το παγκόσμιο σύμβολο πολιτισμού της Ακρόπολης, είτε όπως εκφράστηκε αυτές τις μέρες στο 51ο Φεστιβάλ της ΚΝΕ-Οδηγητή, που μετατράπηκε πραγματικά σε ένα μεγάλο συλλαλητήριο αλληλεγγύης για «λευτεριά στην Παλαιστίνη». Κυρίως μέσα στους εργαζομένους, στον λαό, στη νεολαία, στο κίνημά τους, για να εκφραστεί η αλληλεγγύη ακόμα πιο μαζικά, ακόμα πιο αποφασιστικά.
ΤΟ ΠΑΡΟΝ
