Του
ΓΙΩΡΓΟΥ ΚΩΝΣΤΑΝΤΟΠΟΥΛΟΥ
Μέλους του ΔΣ του ΒΕΠ και του ΣΒΑΠ
Πριν από λίγες εβδομάδες, είχαμε μια κοινή παρέμβαση της πλειοψηφίας των βιομηχανικών φορέων για το ενεργειακό κόστος. Πίσω, όμως, από αυτήν την παρέμβαση βρίσκεται μία κοινή αγωνία: Με ποιους όρους θα συνεχίσει να παράγει η ελληνική βιομηχανία;
Το ενεργειακό κόστος επηρεάζει την κάθε απόφαση μιας παραγωγικής μονάδας. Καθορίζει τιμές προϊόντων, περιορίζει περιθώρια κέρδους, δυσκολεύει εξαγωγές, απορροφά πόρους που θα μπορούσαν να επενδυθούν σε εξοπλισμό, καινοτομία, ανθρώπινο δυναμικό και τόσα άλλα…
Η ελληνική μεταποίηση είναι, τα τελευταία χρόνια, αντιμέτωπη με πολύ μεγάλες αυξήσεις στην ενέργεια, αυξήσεις που μπορεί να αποβούν μοιραίες για την ανταγωνιστικότητά της.
Οι ανακοινώσεις που έγιναν τον Οκτώβριο σχετικά με τη στήριξη έως 95 εκατ. ευρώ είναι μια στήριξη.
Όμως, η προβλεπόμενη έναρξη πληρωμών το 2027 για τις καταναλώσεις του 2026 δείχνει την απόσταση ανάμεσα στον χρόνο των αποφάσεων και στον χρόνο ζωής των ίδιων των επιχειρήσεων, από τη στιγμή, μάλιστα, που λογαριασμοί, μισθοί και λοιπές υποχρεώσεις πρέπει να πληρώνονται… χθες!
Και η πίεση αυτή δεν κατανέμεται ομοιόμορφα, αφού μια μικρή μεταποιητική επιχείρηση έχει μικρότερες οικονομικές αντοχές και διαφορετικές δυνατότητες χρηματοδότησης από έναν μεγάλο όμιλο. Πρέπει, λοιπόν, η αποτελεσματικότητα κάθε παρέμβασης να αξιολογείται και ως προς το ποιους καλύπτει, πόσο έγκαιρα τους στηρίζει και ποια προβλήματα αφήνει ανοιχτά.
Σε κάθε, δε, περίπτωση, η στήριξη αυτή αποτελεί μια προσωρινή λύση και δεν είναι μια διαρθρωτική παρέμβαση που θα μπορούσε να βοηθήσει μακροπρόθεσμα την ελληνική μεταποίηση.
Η ενεργειακή πολιτική απαιτεί συνέπεια και συνέχεια, γιατί από αυτήν εξαρτάται σε μεγάλο βαθμό η δυνατότητα της Ελλάδας να διατηρεί εργοστάσια, να στηρίζει θέσεις εργασίας και να είναι ανταγωνιστική.
Αν, αντί για διαρθρωτικές πολιτικές, έχουμε προσωρινά μέτρα στήριξης –τα οποία είναι και ετεροχρονισμένα–, τότε πολύ φοβάμαι ότι ο χειμώνας για την ελληνική βιομηχανία θα είναι και μακρύς και βαρύς.
