Κοινωνία ώρα μηδέν
Δύο συμβάντα των τελευταίων ημερών πρέπει να μας προκαλέσουν σοβαρή ανησυχία, γιατί φανερώνουν ότι η κοινωνία μας δεν απειλείται μόνο από τη ζουγκλοποίηση, δηλαδή την καθιέρωση νόμων και πρακτικών της ζούγκλας, αλλά και από την παθητικότητα και την αφασία που χαρακτηρίζει τον πληθυσμό της χώρας μας.
Ενδεχομένως τα ίδια να συμβαίνουν και στο εξωτερικό, αλλά ας κοιτάξουμε πρώτα να διορθώσουμε τα του οίκου μας και ας αφήσουμε τους άλλους.
Είχαμε αρχικά το μακελειό στα Βορίζια της Κρήτης, που αποκάλυψε ότι ένα μέρος της κοινωνίας μας ζει στον σκοταδισμό και στις ιδεοληψίες του Μεσαίωνα και εφαρμόζει πιστά τον αρχέγονο εβραϊκό νόμο, που επιτάσσει το οφθαλμόν αντί οφθαλμού. Γιατί αυτό είναι η βεντέτα. Εκδίκηση μέχρις εσχάτων, που έρχεται σε πλήρη αντίθεση με το χριστιανικό «ως και ημείς αφίεμεν τοις οφειλέταις ημών». Όσο υπάρχει αυτή η άποψη, αυτό το βίωμα, αυτή η αντίληψη σε κάποια σημεία της χώρας, η κοινωνία θα πάσχει, θα υποφέρει, δεν θα μπορεί να σηκώσει κεφάλι, θα είναι πάντα της καρπαζιάς. Γιατί όλο και κάποιοι επιτήδειοι θα εκμεταλλεύονται αυτό το θυμικό και θα μας βάζουν να σκοτωνόμαστε, είτε στήνοντας προβοκάτσιες είτε βάζοντας λόγια… Όταν είσαι έτοιμος να δεχθείς ό,τι κακό ακούς για τον διπλανό σου, είσαι επιρρεπής στη μεγαλύτερη ανοησία.
Το δεύτερο συμβάν είναι η σύλληψη κάποιου που δήλωνε… Αρχιεπίσκοπος, είχε στήσει ένα αντικανονικό εκκλησάκι στη Λιοσίων, που το είχε κάνει… μαγαζί, και ταυτόχρονα διακινούσε και μεγάλες ποσότητες ναρκωτικών.
Αυτή η… επιχείρηση λειτουργούσε χρόνια, πολλοί δε είχαν πειστεί ότι ο ρασοφόρος έκανε έργο και τον χρηματοδοτούσαν. Μάλιστα, ο αθεόφοβος έκανε και μυστήρια, βαφτίσεις, ευχέλαια, αγιασμούς και εξόδιες ακολουθίες. Όλα, φυσικά, επί χρήμασι. Γιατί αυτός ήταν ο σκοπός του.
Το θέμα εδώ είναι ότι μια ολόκληρη κοινωνία τον είχε αποδεχθεί και τον είχε πιστέψει και τον πλήρωνε για να τον έχει. Όμως, πώς είναι δυνατόν να μην τον έχει καταγγείλει κανένας; Αυτοί που βάφτισαν παιδιά και πήγαν να τα δηλώσουν δεν τους είπαν ότι ήταν άκυρη η βάφτιση, αφού δεν έγινε από κανονικό ιερέα;
Και αν τους το είπανε, γιατί δεν τον κατήγγειλαν, γιατί δεν τον ξεμπρόστιασαν, ώστε να μην πέσει στην παγίδα του κι άλλος κόσμος;
Υπάρχει όμως και άλλο ένα θέμα εδώ. Τι κάνει η επίσημη Εκκλησία; Δίπλα από τον αντικανονικό ναό του ρασοφόρου υπάρχει κανονικός ναός, με ενορία, ιερείς κ.λπ., που ανήκει στην τοπική μητρόπολη. Οι άνθρωποι του ναού αυτού δεν μάθαιναν τι γίνεται, δεν έβλεπαν ότι υπάρχει και άλλος ναός δίπλα τους για να ψαχτούν, να μάθουν από πού… ξεφύτρωσε, να ενδιαφερθούν για το τι συμβαίνει; Θέμα της αρμοδιότητάς τους ήταν, δεν έπρεπε να ασχοληθούν;
Γιατί δεν το έκαναν; Μήπως επειδή έχουν δημοσιοϋπαλληλική νοοτροπία και λένε «αφού εγώ είμαι τακτοποιημένος, γιατί να μπλέξω;», και απέχουν διακριτικά;
Ό,τι και να συμβαίνει, η Εκκλησία πρέπει να αφυπνιστεί. Και να λύσει τον γρίφο με τους Παλαιοημερολογίτες, οι οποίοι είναι καθ’ όλα άξιοι και σωστοί Ορθόδοξοι, αλλά επειδή δεν ανήκουν στην επίσημη Εκκλησία είναι ανοιχτοί σε κάθε εκμετάλλευση του ονόματός τους από τον οποιονδήποτε επιτήδειο.
Από τη μία, λοιπόν, έχουμε τον σκοταδισμό κάποιων περιφερειών της χώρας, όπου ισχύουν και εξελίσσονται έθιμα όπως η βεντέτα, και από την άλλη την αφασία της κοινωνίας, που καταπίνει αμάσητο ό,τι της πασάρουν.
Αυτά δείχνουν ότι η κοινωνία μας άγεται και φέρεται από ιδεοληψίες και προκαταλήψεις, οι οποίες, σε συνδυασμό με την απάθεια και την ελαφρότητα που τη χαρακτηρίζουν, την καθιστούν εύκολη λεία για οποιονδήποτε θελήσει να την εκμεταλλευτεί για πολιτικούς, οικονομικούς, θρησκευτικούς κ.λπ. λόγους. Μια κοινωνία που ζει με τα φαντάσματα και πιστεύει ό,τι της σερβίρουν είναι εύπλαστη και επικίνδυνη, γιατί δεν έχει αντιστάσεις.
Αλλά αυτή η κοινωνία, η ελληνική, δεν ήταν έτσι. Από την αρχαιότητα ακόμα, για να δεχθεί κάτι έπρεπε να το συζητήσει, να το ψάξει, ήταν καχύποπτη και δεν πίστευε εύκολα κάτι. Ακόμα και οι νεότερες γενιές δεν ήταν ευκολόπιστες. «Ο Μανώλης με τα λόγια χτίζει ανώγια και κατώγια», λέει η παροιμία.
Πώς άλλαξε έτσι ο λαός; Πώς μεταλλάχθηκε έτσι η κοινωνία; Και ποιοι… φρόντισαν γι’ αυτό;
Σίγουρα κάπως έτσι έχει γίνει, αλλά αυτό είναι μια άλλη ιστορία.
Ας μείνουμε σήμερα στις διαπιστώσεις του παρόντος και ας φροντίσουμε να αλλάξουμε κάπως, να αντισταθούμε τόσο στις ιδεοληψίες του παρελθόντος όσο και στην αφασία του παρόντος. Αν θέλουμε να έχουμε μέλλον.
Φωτό: EUROKINISSI
