–Τη στιγμή που φωνάζουν επειδή εξοπλίζουμε τα νησιά μας, τοποθετούν τον κύριο όγκο του στρατού τους απέναντί τους
Κάτι σοβαρό ετοιμάζουν οι Τούρκοι… Η τουρκική στρατιωτική μηχανή διέρχεται μια από τις σημαντικότερες και πιο βαθιές αναδιοργανώσεις των τελευταίων δεκαετιών, η οποία δεν περιορίζεται σε απλές διοικητικές προσαρμογές, αλλά διαμορφώνει έναν εντελώς νέο επιχειρησιακό χάρτη στην περιοχή μας.
Όπως αποκαλύπτουν έγκυρα think tanks πέραν του Ατλαντικού, η Άγκυρα βρίσκεται σε τροχιά συγκρότησης 40 ταξιαρχιών ειδικών δυνάμεων. Πρόκειται για μια εξέλιξη που επιβεβαιώνει στην πράξη επίσημα έγγραφα του τουρκικού υπουργείου Άμυνας, στα οποία καταγράφονται σαφείς προετοιμασίες ακόμα και για το ενδεχόμενο μιας γενικευμένης πολεμικής σύρραξης.
Η νέα αυτή αρχιτεκτονική ισχύος δεν είναι αποσπασματική. Δομείται με μεθοδικότητα πάνω σε τρεις κύριους στρατηγικούς άξονες, οι οποίοι συνθέτουν ένα αδιάσπαστο πλέγμα πίεσης από τις εκβολές του Ελλησπόντου μέχρι την Ανατολική Μεσόγειο και τις ακτές της Μέσης Ανατολής.
Ο πρώτος άξονας αφορά τον βόρειο τομέα, με επίκεντρο τα Δαρδανέλλια και την Ίμβρο. Κομβικό σημείο αυτής της αναδιάταξης αποτελεί η ίδρυση του νέου Αμφίβιου Σώματος στη Νάρα του Τσανάκκαλε. Στον σχηματισμό αυτό υπάγονται πλέον, υπό ενιαία διοίκηση, τρεις ταξιαρχίες πεζοναυτών, εκ των οποίων η 3η Ταξιαρχία αναμένεται να ολοκληρώσει τη συγκρότησή της έως το 2027. Παράλληλα, το 5ο Σύνταγμα Καταδρομών στην Ίμβρο αναβαθμίζεται σε Ταξιαρχία, ενώ στο νησί έχει ήδη μεταφερθεί τάγμα πεζοναυτών. Με αυτές τις κινήσεις, η Ίμβρος μετατρέπεται σε έναν επιθετικό βατήρα σε απόσταση αναπνοής από τη Λήμνο, τη Σαμοθράκη και την Αλεξανδρούπολη. Η Άγκυρα αποκτά έτσι τη δυνατότητα να ελέγχει πλήρως ή και να αποκλείει τις θαλάσσιες διόδους που συνδέουν το Βόρειο Αιγαίο με τη Θάλασσα του Μαρμαρά.
Ο δεύτερος άξονας εκτείνεται στο Κεντρικό και Ανατολικό Αιγαίο. Η παραδοσιακή βάση της 1ης Ταξιαρχίας Πεζοναυτών στη Φώκαια ενισχύεται οργανικά και λειτουργικά. Στη Σμύρνη αναπτύσσονται πλέον τμήματα της Διοίκησης Ειδικών Δυνάμεων, των γνωστών «Bordo Bereliler». Πρόκειται για την αιχμή του δόρατος του Τουρκικού Στρατού, με μεγάλη πολεμική εμπειρία από τα μέτωπα του Ιράκ, της Συρίας και της Σομαλίας, εξειδικευμένους στην εκτέλεση ανορθόδοξου πολέμου, στην προκεχωρημένη αναγνώριση και στα καίρια πλήγματα στα μετόπισθεν. Την εικόνα αυτή συμπληρώνει η σχεδιαζόμενη μετακίνηση της 51ης Ταξιαρχίας Καταδρομών στη Σώκια, ακριβώς απέναντι από τη Σάμο. Έτσι, διαμορφώνεται ένας συμπαγής επιχειρησιακός βραχίονας που απειλεί ευθέως τη Χίο, τη Σάμο και το σύμπλεγμα των κεντρικών νησιών, ενώ υποστηρίζεται από νέο εξοπλιστικό πρόγραμμα, που περιλαμβάνει τη ναυπήγηση του αμφίβιου πλοίου «TCG Trakya» και την προμήθεια 27 νέων αμφίβιων τεθωρακισμένων ZAHA. Ο τρίτος άξονας μεταφέρει το κέντρο βάρους νοτιότερα, προς την Αλεξανδρέττα, το Χατάι και την Κύπρο. Η παρουσία της 2ης Ταξιαρχίας Πεζοναυτών στην Αλεξανδρέττα, σε συνδυασμό με την ανάπτυξη της 8ης και 12ης Ταξιαρχίας Καταδρομών στο Χατάι και το Οσμανίγιε, δημιουργεί μια ισχυρή γροθιά ταχυκίνητων δυνάμεων.
Ο άξονας αυτός συνδέεται άμεσα με τις ήδη κατεχόμενες περιοχές της Κύπρου, οι οποίες αναβαθμίζονται συνεχώς σε ναυτικές και αεροπορικές βάσεις. Στο πλαίσιο αυτό, η τουρκική παρουσία δεν στρέφεται μόνο κατά της Μεγαλονήσου, αλλά αποκτά ευρύτερο στρατηγικό βάθος, που αγγίζει τα όρια της Συρίας και του Ισραήλ. Η συνολική εικόνα αποκαλύπτει μια ενιαία στρατηγική εγκλωβισμού. Την ίδια στιγμή που η τουρκική ηγεσία εμμένει με προκλητικό τρόπο στις αξιώσεις της για αποστρατιωτικοποίηση των ελληνικών νησιών, η ίδια κατασκευάζει μια γιγαντιαία επιθετική διάταξη κατά των ελληνικών και κυπριακών ακτών.
Αυτή η δραματική αλλαγή των στρατιωτικών δεδομένων επί του πεδίου επηρεάζει καταλυτικά και τις διπλωματικές προοπτικές, ιδιαίτερα όσον αφορά το Κυπριακό.
Όταν η Άγκυρα προετοιμάζεται ανοιχτά για σενάρια πολέμου και ενισχύει την αλυσίδα των αμφίβιων δυνάμεών της, καθίσταται εκ των πραγμάτων ανέφικτη η επιστροφή σε λογικές τύπου Κραν Μοντανά.
Η αξίωση για αποχώρηση των τουρκικών στρατευμάτων και κατάργηση των εγγυήσεων προσκρούει στη σκληρή πραγματικότητα της τουρκικής βούλησης για μόνιμη στρατιωτική κηδεμονία.
Η Κύπρος παραμένει η αχίλλειος πτέρνα του Ελληνισμού και η απάντηση στην κλιμακούμενη αυτή απειλή δεν μπορεί να είναι άλλη από την άμεση και ουσιαστική ενίσχυση της αμυντικής θωράκισης του ελληνικού και κυπριακού χώρου προκειμένου να αποτραπούν νέα τετελεσμένα.
