Καπέλο 45 εκατ. ευρώ στον προϋπολογισμό για την κατασκευή του Δικαστικού Μεγάρου Πειραιά
–Είχαν… ξεχάσει τις μικροφωνικές εγκαταστάσεις και τα φυλάκια και τα θυμήθηκαν τον Αύγουστο – Όταν ολόκληρο το έργο στοιχίζει 80,7 εκατ. ευρώ, είναι δυνατόν μια μικροφωνική εγκατάσταση και δύο φυλάκια να στοιχίζουν 45 εκατ.;
Aυτή η χώρα, αυτός ο τόπος, αυτός ο χώρος φαίνεται ότι δεν γίνεται να λειτουργήσουν χωρίς σκάνδαλα, χωρίς την υποψία ότι… κάτι έγινε για να ωφεληθούν κάποιοι, χωρίς να δοθεί με κάποιον τρόπο αφορμή για σχόλια.
Από τον κανόνα αυτό δεν θα μπορούσε να λείπει ο Πειραιάς, που φαίνεται ότι έχει γίνει… πόλος έλξης για τέτοια φαινόμενα, γιατί απλούστατα έχει ακόμα πολλούς χώρους προς… αξιοποίηση, αφού υπάρχουν πολλά παλιά εργοστάσια και βιομηχανίες.
Έτσι, φτάσαμε στην ιστορία του νέου Δικαστικού Μεγάρου, που τείνει να γίνει… «ιστορία μου, αμαρτία μου».
Όπως είναι γνωστό, ύστερα από πολλές περιπέτειες, το Δημόσιο κατακύρωσε τον διαγωνισμό –που έγινε νομιμότατα και χωρίς κανένα παρατράγουδο– στην εταιρεία Dimand, η οποία έχει εμπλακεί στον Πύργο του Πειραιά και στο εργοστάσιο Ρετσίνα, και γενικά δείχνει μια ιδιαίτερη ευαισθησία στον Πειραιά, χωρίς αυτό να σημαίνει ότι δεν ασχολείται και με εμβληματικά ακίνητα των Αθηνών, όπως, π.χ., το ΜΙΝΙΟΝ.
Η εταιρεία, με βάση τη σύμβαση των 80.700.000 ευρώ, θα πρέπει να παραδώσει εντός συγκεκριμένου χρονικού διαστήματος, με το κλειδί στο χέρι, το Δικαστικό Μέγαρο, με βάση τις προδιαγραφές που ορίζονται. Την ορθότητα και την καλή εκτέλεση των συμπεφωνημένων επιμελείται και επιβλέπει το ΤΑΧΔΙΚ, που είναι ο φορέας που έκανε την ανάθεση του έργου. Άλλωστε, ο φορέας γι’ αυτόν τον λόγο υπάρχει, αφού η ονομασία του είναι Ταμείο Χρηματοδότησης Δικαστικών Κτιρίων.
Ενώ, όμως, οι εργασίες της κατασκευής του Μεγάρου εξελίσσονταν ικανοποιητικά, στα μέσα Αυγούστου, δηλαδή γύρω στον Δεκαπενταύγουστο, που δεν κινείται… καρφίτσα στη χώρα γιατί όλοι είναι διακοπές, το ΤΑΧΔΙΚ… θυμήθηκε ότι στη σύμβαση κατασκευής του έργου είχε… ξεχάσει να εντάξει τις μικροφωνικές εγκαταστάσεις σε όλες τις αίθουσες, την καλωδίωση του κτιρίου με οπτικές ίνες, την κατασκευή φυλακίων στις εισόδους του κτιρίου και διάφορα άλλα, ήσσονος σημασίας.
Το σωστό σε αυτές τις περιπτώσεις είναι να γίνει ξεχωριστός διαγωνισμός για κάθε πρόσθετη εργασία ξεχωριστά, κατόπιν ειδικής μελέτης και πραγματογνωμοσύνης.
Όπως, όμως, αναφέρει στην έγκυρη ιστοσελίδα Pireastime.gr ο επικεφαλής της κίνησης «Ενωτική Πρωτοβουλία Δικηγόρων Πειραιά» Γιάννης Καρδαράς, ο οποίος επί σειρά ετών ήταν μέλος του ΔΣ του ΤΑΧΔΙΚ, οπότε γνωρίζει πρόσωπα και πράγματα, το Ταμείο δεν έκανε τίποτα από όλα αυτά. Αντίθετα, καταμεσής του Αυγούστου προχώρησε σε πρόχειρη πραγματογνωμοσύνη, που εκτίμησε το κόστος των επιπλέον εργασιών και υλικών στα 45 εκατ. ευρώ, δηλαδή 60% πάνω από τον αρχικό προϋπολογισμό.
Έχουμε, δηλαδή, ένα έργο, την κατασκευή ενός Μεγάρου από την αρχή, τη θεμελίωση, με τη διαμόρφωση εσωτερικών και εξωτερικών χώρων, την αγορά επίπλων, τη δημιουργία αιθουσών, γραφείων, καταστημάτων, αποθηκών, κρατητηρίων, με κουφώματα, τζαμαρίες, ηλεκτρικό εξοπλισμό, διακόσμηση κ.λπ., που κοστίζουν 80,7 εκατ. ευρώ και μια πραγματογνωμοσύνη για οπτικές ίνες, μικρόφωνα και δύο – τρία φυλάκια με κόστος 45 εκατ. ευρώ. Δηλαδή, όλο το κτίριο κάνει 80,7 εκατ. ευρώ και δύο – τρία εξαρτήματα, που είχαν ξεχαστεί, κάνουν παραπάνω από τα μισά.
Εδώ το πράγμα φωνάζει ότι κάτι δεν πάει καλά. Ότι είναι πολλά τα λεφτά για τα πρόσθετα έργα.
Όπως τονίζει ο κ. Καρδαράς στη ιστοσελίδα που προαναφέραμε, ο τρόπος που μεθοδεύτηκε αυτή η υπερκοστολόγηση και η αποδοχή της από το ΤΑΧΔΙΚ είναι αριστοτεχνικός νομικά και διοικητικά. Το κέρδος για την ανάδοχο εταιρεία είναι εξωφρενικό. Η συναλλαγή αυτή δεν υπήχθη στον ν. 4412/2016 για τις δημόσιες συμβάσεις, αλλά στο ΠΔ 715/1979, που αφορά μισθώσεις και αγορές ακινήτων από το Δημόσιο, το οποίο σε αυτές τις περιπτώσεις εξομοιούται με ιδιώτη. Το Ελεγκτικό Συνέδριο του Δημοσίου ενέκρινε την υπογραφή της συγκεκριμένης τροποποίησης (βλέπε πράξη 379/3-10-2025), χαρακτηρίζοντάς τη ως σχέση ιδιωτικού δικαίου. Άρα είναι νόμιμη η διάθεση των 45 εκατ. ευρώ, που θα βαρύνουν εξ ολοκλήρου τον κρατικό προϋπολογισμό.
Ο Δικηγορικός Σύλλογος Πειραιά είχε εκδώσει ανακοίνωση για το θέμα αυτό στις 10/9/2025 και επιφυλάχθηκε ρητά να πάρει θέση πριν λεπτομερώς ενημερωθεί. Στις 7/10/2025, εντέλει, το ΤΑΧΔΙΚ ενέκρινε την τροποποίηση της σύμβασης, παρά τις εξόφθαλμες μεθοδεύσεις και την υπερκοστολόγηση που προαναφέρθηκαν.
Εδώ γεννώνται πολλά και κρίσιμα ερωτήματα:
Κατ’ αρχάς, πώς είναι δυνατόν, σε ένα τέτοιο έργο, που πηγαινοέρχεται από κτίριο σε κτίριο επί 15 χρόνια και γίνονται συνεχώς προσθαφαιρέσεις, μελέτες επί μελετών, εκτιμήσεις επί εκτιμήσεων, να μην έχει προβλεφθεί η μικροφωνική εγκατάσταση και το φυλάκιο; Και αφού έγινε η… πατάτα, γιατί την ανακοίνωσαν καταμεσής του Αυγούστου και δεν περίμεναν να γυρίσει ο κόσμος από τις διακοπές του, για να γίνουν σωστά οι διαδικασίες και όχι με συνοπτικό τρόπο; Τι πρεμούρα τους έπιασε και τα έκαναν όλα με διαδικασίες fast track; Τι ήθελαν να καλύψουν και τα έκαναν όλα τον Αύγουστο, εν ριπή οφθαλμού; Μήπως τις υπερκοστολογήσεις, τα επιπλέον εκατομμύρια που φόρτωσαν στον ελληνικό λαό, που πεινάει και στερείται ακόμα και τα βασικά;
Το θέμα είναι εξαιρετικά σοβαρό και ύποπτο. Γιατί ύποπτη είναι η… αμνησία του Ταμείου, που ξέχασε τις μικροφωνικές και τα φυλάκια, ύποπτη η περίοδος που… ανακαλύφθηκε το υποτιθέμενο λάθος και ύποπτη η όλη διαδικασία που οδήγησε στο… καπέλο των 45 εκατ.
Επειδή, ακριβώς, το κτίριο θα είναι ο ναός της Δικαιοσύνης στον Πειραιά και επειδή όλα σε αυτό πρέπει να είναι διαφανή και κρυστάλλινα, επιβάλλεται να γίνει εξονυχιστικός δικαστικός έλεγχος αλλά και ειδική έρευνα από το υπουργείο Δικαιοσύνης, για να διαπιστωθεί τι έγινε.
Διαφορετικά, η Δικαιοσύνη θα έχει δεχθεί ένα καίριο πλήγμα, και η ήδη κλονισμένη εμπιστοσύνη του κόσμου σε αυτήν θα καταβαραθρωθεί.
