Κ. Νοτοπούλου στο “Π”: Μια κυβέρνηση που επενδύει στην επικοινωνία και όχι στην ουσία
–Συρρίκνωση του κοινωνικού κράτους, κέρδη για τους ισχυρούς και μια αβίωτη καθημερινότητα για την κοινωνική πλειοψηφία
Της
ΚΑΤΕΡΙΝΑΣ ΝΟΤΟΠΟΥΛΟΥ
Βουλευτού ΣΥΡΙΖΑ – ΠΣ Α’ Θεσσαλονίκης
«Σταθερά, πιο κοντά στην Ευρώπη» και «μια καλύτερη καθημερινότητα για όλους» υποσχόταν τον Ιούνιο του 2024 ο Κυριάκος Μητσοτάκης, παραμονές των ευρωεκλογών.
Σήμερα, 18 μήνες μετά, η πραγματικότητα είναι ότι η πολιτική που ασκεί η κυβέρνηση της ΝΔ όχι μόνο δεν μας φέρνει πιο κοντά στην Ευρώπη, αλλά μας απομακρύνει σταθερά. Σύμφωνα με τα στοιχεία της Eurostat, η Ελλάδα είναι στην προτελευταία θέση στην ΕΕ σε επίπεδο μισθών, πάνω μόνο από τη Βουλγαρία, η αγοραστική δύναμη των Ελλήνων είναι περίπου 30% κάτω από το μ.ό. της ΕΕ, ενώ ξοδεύουμε το 35,5% του διαθέσιμου εισοδήματος σε έξοδα στέγασης, πολύ πάνω από τον ευρωπαϊκό μ.ό. του 19%.
Μέσα σε αυτό το ασφυκτικό κλίμα, με την ακρίβεια να γονατίζει τα νοικοκυριά και τη στεγαστική κρίση να αποκτά διαστάσεις κοινωνικής απειλής, η κυβέρνηση γυρίζει την πλάτη απέναντι σε όλες τις προκλήσεις και αφήνει απροστάτευτους τους πιο ευάλωτους συμπολίτες μας. Σε μια περίοδο πολλαπλής πίεσης –ακρίβεια, δημογραφικό πρόβλημα, στεγαστική κρίση, υποχώρηση του διαθέσιμου εισοδήματος– ο προϋπολογισμός του 2026 όχι μόνο δεν ενισχύει την κοινωνική προστασία, αλλά τη συρρικνώνει δραματικά.
Η κυβέρνηση μιλάει για «δημοσιονομική υπευθυνότητα», «αύξηση επενδύσεων» και «ενίσχυση των πολιτών», στην πραγματικότητα, όμως, η επιλογή της είναι σαφής. Λιγότερα για τους πολλούς, περισσότερα για τους λίγους. Μειωμένη στήριξη για οικογένειες, συνταξιούχους, νέους και εργαζομένους και ταυτόχρονη εύνοια προς τα ήδη ισχυρά οικονομικά συμφέροντα. Το κοινωνικό κράτος αποδομείται συστηματικά και αποφασιστικά.
Τα οικογενειακά επιδόματα μειώνονται κατά 635 εκατ. ευρώ – σχεδόν 47,6%. Σε μια χώρα που βιώνει δημογραφική κατάρρευση, ο μισός σχεδόν προϋπολογισμός για οικογένειες εξαφανίζεται.
Το Ελάχιστο Εγγυημένο Εισόδημα, τελευταίο δίχτυ προστασίας για όσους ζουν σε ακραία φτώχεια, μειώνεται κατά 307 εκατ. ευρώ.
Το επίδομα στέγασης συρρικνώνεται κατά 110 εκατ. ευρώ, ενώ τα ενοίκια έχουν εκτοξευθεί. Ακόμη και το επίδομα γέννησης μειώνεται κατά 5 εκατ. ευρώ, την ώρα που η ΝΔ διατυμπανίζει πως τάχα έχει σχέδιο για την αντιμετώπιση του Δημογραφικού.
Η Ελλάδα βρίσκεται στις τελευταίες θέσεις στον ευρωπαϊκό χάρτη κοινωνικών δικαιωμάτων:
– 25η στα οικογενειακά επιδόματα,
– 24η στα αναπηρικά,
– 23η στα επιδόματα φτώχειας,
– 17η στα στεγαστικά.
– Το 66,8% των πολιτών δηλώνει ότι δεν μπορεί να τα βγάλει πέρα, το 43,9% δεν μπορεί να ανταποκριθεί σε έκτακτη αλλά αναγκαία δαπάνη, το 11,2% δεν μπορεί να εξασφαλίσει βασική διατροφή κάθε δεύτερη ημέρα, το 42,8% αδυνατεί να πληρώσει λογαριασμούς, ενοίκια ή δόσεις δανείων.
Ακόμη πιο δραματική η εικόνα στους συμπολίτες μας με αναπηρίες, όπου ένας στους δύο διαθέτει μηνιαίο ατομικό εισόδημα έως 385 ευρώ και εμφανίζει μεγάλη ή και πλήρη αδυναμία κάλυψης των βασικών εξόδων στέγασης. Τη στιγμή που η ακρίβεια πλήττει δυσανάλογα τους συμπολίτες μας με αναπηρίες, που αντιμετωπίζουν πρόσθετα έξοδα για υπηρεσίες, μετακίνηση και εξοπλισμό, η κυβέρνηση αυξάνει τις παροχές μόλις κατά 1,5%. Το αναπηρικό κίνημα ζητά διαχρονικά προστασία κατοικίας, μείωση ΦΠΑ σε αναγκαία βοηθήματα, ενίσχυση μετακίνησης, αύξηση επιδομάτων. Η κυβέρνηση αδιαφορεί.
Την ίδια ώρα, η υπερ-επιβάρυνση για στέγη για την πλειοψηφία των συμπολιτών μας φτάνει το 28,9%. Για τα μονοπρόσωπα νοικοκυριά εκτοξεύεται στο 65,1%, ενώ το 82% των νέων 16 – 29 ετών εξακολουθεί να ζει με τους γονείς του στο παιδικό δωμάτιο, επειδή η αγορά κατοικίας έχει γίνει άπιαστο όνειρο και τα ενοίκια απρόσιτα. Σε αυτήν την κρίση, η κυβέρνηση απαντά με μια επιστροφή ενοικίου 20 ευρώ τον μήνα σε μια χώρα με μέσο ενοίκιο τα 404 ευρώ, με διοχέτευση 1,75 δισ. ευρώ στις τράπεζες και όχι στους νέους ανθρώπους για αγορά πρώτης κατοικίας και φιλέτα του Δημοσίου δώρο σε εργολάβους, αντί για πραγματική κοινωνική κατοικία.
Απέναντι σε αυτήν την πραγματικότητα, εμείς συνεχίζουμε να αγωνιζόμαστε και καταθέτουμε συγκεκριμένες προτάσεις για τη στήριξη των νοικοκυριών, τη μείωση άδικων φόρων, την ενίσχυση των κοινωνικών δαπανών, για ισχυρό κοινωνικό κράτος, πολιτικές στέγης, προστασία της εργασίας, ισχυρό δημόσιο σύστημα παιδείας και υγείας.
Κοινωνική συνοχή χωρίς κοινωνικό κράτος δεν υπάρχει.
Κοινωνική συνοχή με κυβέρνηση Μητσοτάκη δεν υπάρχει.
