Διαβάζοντας και παρακολουθώντας τα πολυάριθμα αφιερώματα για τα 30 χρόνια από τη θλιβερή επέτειο του επεισοδίου των Ιμίων, που άφησε πίσω του τις «γκρίζες ζώνες» και τρεις έλληνες νεκρούς, η σύγχυση που υπήρξε τότε αποκαλύπτεται σε όλο της το μεγαλείο.
Αυτό που προκαλεί την πλέον αλγεινή εντύπωση είναι ότι κανείς από τους ζώντες σήμερα πρωταγωνιστές δεν έχει το θάρρος για μια, έστω καθυστερημένη, αυτοκριτική. Όλοι θεωρούν ότι έκαναν το καλύτερο που μπορούσαν και ότι απλώς οι άλλοι είναι αυτοί που δεν μπόρεσαν να ανταποκριθούν στις δύσκολες συνθήκες.
Δυστυχώς, η ίδια αντίληψη επικρατούσε και στους κατ’ εξοχήν χειριστές της υπόθεσης, πολιτικούς κυρίως, που δεν βρίσκονται σήμερα στη ζωή. Τα Ίμια θα συνεχίσουν να αποτελούν ένα μελανό σημείο της σύγχρονης ελληνικής ιστορίας, καθώς η αδυναμία και η ανεπάρκεια του πολιτικού προσωπικού, σε συνδυασμό με την κομματικοποίηση και την παρακμή της στρατιωτικής ηγεσίας, και, γενικότερα, η επικράτηση της αντίληψης ότι ο καθένας μπορεί να κάνει ό,τι θέλει, χωρίς κανέναν έλεγχο και κεντρικό συντονισμό, οδήγησαν σε αυτήν τη σοβαρή ήττα για την Ελλάδα, που τη βαραίνει μέχρι σήμερα.
Δυστυχώς, παρά τα μεγάλα λόγια, κανείς δεν πιστεύει ότι τα παθήματα του 1996 έγιναν μαθήματα, ακόμη και για την Ελλάδα του 2026.
Διαβάστε τα άρθρα της στήλης “ΥΠΟΥΡΓΕΙΟ Εξωφρενικών” ΕΔΩ
