Η τακτική της Άγκυρας δεν αλλάζει, απλώς μεταφέρεται ανάλογα με τους σχεδιασμούς: από το γαλάζιο του Αιγαίου στο πράσινο της θρακικής γης.
Η Τουρκία το πάει σταθερά, βήμα – βήμα, αμφισβητώντας πλέον ανοιχτά τα ελληνικά κυριαρχικά δικαιώματα ακόμα και στα χερσαία σύνορα στον Έβρο. Η πρόσφατη είδηση ότι η τουρκική πλευρά κατέθεσε ρηματική διακοίνωση, ισχυριζόμενη ότι η κατασκευή του ελληνικού φράχτη σε επτά διαφορετικά σημεία του κεντρικού τομέα –συνολικού μήκους περίπου 5 χλμ.– γίνεται σε δικό της έδαφος, δεν πέφτει ως κεραυνός εν αιθρία. Είναι το αναμενόμενο αποτέλεσμα μιας διαρκούς τουρκικής πίεσης, που βρίσκει πάτημα κάθε φορά που η Αθήνα διστάζει να επιβάλει τετελεσμένα.
Η ουσία της διαφοράς δεν βρίσκεται φυσικά στο ίδιο το συρματόπλεγμα ή στα σίδερα της περιφράξεως. Βρίσκεται στη γραμμή των συνόρων.
Ο Έβρος είναι ένα ζωντανό, φυσικό σύνορο, η κοίτη του οποίου μετακινείται με την πάροδο των δεκαετιών. Σε αυτά τα επτά επίμαχα σημεία, η μόνιμη κατασκευή είχε μείνει πίσω όχι λόγω κάποιου τεχνικού κολλήματος, αλλά εξαιτίας της φοβικής αντιμετώπισης και των τουρκικών ενστάσεων. Αυτή η διστακτικότητα της ελληνικής πλευράς άνοιξε την όρεξη των γειτόνων, δίνοντάς τους το θάρρος να εγείρουν αξιώσεις και να ζητούν ουσιαστικά την αναθεώρηση της συνοριακής γραμμής.
Τα πράγματα περιπλέχθηκαν όταν, το 2024, οι ελληνικές αρχές προχώρησαν στην αντικατάσταση των παλαιών αναλογικών καταγραφών του 1926 με σύγχρονη ψηφιακή χαρτογράφηση. Η νέα αποτύπωση έδειξε αποκλίσεις, οδηγώντας σε τεχνικό έλεγχο.
Για ένα διάστημα, η κυβέρνηση στην Αθήνα εξέτασε ακόμα και τη λύση ενός προσωρινού, μετακινούμενου εμποδίου, για να μην προκληθεί η Άγκυρα πριν λυθεί το θέμα. Ευτυχώς, τους τελευταίους μήνες, η στάση αυτή άλλαξε.
Η απόφαση να προχωρήσει η κατασκευή μόνιμης υποδομής με θεμελίωση πάνω στη χάραξη των ελληνικών χαρτών ήταν η μόνη επιβεβλημένη επιλογή.
Η επέκταση του έργου, που ξεκίνησε το 2023 και ολοκληρώθηκε στις αρχές του 2025, αποτέλεσε το άμεσο δίδαγμα από την υβριδική κρίση του 2020, όταν χιλιάδες παράνομοι μετανάστες επιχείρησαν μαζική εισβολή.
Από τότε, ο φράχτης, με τις κάμερες και τα τεχνολογικά συστήματα επιτήρησης, έγινε το βασικότερο όπλο αποτροπής.
Όμως, η πρόσφατη τουρκική διαμαρτυρία επιχειρεί να εντάξει τον φράχτη στη μακρά αλυσίδα των «ελληνοτουρκικών διαφορών». Στην πραγματικότητα, πρόκειται για άλλη μια μονομερή τουρκική απαίτηση. Ο Έβρος παραμένει η πρώτη γραμμή της εθνικής μας άμυνας και κάθε υποχώρηση, ακόμα και για λίγα μέτρα γης, στέλνει το λάθος μήνυμα σε μια Άγκυρα που καιροφυλακτεί.
Όταν η Ελλάδα ακολουθεί πολιτική κατευνασμού, ο γείτονας αποθρασύνεται.
Φωτό: ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΠΑΠΑΜΗΤΣΟΣ/ΓΡΑΦΕΙΟ ΤΥΠΟΥ ΠΡΩΘΥΠΟΥΡΓΟΥ/EUROKINISSI
