Εθελοντές, πυροσβέστες και τραπεζίτες: Οι δύο όψεις της κοινωνίας μας
Βλέπουμε τις τελευταίες μέρες, στα τηλεοπτικά ρεπορτάζ από τις φωτιές, εθελοντές και πυροσβέστες να δίνουν μάχη με τις φλόγες, να κινδυνεύουν να καούν ζωντανοί για να σώσουν σπίτια που κινδυνεύουν να γίνουν παρανάλωμα. Σε ένα περιστατικό, μάλιστα, είδαμε εθελοντές να έχουν ανέβει στη σκεπή φλεγόμενου σπιτιού και να σπάνε τα κεραμίδια για να σβήσουν τη φωτιά που είχαν πάρει τα δοκάρια που στήριζαν τη στέγη.
Αυτοθυσία, αλτρουισμός, ανθρωπιά, ευσυνειδησία, αγάπη για τον άγνωστο συνάνθρωπο… Ό,τι και να πούμε για να χαρακτηρίσουμε την πράξη τους είναι λίγο, ελάχιστο. Το μεγαλείο της ψυχής τους, ανυπέρβλητο, εντυπωσιακό, τεράστιο. Και αν οι πυροσβέστες το κάνουν γιατί είναι η δουλειά τους, την οποία κάνουν υποδειγματικά και με απόλυτη ευσυνειδησία, οι εθελοντές παραδίδουν μαθήματα ανθρωπιάς και συμπαράστασης, που αξίζουν κάθε τιμή και κάθε έπαινο.
Διαβάστε επίσης: Δύει το άστρο του Μητσοτάκη
Από τη μία πλευρά, λοιπόν, έχουμε τους πραγματικούς ανθρώπους, που προσπαθούν, χωρίς καμιά αμοιβή, χωρίς κανένα όφελος, να σώσουν τα σπίτια των συνανθρώπων τους, γιατί δεν αντέχουν να βλέπουν ανθρώπους να χάνουν τις περιουσίες τους και να μένουν στον δρόμο από τη μία στιγμή στην άλλη. Έχουν αισθήματα οι άνθρωποι αυτοί, έχουν περιεχόμενο, ηθικό υπόβαθρο, ανάστημα.
Αυτή είναι η μία πλευρά της κοινωνίας, αυτή που μας γεμίζει ελπίδα, που μας δείχνει ότι υπάρχουν ακόμα άνθρωποι.
Υπάρχει όμως και η άλλη πλευρά, η μαύρη, η αποτρόπαια, η φρικιαστική.
Απ’ την κοινωνία των ανθρώπων περνάμε στην κοινωνία των αρπακτικών, των αποκτηνωμένων, των παλιανθρώπων.
Γιατί τη στιγμή που κάποιοι πέφτουν στις φλόγες για να σώσουν τα σπίτια συνανθρώπων τους, την ίδια στιγμή κάποιοι άλλοι αρπάζουν τα σπίτια άλλων, ταλαίπωρων ανθρώπων με τους πλειστηριασμούς και πετάνε στον δρόμο άρρωστους, πολύτεκνους, ανάπηρους, δυστυχισμένους, χωρίς οίκτο, χωρίς συμπόνοια, χωρίς ίχνος ανθρωπιάς. Οι εθελοντές, χωρίς να έχουν κανένα όφελος, χωρίς να ζητούν λεφτά, σώζουν περιουσίες με κίνδυνο της ζωής τους. Οι τραπεζίτες και οι διεθνείς «κόρακες», με τους οποίους συνεταιρίστηκαν, αρπάζουν περιουσίες που έγιναν με αίμα, αντί πινακίου φακής, για να πάρουν μερικά χιλιάρικα στον πλειστηριασμό, και αν τα πάρουν. Όμως, την παλιανθρωπιά την κάνουν. Πετάνε τον κόσμο στον δρόμο, ασχέτως αν καταφέρνουν να ξεπουλήσουν το σπίτι του.
Αυτή είναι η σύγχρονη ελληνική πραγματικότητα. Το φως με το σκοτάδι παλεύουν αενάως, το καλό με το κακό, οι άγγελοι με τους δαίμονες.
Από τη μία οι πραγματικοί άνθρωποι, που θυσιάζονται για τον συνάνθρωπο, και από την άλλη τα σκυλιά, οι ύαινες, που κατασπαράζουν τον διπλανό τους, που ζουν για να του πάρουν το σπίτι, που δεν λογαριάζουν αν είναι άρρωστος, γέρος, ανάπηρος.
Αλήθεια, πόσο καλύτερη θα ήταν η κοινωνία αν ήμασταν όλοι σαν τους εθελοντές; Αν νοιαζόμασταν για τον διπλανό μας και δεν κοιτάζαμε να τον… φάμε, να τον εκμεταλλευθούμε, να τον εκμηδενίσουμε;
Τέτοια κοινωνία, όμως, δεν πρόκειται να υπάρξει, αν δεν εκλείψουν τα ανθρωπόμορφα κτήνη που υποδύονται τους τραπεζίτες, τους κλητήρες, τους δικηγόρους και φυσικά τους υπουργούς αλλά και τους δικαστές. Γιατί το καλό δεν θέλει ούτε νομοθεσία ούτε διαδικασία για να γίνει. Γίνεται από μόνο του, γιατί υπάρχει η αγαθή προαίρεση, η βούληση, η καλοσύνη. Αντίθετα, το κακό θέλει διαδικασίες, θέλει νομοθετήματα, θέλει δικαστική συνδρομή, θέλει πολλά. Γιατί το κακό πρέπει να υποστηριχθεί και το απόλυτο κακό, που είναι το ξεσπίτωμα μιας οικογένειας, πρέπει να είναι… δεμένο από κάθε πλευρά. Και αυτοί που το διαπράττουν ελαφρά τη καρδία θέλουν να μη ρισκάρουν τίποτα, να μην κινδυνεύσουν καθόλου. Αντίθετα, οι εθελοντές δεν λογαριάζουν τον κίνδυνο μπροστά στο μεγάλο καλό που πάνε να κάνουν. Γιατί οι μεν νοιάζονται μόνο για το τομάρι τους, ενώ οι δε νοιάζονται για τον διπλανό, για τον πλησίον, και δεν τους νοιάζει αν θα πάθουν κάτι. Γιατί πιστεύουν ότι, επειδή κάνουν το καλό, θα έχουν την ανάλογη βοήθεια και δεν θα πάθουν τίποτα, αντίθετα, εκείνοι που κάνουν το κακό φοβούνται, γιατί έχουν επίγνωση ότι κάνουν το χειρότερο και περιμένουν τον πέλεκυ της Θείας Δίκης, αφού γνωρίζουν ότι όποιος σπέρνει ανέμους θερίζει θύελλες…
Εμείς με ποιους είμαστε; Με ποιους θα συμπορευτούμε; Με τους εθελοντές ή με τους άλλους; Στο χέρι μας είναι να διαλέξουμε. Και να χτίσουμε την κοινωνία που μας αξίζει…
ΤΟ ΠΑΡΟΝ
