Εκπαίδευση: Η μαγική εικόνα των διορισμών και ο κυνικός εμπαιγμός της κυβέρνησης
Η κυβερνητική προπαγάνδα γύρω από την Παιδεία συνεχίζει να χτίζει μια μαγική εικόνα, επιχειρώντας να πουλήσει ελπίδα πάνω στα ερείπια του δημόσιου σχολείου. Οι πανηγυρισμοί της υπουργού Παιδείας Σοφίας Ζαχαράκη για 5.500 νέους μόνιμους διορισμούς εκπαιδευτικών αποτελούν μνημείο πολιτικού θράσους.
Η πραγματικότητα είναι αμείλικτη: Οι προσλήψεις αυτές δεν καλύπτουν ούτε καν τα κενά που δημιουργούνται από τις ετήσιες συνταξιοδοτήσεις. Η πολυδιαφημισμένη προεκλογική δέσμευση της κυβέρνησης για 10.000 διορισμούς ετησίως έχει εξελιχθεί σε ένα ακόμα κενό γράμμα, την ώρα που επιστήμες αιχμής, όπως η Πληροφορική, αντιμετωπίζονται με σκανδαλώδη περιφρόνηση, λαμβάνοντας τον αστείο και προσβλητικό αριθμό των μόλις 68 θέσεων.
Τα νούμερα που επικαλείται το υπουργείο για την πενταετία 2020 – 2025 συνιστούν συνειδητή παραπλάνηση. Η διαρκής επίκληση των 48.653 προσλήψεων καταρρέει μόλις τεθεί υπό το πρίσμα της κοινής λογικής. Σύμφωνα με συνδικαλιστικούς φορείς και τοπικούς συλλόγους, το εκπαιδευτικό σύστημα δεν μεγαλώνει, απλώς ανακυκλώνεται. Οι νέοι διορισμοί μετά βίας ισοφαρίζουν τους εκπαιδευτικούς που αποχωρούν κάθε χρόνο, χωρίς να δημιουργείται κανένα απολύτως πλεόνασμα. Οι αιτήσεις για τους περίπου 5.500 μόνιμους διορισμούς συνιστούν σταγόνα στον ωκεανό των τεράστιων λειτουργικών αναγκών των σχολείων.
Ο απόλυτος κυβερνητικός φαρισαϊσμός αποκαλύπτεται όταν η ηγεσία του υπουργείου εργαλειοποιεί στατιστικές για να κρύψει το πρόβλημα κάτω από το χαλί. Η επίκληση των ευρωπαϊκών δεικτών, που εμφανίζουν την Ελλάδα με δήθεν ιδανική αναλογία 8,2 έως 8,7 μαθητών ανά δάσκαλο στην πρωτοβάθμια και 8,3 έως 10 στη δευτεροβάθμια εκπαίδευση, αποτελεί ευθεία προσβολή της νοημοσύνης εκπαιδευτικών, μαθητών και γονέων. Αυτή η γενική στατιστική είναι απολύτως πλασματική, καθώς αλλοιώνεται από τα δεκάδες μονοθέσια ή ολιγοθέσια σχολεία της νησιωτικής και ορεινής Ελλάδας.
Η ζοφερή αλήθεια των αστικών κέντρων είναι ότι οι μαθητές στοιβάζονται σε τμήματα των 25 και 27 ατόμων. Αν εξετάσει κανείς τις επιμέρους ειδικότητες, η εικόνα γίνεται εφιαλτική: Η αναλογία στα βασικά μαθήματα εκτοξεύεται, με τους φιλόλογους να αντιστοιχούν σε 1 προς 27 μαθητές και τους μαθηματικούς σε 1 προς 72. Στην πολύπαθη Πληροφορική, η κατάσταση ξεφεύγει από κάθε λογική, αγγίζοντας το τραγικό 1 προς 215.
Αυτή η συστηματική, κυνική απαξίωση έχει αφήσει τους ίδιους τους εκπαιδευτικούς να σηκώνουν το βάρος της δημόσιας εκπαίδευσης ολομόναχοι. Οι υποσχέσεις μένουν στα χαρτιά, το ανθρώπινο δυναμικό συρρικνώνεται ουσιαστικά και το αποκορύφωμα της κυβερνητικής αναλγησίας είναι η ντροπιαστική καθημερινότητα στα σχολεία. Οι εκπαιδευτικοί αναγκάζονται να βάζουν το χέρι στη δική τους τσέπη για να αγοράσουν από τη βασική γραφική ύλη μέχρι τα στοιχειώδη αναλώσιμα για να μπορέσουν να κάνουν μάθημα. Δεν μιλάμε πλέον για διαχειριστική ανεπάρκεια, αλλά για μια στοχευμένη πολιτική επιλογή πλήρους απαξίωσης του δημόσιου σχολείου.
