–Ο κρίσιμος ρόλος που μπορεί να διαδραματίσει για τη συγκρότηση κυβέρνησης συνεργασίας
Η Ιστορία έχει την επίμονη συνήθεια να επαναλαμβάνεται, προσφέροντας χρηστικά μαθήματα σε εκείνους που διατηρούν τη διάθεση, τη μεθοδικότητα και τη… γενναιότητα να τη διαβάζουν, να τη μελετούν, να την κατανοούν.
Καθώς η τρέχουσα εκδοχή της Ελλάδας οδεύει προς τις επικείμενες βουλευτικές εκλογές, που θα σηματοδοτήσουν το κλείσιμο του κύκλου της οκταετούς, αυτοδύναμης διακυβέρνησης του Κυριάκου Μητσοτάκη, με… απορία για τα δεδομένα τα οποία θα διαμορφωθούν, ως συνέπεια της ετυμηγορίας της κάλπης, και με… περιέργεια για την καινούρια ισορροπία ισχύος που θα προκύψει, είναι οφθαλμοφανές ότι η χώρα μας επανέρχεται στις… εργαστηριακές της ρυθμίσεις, που ενεργοποιούνται κάθε φορά που διέρχεται κρίση.
Και στη σημερινή συγκυρία η κρίση προβάλλει ως βαθιά, σύνθετη, πολυδιάστατη και πολυπαραγοντική, καθηλώνοντας την Ελλάδα σε μια φθοροποιό παρακμή.
Οι εργαστηριακές αυτές ρυθμίσεις αφορούν την αναζήτηση σχημάτων πλειοψηφίας που θα κληθούν να προσφέρουν λύσεις και διεξόδους μέσα από κυβερνήσεις συνεργασίας, από τη στιγμή που η αυτοδύναμη κυριαρχία της τελευταίας οκταετίας δεν δικαίωσε τις μεγάλες προσδοκίες των πολιτών και δεν επούλωσε τις βαθιές πληγές που άνοιξε στο σώμα της ελληνικής κοινωνίας και στον εθνικό κορμό η μεγάλη και αχρείαστη περιπέτεια της περιόδου της εθνικής καταστροφής των Μνημονίων.
Η γενική αίσθηση των πραγμάτων οδηγεί στην εκτίμηση ότι, εφόσον η Νέα Δημοκρατία, ως πρώτη πολιτική δύναμη, κινηθεί σε ποσοστά κάτω από το 30%, πολύ περισσότερο αν κινηθεί σε ποσοστά κάτω από το 25% –με αποτέλεσμα στη δεύτερη περίοδο να μην ενεργοποιηθεί το bonus των 50 εδρών–, η αναγκαία σταθερότητα και αποτροπή της αστάθειας θα επιδιωχθεί μέσα από τη συγκρότηση κυβέρνησης συνεργασίας, χωρίς η χώρα να οδηγηθεί σε δεύτερη εκλογική αναμέτρηση.
Σε μια τέτοια περίπτωση, το πρόσωπο που αναμένεται να διαδραματίσει καθοριστικό ρόλο για την υπέρβαση του αδιεξόδου και τη συγκρότηση μιας κυβέρνησης συνεργασίας, η οποία θα αναλάβει να «τρέξει» τη χώρα τα επόμενα χρόνια, είναι ο Ευάγγελος Βενιζέλος. Ο τελευταίος έχει επιλέξει να αποστασιοποιηθεί διακριτικά από τον δημόσιο διάλογο τους τελευταίους μήνες, ώστε την κατάλληλη στιγμή να μην είναι περιστοιχισμένος από φορτίσεις και να διαθέτει μεγαλύτερη άνεση τακτικών χειρισμών και παρεμβάσεων.
Ο πρώην πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ διατηρεί ακέραιη την εκτίμηση του συστήματος εντός και εκτός χώρας, ενώ ο πρωταγωνιστικός ρόλος που είχε σε δύο κυβερνήσεις συνεργασίας την επώδυνη περίοδο της εθνικής κρίσης των Μνημονίων, στην κυβέρνηση υπό τον Λουκά Παπαδήμο και σε εκείνη υπό τον Αντώνη Σαμαρά, τον εξοπλίζει με την κατάλληλη και ζητούμενη… τεχνογνωσία.
Ο Ευάγγελος Βενιζέλος διατηρεί την ευχέρεια να συνομιλεί οριζόντια με το πολιτικό σύστημα, ως κατ’ εξοχήν πρεσβευτής της στρατηγικής θεώρησης και των αξιών του μεσαίου χώρου.
Η Νέα Δημοκρατία τον αποδέχεται, το ΠΑΣΟΚ τον λατρεύει, ο Αλέξης Τσίπρας τον σέβεται. Η πολιτική ηγεσία στην Ευρωπαϊκή Ένωση θα αισθάνεται απόλυτα ασφαλής για τις τύχες της Ελλάδας με εκείνον σε ρόλο… σκηνοθέτη της κυβέρνησης συνεργασίας που θα διαδεχθεί μετεκλογικά τον Κυριάκο Μητσοτάκη. Και ο αμερικανικός παράγοντας επίσης εκτιμά ότι διά χειρός Ευάγγελου Βενιζέλου θα αποτραπούν… αστοχίες στην ομαλή διαδοχή του συστήματος Κυριάκου Μητσοτάκη από ένα άλλο.
Ο πρώην πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ και… συγκυβερνήτης του Αντώνη Σαμαρά στη διακυβέρνηση του τόπου την περίοδο 2012 – 2015 έδειξε… χαρακτήρα, όταν δεν δίστασε το προηγούμενο διάστημα να αναδείξει τις ευθύνες της στενής ομάδας εξουσίας γύρω από τον Κυριάκο Μητσοτάκη στο Μέγαρο Μαξίμου για την υποβάθμιση της ποιότητας των θεσμών και της λειτουργίας της δημοκρατίας στη χώρα μας και για μια σειρά από σκανδαλώδεις υποθέσεις διαφθοράς, οι οποίες αμαύρωσαν την εικόνα της σύγχρονης Ελλάδας στο εξωτερικό, ειδικά σε επίπεδο ευρωπαϊκής κοινής γνώμης.
Με αυτή την «προίκα» παρέμβασης κέρδισε και τους παραδοσιακούς ψηφοφόρους της Νέας Δημοκρατίας, εκείνους που γύρισαν την πλάτη στο «κόμμα του Κυριάκου Μητσοτάκη», όπως επικριτικά το περιγράφει ο Αντώνης Σαμαράς, δεν ψήφισαν την ιστορική παράταξη της Κεντροδεξιάς στις ευρωεκλογές του 2024, συρρικνώνοντάς τη στον μικρότερο αριθμό ψήφων της ιστορίας της, από το 1974 μέχρι σήμερα.
