–Ένα κύκλωμα που δίνει άδειες στους κομπογιαννίτες και στερεί ειδικότητες από διακεκριμένους χειρουργούς
Του
ΝΙΚΟΥ ΣΤΡΑΒΕΛΑΚΗ,
Οικονομολόγου του Εθνικού και Καποδιστριακού Πανεπιστημίου Αθηνών
Η ελληνική κοινωνία, δικαιολογημένα, έχει συγκλονιστεί με τον τρόπο που κατέληξε ο Γιώργος Μαζωνάκης. Η συντριπτική πλειοψηφία του κόσμου δεν μπορεί να πιστέψει το πώς, πού και από ποιους παρέχονται ιατρικές υπηρεσίες εν έτει 2026.
Στο κέντρο της συζήτησης έχει βρεθεί ο μηχανισμός αδειοδότησης και ελέγχου ιδιωτικών ιατρείων. Η διαδικασία ξεκινά με την κατάθεση φακέλου με πτυχία, χώρο, μηχανήματα και παρεχόμενες υπηρεσίες στον οικείο ιατρικό σύλλογο. Ακολουθεί αυτοψία στον χώρο εγκατάστασης και, αν επιβεβαιωθεί ο φάκελος, στέλνεται εισήγηση στην οικεία περιφέρεια, ώστε να εκδώσει τη σχετική άδεια. Στη συνέχεια, ο ιατρικός σύλλογος υποχρεούται να διεξαγάγει ελέγχους, είτε κατόπιν καταγγελίας είτε αυτεπάγγελτα, ώστε να εξασφαλίζεται ότι ο κάτοχος της άδειας γιατρός λειτουργεί στο πλαίσιο της άδειας που έχει λάβει.
Εύλογα, λοιπόν, όσον αφορά τον θάνατο του Γιώργου Μαζωνάκη ελέγχονται ποινικά οι παρέχοντες τις ιατρικές υπηρεσίες, καθώς και οι ιατρικές πράξεις που έλαβαν χώρα σε ιδιωτικό ιατρείο. Παράλληλα, στο κέντρο της κριτικής βρίσκεται και ο Ιατρικός Σύλλογος Αθήνας για τους ελέγχους που διεξήγαγε. Περιέργως, όμως, δεν ελέγχεται η θεσμοθετημένη διαδικασία αδειοδότησης ούτε ο ρόλος του κράτους στον έλεγχο της διαδικασίας αυτής.
Το λέω αυτό γιατί το πρόβλημα των διαδικασιών επαγγελματικής πιστοποίησης και αδειοδότησης στον κλάδο των υπηρεσιών υγείας πάσχει πολλαπλά. Όπως θα εξηγήσω παρακάτω, το ίδιο σύστημα που δίνει άδειες σε κομπογιαννίτες αφαιρεί αυθαίρετα άδειες εξάσκησης επαγγέλματος από καταξιωμένους χειρουργούς, χρησιμοποιώντας αστείες δικαιολογίες.
Ο γιατρός που με χειρούργησε πριν από 13 χρόνια στο Ωνάσειο για ανευρυσματική διάταση αορτής και μου έσωσε τη ζωή, ο Ανδρέας Μπαϊρακτάρης, ταλαιπωρείται από το 2015 εξαιτίας μιας εξωφρενικής απόφασης της Περιφέρειας Αττικής.
Ο γιατρός είχε λάβει την ειδικότητα της Καρδιοχειρουργικής στη Γερμανία, όπου είχε ήδη 8.800 επεμβάσεις, και προσλήφθηκε τον Οκτώβριο του 2010 από το Ωνάσειο Καρδιοχειρουργικό Κέντρο ως Διευθυντής της Α’ Καρδιοχειρουργικής Κλινικής και της Μονάδας Μεταμοσχεύσεων, σύμφωνα με το ΦΕΚ 1593/Β/2011. Εργάστηκε εκεί επί πέντε χρόνια και πραγματοποίησε συνολικά 1.461 επεμβάσεις. Μία από αυτές ήταν και η δική μου.
Αίφνης, τον Μάιο του 2015 αμφισβητήθηκε η επαγγελματική αναγνώριση της ειδικότητάς του, την οποία είχε αποκτήσει στη Γερμανία. Ο ίδιος προσκόμισε τα σχετικά δικαιολογητικά και επικαλέστηκε την ευρωπαϊκή νομοθεσία για την αναγνώριση των επαγγελματικών προσόντων και ειδικότερα την Οδηγία 2005/36/ΕΚ. Η Νομική Υπηρεσία της Περιφέρειας Αττικής, εξετάζοντας την υπόθεση, γνωμοδότησε υπέρ της αναγνώρισης της ειδικότητάς του. Πριν, όμως, ολοκληρωθεί η διοικητική διαδικασία και εκδοθεί η τελική απόφαση της Περιφέρειας, ο τότε πρόεδρος του Ιατρικού Συλλόγου Αθηνών (ο κ. Πατούλης ήταν και τότε) απέστειλε προς τον πρόεδρο του Ωνασείου Καρδιοχειρουργικού Κέντρου έγγραφο (το υπ’ αριθ. Πρωτ. 5501/04.09.2015) στο οποίο αναφερόταν:
«Θεωρούμε αυτονόητο ότι ο ως άνω ιατρός απόσχει μέχρι την έκδοση ως άνω απόφασης αναγνώρισης του τίτλου της ειδικότητάς του από την εκτέλεση οποιασδήποτε ιατρικής πράξης που εμπίπτει στην Χειρουργική Θώρακος».
Μετά το έγγραφο αυτό, το Ωνάσειο Καρδιοχειρουργικό Κέντρο επέβαλε στον γιατρό αναστολή από την άσκηση των συγκεκριμένων καθηκόντων. Και τότε συνέβη κάτι που προκαλεί ακόμη μεγαλύτερα ερωτήματα. Τον Δεκέμβριο του 2015, η Περιφέρεια Αττικής γνωστοποίησε στον γιατρό ότι δεν μπορούσε να τύχει αυτόματης αναγνώρισης της γερμανικής ειδικότητάς του και ότι η υπόθεσή του υπαγόταν, κατά την άποψη της διοίκησης, στο γενικό σύστημα αναγνώρισης, δηλαδή απαιτούσε ουσιαστική σύγκριση της εκπαίδευσης και της ειδικότητάς του με την αντίστοιχη ελληνική.
Η «ουσιαστική» αυτή σύγκριση δεν έγινε ποτέ. Ο γιατρός, δηλαδή, δεν οδηγήθηκε σε μια διαδικασία κατά την οποία συγκρίθηκε αναλυτικά η γερμανική εκπαίδευσή του με την ελληνική, ώστε να προσδιοριστούν συγκεκριμένες και πραγματικές ουσιώδεις διαφορές και, εφόσον υπήρχαν, να εξεταστεί ο κατάλληλος τρόπος αντιστάθμισής τους. Αντί γι’ αυτό, η διοικητική διαδικασία κατέληξε στην ουσιαστική αμφισβήτηση της ειδικότητας ενός γιατρού ο οποίος, μέχρι τότε, είχε ήδη εργαστεί επί πέντε χρόνια στην Ελλάδα ως καρδιοχειρουργός και είχε πραγματοποιήσει 1.461 επεμβάσεις στο Ωνάσειο Καρδιοχειρουργικό Κέντρο.
Όλα αυτά τα λέω γιατί είναι καιρός να σταματήσει το κρυφτούλι με τον ιατρικό σύλλογο, την περιφέρεια και ένα κάρο φορείς που δυσκολευόμαστε να θυμηθούμε το όνομά τους. Το κράτος να αναλάβει τις ευθύνες του. Ακόμα και ένα μικρό παιδί καταλαβαίνει ότι τόσο στην περίπτωση των κομπογιαννιτών του Κολωνακίου όσο και στην περίπτωση του διακεκριμένου καρδιοχειρουργού, ο οποίος υπόκειται σε όλα αυτά τα βάσανα, υπάρχουν κυκλώματα συμφερόντων που λυμαίνονται τον χώρο. Άλλοτε δίνουν άδειες σε αυτούς που δεν τις δικαιούνται και άλλοτε τις στερούν από ανθρώπους που μπορούν να προσφέρουν – και στις δύο περιπτώσεις αυτό είναι σε βάρος της δημόσιας υγείας. Είναι καιρός να σταματήσει…
