Ειρωνείες για την ευρωομάδα του ΣΥΡΙΖΑ
[Ανάλεκτα]
Το ότι δεν πολυσυμπαθούν ο ένας τον άλλον –στην καλύτερη αδιαφορούν– ήταν και είναι κοινό μυστικό από τον Ιούνη του 2014, μετά τις ευρωεκλογές, όταν και εξελέγησαν οι τέσσερις που αποτελούν την ευρωομάδα του ΣΥΡΙΖΑ στις Βρυξέλλες. Στην περίπτωσή τους, πάντως, ισχύει η παροιμία «ήταν στραβό το κλήμα, το έφαγε κι ο γάιδαρος…».
Τα απανωτά επεισόδια στο κόμμα, οι ανοιχτές εμφύλιες συρράξεις, τα δημόσια… ξεκατινιάσματα, τα εξώδικα, οι μηνύσεις, οι αποχωρήσεις, οι διασπάσεις και όλα όσα ζήσαμε –άλλοτε ευτράπελα και τις περισσότερες φορές τραγικά– μέσα σε 18 μήνες από ένα κόμμα που πρόσφατα κυβέρνησε με πλειοψηφία 37% και στη συνέχεια ήταν αξιωματική αντιπολίτευση με ποσοστό 32% ήταν αναμενόμενο ότι θα άφηναν στην αφάνεια το πραγματικό κλίμα που υπήρχε στην ευρωομάδα στις Βρυξέλλες.
Τελικά, το τελευταίο χρονικό διάστημα η πολιτική ρευστότητα, αφενός, και οι πολιτικές ζυμώσεις, αφετέρου, έφεραν στην επιφάνεια την απογοητευτική εικόνα και της ευρωομάδας του κόμματος.
Ο Νίκος Παππάς, ο οποίος διαγράφηκε μετά το επεισόδιο με τον δημοσιογράφο, δήλωσε σχεδόν χαρούμενος για αυτό, ενώ ήταν γνωστό ότι μετά την αποχώρηση του Κασσελάκη από τον ΣΥΡΙΖΑ αποτελούσε ξένο σώμα.
Η Έλενα Κουντουρά, η οποία ήταν επίσης πολύ κοντά στον Στ. Κασσελάκη την προηγούμενη περίοδο, απουσιάζει ηχηρά από τα τεκταινόμενα εντός των συνόρων.
Ο Νικόλας Φαραντούρης έχει από την αρχή αυτονομηθεί πλήρως. Τελευταία βρέθηκε δίπλα στη Μαρία Καρυστιανού, ενώ καλωσόρισε και μια πιθανή πολιτική κίνηση από την «μητέρα των Τεμπών».
Ο Κώστας Αρβανίτης, αντιπρόεδρος του Left, ζυγίζει τη δική του πορεία πότε κοντά στη σημερινή ηγεσία της Κουμουνδούρου και πότε βολιδοσκοπώντας την Αμαλίας, αλλά κρατώντας πάντοτε ανοιχτούς διαύλους επικοινωνίας με τους παλιούς συντρόφους του στη Νέα Αριστερά.
