Όταν η πολιτική χάνει το μέτρο, η ειρωνεία μετατρέπεται σε φθηνό εντυπωσιασμό. Η επίθεση της βουλευτού της ΝΔ, Χριστίνας Αλεξοπούλου, στον Αντώνη Σαμαρά ξεπέρασε τα όρια της πολιτικής αντιπαράθεσης, αγγίζοντας τα όρια της θεσμικής αμετροέπειας απέναντι σε έναν πρώην πρωθυπουργό.
Δηλώνοντας κυνικά ότι ο πρώην πρόεδρος της παράταξης «δεν δικαιούται να ομιλεί», αποκάλυψε μια αλαζονική αντίληψη, όπου η αποστρατεία επιβάλλει σιωπή. Η προσπάθειά της να αμφισβητήσει το δικαίωμα ενός ιστορικού στελέχους να εκφράζει άποψη επιστρέφει ως μπούμερανγκ, προδίδοντας νευρικότητα και έλλειψη επιχειρημάτων.
Το πιο προκλητικό σημείο, όμως, ήταν οι υπαινιγμοί περί «ενσήμων» και επαγγελματικής διαδρομής. Όταν στελέχη της νεότερης γενιάς, ανελισσόμενα μέσω του κομματικού μηχανισμού, εγκαλούν για έλλειψη επαγγελματισμού εκείνον που διαχειρίστηκε τη χώρα στις δυσκολότερες στιγμές της, η ειρωνεία χτυπά κόκκινο.
Ο σεβασμός δοκιμάζεται καθημερινά και δεν καταργείται με απαξιωτικές επιθέσεις. Όταν η ειρωνεία υποκαθιστά τον λόγο, το μόνο που απομένει είναι η γυμνή αλαζονεία της στιγμής.
